&00 Οι πάγοι λιώνουν. Το κλίμα αλλάζει. Δέκα χιλιάδες χρόνια πριν μια υπερ – καταιγίδα άλλαξε το πρόσωπο του πλανήτη μας. Θα μπορούσε να συμβεί ξανά…
Ο Ρόλαντ Έμεριχ επιστρέφει με την υπέρτατη ταινία καταστροφής και ο Ντένις Κουέιντ με τον Τζέικ Τζίλενχααλ προσπαθούν να ξεφύγουν από την εκδικητική μανία της Μητέρας Φύσης. Εσείς πού θα βρίσκεστε “Μετά Την Επόμενη Μέρα;”
Μήπως βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας Εποχής των Παγετώνων;
Αυτή είναι μια ερώτηση που στοιχειώνει το μυαλό του κλιματολόγου Τζακ Χολ (Ντένις Κουέιντ). Η επιστημονική έρευνα που έχει κάνει μέχρι τώρα, τον έχει οδηγήσει σε σοβαρές ενδείξεις ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη μας είναι δυνατό να προκαλέσει μία σειρά από απότομες και καταστροφικές αλλαγές στο κλίμα. Μετά από εκσκαφές στην Ανταρκτική, είναι βέβαιο ότι αυτό είχε συμβεί και στο παρελθόν, δέκα χιλιάδες χρόνια πριν. Τώρα πρέπει να προειδοποιήσει τους υπεύθυνους ότι θα συμβεί και πάλι αν δεν ληφθούν σύντομα τα απαραίτητα μέτρα. Είναι πολύ αργά όμως για μία τέτοια προειδοποίηση…
Όλα ξεκινούν όταν ο Τζακ βλέπει ένα τεράστιο κομμάτι πάγου να αποσπάται από την ήπειρο της Ανταρκτικής. Τότε, μία σειρά ακραίων καιρικών φαινομένων αυξανόμενης έντασης αρχίζουν να εμφανίζονται σε όλο τον πλανήτη. Χαλάζι στο μέγεθος ενός πορτοκαλιού πέφτει στο Τόκιο, θυελλώδεις άνεμοι με ταχύτητες-ρεκόρ σαρώνουν τη Χαβάη, χιονίζει στο Νέο Δελχί και καταστροφικοί τυφώνες χτυπάνε το Λος Άντζελες.
Ένα τηλεφώνημα από έναν συνάδελφο του στη Σκοτία, τον Καθηγητή Ράπσον (Ίαν Χολμ), επιβεβαιώνει τις χειρότερες φοβίες του Τζακ: αυτά τα έντονα καιρικά φαινόμενα είναι συμπτώματα μίας μαζικής κλιματολογικής αλλαγής. Τεράστιες ποσότητες φρέσκου νερού έχουν εισρεύσει στους ωκεανούς από τους πάγους που λιώνουν και έχουν διαταράξει τα θαλάσσια ρεύματα που ευθύνονται για την κλιματική ισορροπία της Γης. Η παγκόσμια υπερθέρμανση έχει φτάσει τον πλανήτη στα άκρα και σε μία νέα Εποχή των Παγετώνων. Τα πάντα θα συμβούν κατά τη διάρκεια μιας τεράστιας υπερ-καταιγίδας που θα ξεσπάσει σύντομα.
Ο Άνθρωπος απέναντι στη Φύση
Στην “Ημέρα Ανεξαρτησίας” o Ρόλαντ Έμεριχ μας έφερε ένα βήμα πριν την καταστροφή του πλανήτη από τους εξωγήινους. Τώρα, στο “Μετά Την Επόμενη Μέρα” ο εχθρός είναι ακόμα πιο ισοπεδωτικός: είναι η ίδια η Φύση.
“Πρόκειται για μία επική ιστορία επιβίωσης και ηρωισμού με ασταμάτητη δράση και εντυπωσιακά οπτικά εφέ,” λέει ο παραγωγός Μαρκ Γκόρντον. “Όσο μεγάλα κι αν είναι τα οπτικά εφέ, η καρδιά της ταινίας εξακολουθεί να είναι το ανθρώπινο δράμα,” λέει ο Έμεριχ. “Οι χαρακτήρες του πατέρα και του γιου, που υποδύονται ο Ντένις Κουέιντ και ο Τζέικ Τζίλενχααλ αντίστοιχα, είναι ευάλωτοι, συγχυσμένοι και γεμάτοι αγάπη. Αυτό είναι που κάνει τόσο συναρπαστικό τον αγώνα τους ενάντια στην απίστευτη δύναμη της φύσης. Είναι η παγκόσμια μάχη του Ανθρώπου ενάντια στη Φύση. Είναι η επιβίωση κόντρα στις πιθανότητες. Και σε τελική ανάλυση, είναι ο θρίαμβος του ανθρωπίνου πνεύματος.”
“Στα θεμέλιά του, είναι το δράμα συνηθισμένων ανθρώπων που βρίσκονται να παλεύουν σε ασυνήθιστες καταστάσεις,” λέει ο συν-σεναριογράφος Τζέφρι Ναχμάνοφ. “Είναι μια ιστορία για την αγάπη, τη δυστυχία και την αιώνια ανάγκη της ανθρωπότητας για επιβίωση,” συνεχίζει. “Είναι μια προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί αν συνεχίσουμε να προκαλούμε τη Μητέρα Φύση.”
Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα
Το “Μετά Την Επόμενη Μέρα” προσφέρει ένα σενάριο που έχει τις ρίζες του σε πραγματικές ανησυχίες για την κατάσταση του πλανήτη. Ωστόσο, για δραματικούς σκοπούς έγιναν κάποιες τροποποιήσεις όσον αφορά τα επιστημονικά δεδομένα. “Συντομεύσαμε σημαντικά τη μεταβατική περίοδο κατά την οποία είναι δυνατό να εμφανιστεί παγετώνας,” λέει ο παραγωγός Μαρκ Γκόρντον, “ωστόσο η θεωρία ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη μπορεί να προκαλέσει τόσο σοβαρές αλλαγές στο κλίμα είναι μια θεωρία που κερδίζει έδαφος στους επιστημονικούς κύκλους και στο ενδιαφέρον του κοινού. Ενώ κανένας δεν ξέρει τι να περιμένει ακριβώς από τη συνεχιζόμενη εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, κάποιο ειδικοί μιλάνε για το “μεγαλύτερο ανεξέλεγκτο επιστημονικό πείραμα στην Ιστορία”.”
Ειρωνία!
Κατά ειρωνική σύμπτωση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, μία σειρά ακραίων καιρικών φαινόμενων χτύπησαν τον πλανήτη, γεγονός που συνέβαλε σημαντικά ως απόδειξη ότι η αλλαγή στο κλίμα του πλανήτη είναι καθ’ οδόν?
Τον Ιούλιο του 2002, όταν η ταινία ήταν ακόμα σε προπαρασκευαστικό στάδιο, μία φονική χαλαζοθύελλα χτύπησε την κεντρική Κίνα. Το χαλάζι είχε μέγεθος αβγού με αποτέλεσμα το θάνατο είκοσι πέντε ανθρώπων ενώ ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων τραυματίστηκε σοβαρά. Η καταιγίδα ξερίζωσε δέντρα, κατέστρεψε αυτοκίνητα, προκάλεσε μεγάλα ηλεκτρικά μπλακάουτ και σοβαρές υλικές ζημιές στα κτίρια της επαρχίας Χενάν.
Τον επόμενο μήνα, μεγάλες περιοχές της Ευρώπης επλήγησαν από τις “μεγαλύτερες πλημμύρες του αιώνα”. Για σχεδόν τρεις εβδομάδες, καταρρακτώδεις βροχές κτύπησαν επανειλημμένα τις περιοχές αυτές, πλημμυρίζοντας το μετρό του Λονδίνου, αποδεκατίζοντας αμπελώνες και ελαιώνες στην βόρεια Ιταλία και παρασύροντας ακόμα και τουρίστες στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας στη Ρωσία. Τουλάχιστον εκατόν οκτώ άνθρωποι πέθαναν και δεκάδες χιλιάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.
Το Νοέμβριο, μόλις τρεις μέρες πριν αρχίσει η βασική κινηματογράφηση της ταινίας στο Μόντρεαλ, ένα τεράστιο ξέσπασμα του καιρού με τυφώνες χτύπησε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνολικά εβδομήντα πέντε ανεμοστρόβιλοι εμφανίστηκαν, μόνο σε μία ημέρα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τριάντα έξι άνθρωποι και να προκληθούν καταστροφές σε δεκατρείς Πολιτείες.
Η ομάδα παραγωγής της ταινίας υπέφερε για τέσσερις μήνες έναν από τους πιο δριμείς χειμώνες που καταγράφηκαν στο Μόντρεαλ, με μέγιστες ημερήσιες θερμοκρασίες που κατρακυλούσαν μέχρι και τους μείον εικοσιπέντε βαθμούς Κελσίου!
Σε ένα ακόμα πιο ανατριχιαστικό παράδειγμα της “ζωής που μιμείται την τέχνη”, ήταν όταν το παγόβουνο Λάρσεν Β αποκόπηκε από την Ανταρκτική τον Μάρτιο του 2002, λίγες εβδομάδες αφότου ο Έμεριχ και ο Ναχμάνοφ είχαν περιγράψει στο σενάριο την κατάρρευση του παγόβουνου! “Εκείνη την περίοδο, αστειευόμασταν ότι έπρεπε να ξεκινήσουμε το συντομότερο δυνατό τα γυρίσματα, αλλιώς θα καταλήγαμε να φτιάχνουμε ένα ντοκιμαντέρ,” λέει ο Έμεριχ.
Συμπτωματικό γεγονός; Τον Φεβρουάριο του 2004, το Πεντάγωνο εξέδωσε μία αναφορά στην οποία εκτιμούσε το ρίσκο στην εθνική ασφάλεια της χώρας υπό την απειλή μιας κλιματικής αλλαγής. Στην αναφορά αυτή λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η πιθανότητα για ξαφνικές και κατακλυσμιαίες αλλαγές στο κλίμα από την υπερθέρμανση του πλανήτη – με λίγα λόγια, η “φανταστική” ιστορία του “Μετά Την Επόμενη Μέρα” δεν είναι και τόσο φανταστική…
H τελευταία λέξη της τεχνολογίας
Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας χρησιμοποιήθηκε από την Κάρεν Γκιουλέκας για τη δημιουργία και την επεξεργασία των οπτικών εφέ. Με το πρόγραμμα φωτορεαλιστικής τρισδιάστατης σάρωσης Terragen TM αναπαραστάθηκαν ολόκληρη η Ανταρκτική, ενώ το πρόγραμμα λέιζερ σάρωσης Lidar “φωτοτύπησε” τρισδιάστατα τεράστια κτίρια του Λος Άντζελες και περίπου δεκατρία οικοδομικά τετράγωνα της Νέας Υόρκης με μεγάλη λεπτομέρεια. Με τη βοήθεια του προγράμματος Lidar και μίας αναπτυγμένης βάσης δεδομένων, δε χρειάστηκε να κατασκευαστούν μινιατούρες της Νέας Υόρκης αλλά όλη σχεδόν η πόλη “χτίστηκε” στον υπολογιστή.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο επίτευγμα της ομάδας των ειδικών εφέ είναι η σκηνή της πλημμύρας στη Νέα Υόρκη, όπου χρησιμοποιήθηκε ένα μείγμα παλαιάς και νέας τεχνολογίας. Σχεδόν όλοι οι συντελεστές, από όλα τα τμήματα, εργάζονταν καθημερινά επί έξι εβδομάδες για την κατασκευή της τεράστιας δεξαμενής, τοποθετώντας τσιμεντόλιθους με ύψος ενάμισι μέτρο, γύρω από τα σκηνικά των δρόμων του Μανχάταν, έξω από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Στη συνέχεια αυτοί μονώθηκαν με μία αδιάβροχη μεμβράνη και ο κλειστός αυτός χώρος γέμισε με εννιακόσιες πενήντα χιλιάδες λίτρα αποστειρωμένου νερού. Μία δεύτερη “δεξαμενή” χτίστηκε περιμετρικά από την πρώτη και γέμισε με ακόμα πεντακόσιες εβδομήντα χιλιάδες λίτρα νερού. Ένα σύστημα ανακύκλωσης του νερού είχε συνδεθεί με το σύστημα παραγωγής τεχνητής βροχής, έτσι ώστε περίπου δεκαεννιά χιλιάδες λίτρα νερού το λεπτό να ανακυκλώνονται μεταξύ της τεχνητής βροχής και των δύο δεξαμενών. Για επιπρόσθετα εφέ, δύο πανίσχυροι ανεμιστήρες προσαρμόστηκαν σε ένα σύστημα ανύψωσης και ρύθμισης της απόστασής τους ανάλογα με τη δράση. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Γιατί το κοινό λατρεύει τις ταινίες καταστροφής;
Το είδος των ταινιών καταστροφής έχει εμφανιστεί εδώ και δεκαετίες, με σεισμούς, φλεγόμενους πύργους, αναποδογυρισμένα υπερωκεάνια – ακόμα και εκτός ελέγχου τρενάκια του λούνα παρκ. Γιατί οι θεατές λατρεύουν τις ταινίες καταστροφής; Τι κάνει αυτές τις ταινίες τόσο ελκυστικές στο ευρύ κοινό;
“Όλοι μας έχουμε μία τάση στην περιέργεια,” λέει ο Ντένις Κουέιντ, χωρίς να εξαιρεί τον εαυτό του. “Είτε πρόκειται για μία πυρκαγιά, είτε για ένα τροχαίο ατύχημα, όλοι σταματάμε για να κοιτάξουμε. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αναρωτιόμαστε αν είναι κάποιος που ξέρουμε? μετά είμαστε ευγνώμονες που δεν είναι? και μετά αναρωτιόμαστε: “τι θα έκανα εγώ αν μου συνέβαινε αυτό;” Οι καταστροφές – και οι ταινίες καταστροφής γενικότερα – φαίνεται ότι ταράζουν το ανθρώπινο συναίσθημα,” συμπληρώνει.
Για το σεναριογράφο Τζέφρι Ναχμάνοφ οι ταινίες καταστροφής σχετίζονται με την ανθρωπιά του κοινού. “Οι θεατές θέλουν να δουν πώς ανταποκρίνονται οι άλλοι άνθρωποι στις καταστροφές – μερικοί αντιδρούν με θάρρος, άλλοι με δειλία και είναι κάποιοι που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις προς όφελός τους,” λέει.
Ο Μαρκ Γκόρντον πιστεύει ότι η επιτυχία των ταινιών καταστροφής οφείλεται στο ότι στο κοινό αρέσει να βλέπει ταινίες θεαματικές, γεμάτες δράση και περιπέτεια, με χαρακτήρες “μεγαλύτερους από τη ζωή” που ξεπερνούν απίθανες καταστάσεις. “Ο καθένας για δύο ώρες γίνεται ο ήρωας ή το θύμα, ο σωτήρας ή σωσμένος. Το κοινό μπορεί να συμμετάσχει σε κάτι που πιθανότητα δε θα έχει την ευκαιρία να ζήσει διαφορετικά,” λέει ο Γκόρντον.
“Όταν ο κόσμος καταρρεύσει, αναγκάζεσαι να ρίξεις μια ματιά στη ζωή σου,” λέει ο σκηνοθέτης Ρόλαντ Έμεριχ. “Το κοινό το ξέρει καλά αυτό όταν βλέπει μια ταινία καταστροφής. Έχει να σκεφτεί τη ζωή του και πρέπει να πάρει κάποιες αποφάσεις για το τι θέλει πραγματικά και ποιον αγαπάει στ’αλήθεια. Είναι τρομακτικό και συναρπαστικό ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο λόγος που μου αρέσουν αυτές οι ταινίες,” εξηγεί.
Σκηνοθεσία : Ρόλαντ Έμεριχ
Σενάριο : Ρόλαντ Έμεριχ – Τζέφρι Ναχμάνοφ
Παραγωγή : Μαρκ Γκόρντον – Τόμας Εμ Χάμελ
Ηθοποιοί : Ντένις Κουέιντ – Τζέικ Τζίλενχααλ – Ίαν Χολμ – Έμι Ρόσουμ – Σίλα Γουόρντ
Φωτογραφία : Γιούλι Στάιγκερ
Μοντάζ : Ντέιβιντ Μπρένερ
Σκηνικά : Μπάρι Τσούσιντ
Οπτικά Εφέ : Κάρεν Γκιουλέκας
Μουσική : Χάραλντ Κλόσερ
Site : http://www.thedayaftertomorrow.gr/
Διανομή : Odeon
