Έρικ Κόουν (Indiewire)
Το «The Irishman» είναι η καλύτερη γκανγκστερική ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε από την εποχή των «Καλών Παιδιών», και μία αγνή, αχαλίνωτη εικονογράφηση που συμπυκνώνει την τόσο χαρακτηριστική του κινηματογραφική γλώσσα εδώ και 50 χρόνια […] Με το «The Irishman», ο Σκορσέζε είναι πιο ζωντανός από ποτέ.
Όουεν Γκλάιμπερμαν (Variety)
Είναι μία ψυχρά συναρπαστική γροθιά μεγάλης φόρμας – ένα μεγαλειώδες έπος για τη μαφία, που έχει πάγο στις φλέβες του. Είναι μία ταινία που πολλοί από εμάς θέλαμε να δούμε από τον Σκορσέζε, ένα κραταιό, δυσοίωνο φιλμ που σου κόβει την ανάσα, όχι μόνο ένα δράμα αλλά έναν απολογισμό, μία οπτική στον κόσμο του εγκλήματος που αντηχεί τις παλιές δουλειές του αλλά ταυτόχρονα μας πάει σε ένα νέο, τολμηρό μέρος.
Μπιλτζ Εμπίρι (Vulture)
Πώς είναι λοιπόν τα εφέ αντι-γήρανσης στο «The Irishman»; Απίστευτα εντυπωσιακα – δεν είναι τύπου ο νεαρός Τζεφ Μπρίτζες στις σκιές του «Tron: Legacy», ή η νεαρή Κάρι Φίσερ σε μία σύντομη σκηνή του φινάλε στο «Rogue One». Είναι ένα γενναίο κομμάτι της αφήγησης μίας ταινίας 3,5 ωρών (δεν είμαι εδώ για να κάνω κριτική στην ταινία, αλλά για τα πρακτικά να αναφέρω πως την αγάπησα) που σχετίζεται με ηθοποιούς που στην πραγματικότητα είναι πολύ μακριά από τις ηλικίες που ερμηνεύουν. Αξίζει να θαυμάσει κανείς την προσπάθεια για να γίνει κατι τέτοιο πραγματικότητα. Δεν είναι μόνο ένα τεχνολογικό επίτευγμα, αλλά μία στρατηγική λαμπρή ιδέα.
Μπέντζαμιν Λι (The Guardian)
Όπως μπορεί κανείς να περιμένει από έναν σκηνοθέτη τέτοιας ακρίβειας, το «The Irishman» είναι εκπληκτικά καμωμένο, κάθε λεπτομέρεια προσεκτικά επιμελημένη, κάθε τοποθεσία τέλεια διαλεγμένη και με έναν γαργαντουικό προϋπολογισμό στο χέρι, είναι μία ταινία που σε ταξιδεύει και οφείλεις να γευτείς στη μεγάλη οθόνη και όχι να την παρακολουθήσεις μισή στο smartphone.
Ντέιβιντ Ρούνει (The Hollywood Reporter)
Ένα υπέροχο κομμάτι κινηματογραφικής πολυτέλειας, παρά την φιλαυτία των 3,5 ωρών, με τρεις εξαιρετικά αποτελεσματικές, αντιστικτικές ερμηνείες. Ο Ντε Νίρο μπορεί να υποδύεται τον ρόλο του τίτλου, αλλά ο Φρανκ είναι ο πιο διακριτικός ρόλος […] Όπως ο μέντοράς του στον εγκληματικό υπόκοσμο Ράσελ Μπουφαλίνο, ο Τζο Πέσι αναδύεται από τη συνταξιοδότησή του για να δώσει μια εξαιρετικά μετρημένη ερμηνεία ήσυχης στοχαστικότητας και ψυχραιμίας, που δεν μαλακώνει ωστόσο τη σκληρότητα του. Είναι το εντελώς αντίθετο από τα φωναχτά πυροτεχνήματα που είχε ερμηνεύσει στο παρελθόν για τον Σκορσέζε. Στην πρώτη του συνεργασία με τον σκηνοθέτη ο Αλ Πατσίνο βρίσκεται σε αναζωογονητική φάση ως ηγέτης του σωματείου Τζίμι Χόφα.
Στίβεν Γουίτι (Screen Daily)
Είναι vintage Σκορσέζε, με μια κινηματογραφική κάμερα που κινείται συχνά, περιστασιακούς μονολόγους που σπάνε τον τέταρτο τοίχο, κατεργάρικο χιούμορ, εκρήξεις ξαφνικής τρυφερότητας και περιστασιακής βίας. Και η τελευταία μισή ώρα οδηγεί τον σκηνοθέτη κάπου ακόμα πιο βαθιά – σε στιγμές ανάκλασης, θλίψης, λύπης κι ανησυχίας για όσες ευκαιρίες χάθηκαν. Όποιο κι αν είναι το επιχειρηματικό σχέδιο, στο τέλος όλα είναι κινηματογράφος, και μία ταινία που παίρνει άμεσα τη θέση της στη φιλμογραφία του Σκορσέζε και διεκδικεί μια ισχυρή θέση στον οσκαρικό αγώνα.
Τζόνι Ολεξίνσκι (New York Post)
Ο Σκορσέζε βρίσκεται στην κορυφή του παιχνιδιού του εδώ. Η ταινία του δεν είναι ποτέ βαρετή και διερευνά μερικά απροσδόκητα βαθιά θέματα για τη μαφία. Δείτε τον Ντε Νίρο να ζωντανεύει καθώς ο χαρακτήρας του οδηγείται προς τον θάνατο, χωρίς φίλους, συμμάχους και μόνο με έναν ιερέςα για παρέα. Η νοοτροπία του σκηνοθέτη δεν υπέστει αντι-γήρανση.
Νικ Σάγκερ (The Daily Beast)
Το παρατεταμένο βάρος της βίας στη συνείδηση και την ψυχή του ατόμου, ειδικά καθώς πλησιάζει στο τέλος, είναι το επίκεντρο της νέας κινηματογραφικής ταινίας ενός δημιουργού, ένα θριαμβευτικό αποκορύφωμα της καριέρας του.
