Γεννημένος το 1927 στη σημερινή Πολωνία, ο Γκύντερ Γκρας, θεωρείται από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς συγγραφείς της Γερμανίας, που το 1999 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για την προσφορά του στον κόσμο των γραμμάτων.
Ξεκινώντας να γράφει από τις αρχές του 1950, θα γίνει παγκοσμίως γνωστός το 1959 όταν κυκλοφορήσει το ογκώδες μυθιστόρημά του «Το Τενεκεδένιο Ταμπούρλο». Εκεί θα αφηγηθεί την ιστορία του νεαρού Όσκαρ, ενός παιδιού που μεγαλώνει παράλληλα με τη Γερμανία του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Αρνούμενος να παραδεχτεί τα όσα συμβαίνουν γύρω του στον κόσμο των μεγάλων, ο μικρός Όσκαρ αρνείται να μεγαλώσει και παραμένει στο σώμα ενός τρίχρονου αγοριού μέχρι τα 18 του χρόνια, έχοντας παρέα ένα ταμπούρλο και μια τσιριχτή φωνή που χρησιμποιεί ως εκτόνωση όταν θα χρειάζεται να «μιλήσει».
Το τρέιλερ της ταινίας «Το Ταμπούρλο» του Φόλκερ Σλέντορφ
Όταν το έργο πρωτοκυκλοφόρησε στη Γερμανία απαγορεύτηκε και η Καθολική Εκκλησία το χαρακτήρισε «εμετικό και βλάσφημο». Θα χρειαστεί να περάσει τουλάχιστον μια δεκαπενταετία για να αποκτήσει περίοπτη θέση στις λίστες της Γερμανικής λογοτεχνίας.
Το 1979, ακριβώς 20 χρόνια μετά την πρώτη του δημοσίευση, ο Γερμανός σκηνοθέτης Φόλκερ Σλέντορφ θα το μεταφέρει στον κινηματόγραφο σε ένα 3ωρο έπος με τίτλο «Το Ταμπούρλο» -τα σκηνικά του οποίου επιμελήθηκε ο Νίκος Περάκης- διασκευάζοντας το αλληγορικό κείμενο που ουσιαστικά παρακολουθεί την άνοδο του φασισμού μέσα από τα μάτια ενός ανήλικου παιδιού, που αρνείται την πραγματικότητα.
Ο ίδιος ο Σλέντορφ, που υπήρξε καλεσμένος στις 19ες Νύχτες Πρεμιέρας, χαρακτήρισε αριστουργηματικό το βιβλίο του Γκρας και τόνισε πως κινηματογραφικά μπόρεσε να μεταφέρει μονάχα τα 2/3 του βιβλίου μέσα σε σχεδόν 3 ώρες.
Ο Γκρας θα μείνει γνωστός επίσης για τη «Γάτα και το Ποντίκι» (που έγραψε το 1961) και τη «Σκυλίσια Μέρα» (1963), όπου μαζί με το «Τενεκεδένιο Ταμπούρλο» αποτελούν την «Τριλογία του Ντάντσιχ».
