Οι γονείς τους είναι νεκροί. Θα έπρεπε να είναι λυπημένοι, αλλά δε μπορούν να κλάψουν. Γι' αυτό σχηματίζουν μια μπάντα για να «τα σπάσουν». Αυτή είναι η ιστορία τεσσάρων εφήβων και της απροσδόκητης συναισθηματικής τους διαδρομής ή αλλιώς ένας κινηματογραφικός τυφώνας μέσα στον οποίο στροβιλίζονται το μιούζικαλ, τα βιντεοπαιχνίδια, η ψυχεδέλεια, η πανκ και κάθε υπερρεαλιστικός νεωτερισμός που μπορεί κανείς να φανταστεί.
Τίποτα δεν σε προετοιμάζει για τούτον τον αυτογνωστικό ιαπωνικό οδοστρωτήρα. Ούτε οι πειραματικές όψεις του Λιντς και του Αρονόφσκι, ούτε οι πυρετοί του Σκορσέζε και του Φίντσερ, ούτε φυσικά η σωρεία παρόμοιων ιστοριών.
Σε μια υπερρεαλιστική, αφρενάριστη κούρσα κινηματογραφικής ευρεσιτεχνίας, ένα ντελιριακό λούνα-παρκ πολυμήχανων νεωτερισμών και σοβαρά πειραγμένης ποπ ‘80ς αισθητικής, το έργο αναλύει κι εφευρίσκει το ανέκφραστο παιδιών που βολοδέρνουν στο έλεος του τέρατος ερεθισμάτων που σαρώνει το σημερινό σύμπαν. Ο εκφοβισμός, ο τρόμος, η υπαρξιακή απορία, η απούσα αγάπη και η βαθύτερη μελαγχολία που πασχίζει να με- τατραπεί σε ελπίδα, ορίζουν έναν μοντερνιστικό κινηματογραφικό τυφώνα για τον οποίο σταδιακά ας αναμένετε επικείμενες σημάνσεις του ως ταινίας «γενιάς». Ειδικά βραβεία στο Βερολίνο και το Σάντανς.
Προβολη σε συνεργασία με το Παιδικό και Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας.
Κλείστε εισιτήρια για την ταινία εδώ.
