Γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου του 1944 στο Λεζινιέ της δυτικής Γαλλίας, ο Σερό ανέπτυξε νωρίς το πάθος για το θέατρο, ωθούμενος εν μέρει από τους καλλιτέχνες γονείς του. Έγινε διευθυντής του θεάτρου του σχολείου του σε ηλικία 15 ετών, ενώ ως 19χρονος φοιτητής της Σορβόνης, σκηνοθέτησε την πρώτη του παράσταση, που είχε τόση επιτυχία που άφησε το πανεπιστήμιο για να ξεκινήσει το δικό του θίασο στο Παρίσι.
Η πιο περίφημη δημιουργία του, και εκείνη που τον έκανε γνωστό για πρώτη φορά, ήταν η παράσταση της όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ, «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν», το 1976 στο φεστιβάλ που ο ίδιος ο Βάγκνερ ίδρυσε και με αφορμή τα 100 χρόνια ζωής του. Η επική ιστορία φαντασίας με θεούς, θνητούς, γίγαντες και νάνους μεταφέρθηκε στον 19ο αιώνα και υιοθέτησε εικόνες από την βιομηχανική εποχή – έτσι, ο Σερό μετέτρεψε το έργο σε μια μαρξιστική αλληγορία της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική εξουσία, εκπλήσσοντας το κοινό παγκοσμίως.
Πέρα από την ώθηση στην καριέρα του Σερό, η συγκεκριμένη παράσταση θεωρείται ότι άνοιξε το δρόμο για ευφάνταστες και δραστικές σκηνοθετικές παρεμβάσεις και ερμηνείες κλασικών έργων, αλλάζοντας την όπερα για πάντα. Βέβαια, παρόλο που η όπερα ήταν αυτή που τον ανέδειξε πρώτη, είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις του για αυτήν: «Μια-δυο φορές στη ζωή σου, είναι σπουδαία ευκαιρία να αναλάβεις ένα 14ωρο έργο», είχε δηλώσει στους New York Times το 1985. «Μαθαίνεις να έχεις αντανακλαστικά. Αλλά η όπερα είναι μόνο έργα του παρελθόντος – και για ένα κοινό που δεν συμπαθώ ιδιαίτερα. Το να σκηνοθετείς όπερα μοιάζει στο να αναβιώνεις τους νεκρούς.»
Τρέιλερ της «Βασίλισσας Μαργκό»
Έγραψε και σκηνοθέτησε συνολικά δέκα ταινίες (αναλαμβάνοντας ορισμένες φορές και ρόλους μπροστά από την κάμερα), ανάμεσα στις οποίες την βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο «Σαρκική Εξάρτηση», το «Όσοι Με Αγαπούν θα Πάρουν το Τρένο», το «Ο Αδερφός του» και την διασημότερη όλων, τη βασισμένη σε βιβλίο του Αλέξανδρου Δουμά «Βασίλισσα Μάργκο» με την Ιζαμπέλ Ατζανί, που κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών το 1994.
Τρέιλερ για τη «Σαρκική Εξάρτηση»
Η «Σαρκική Εξάρτηση» είναι η μόνη του αγγλόφωνη ταινία, αφού το φιλόδοξο πρότζεκτ του για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο δεν ευδοκίμησε ποτέ, αδυνατώντας να βρει χρηματοδότηση.
Για τον ίδιο τον Σερό, πάντως, ήταν εύκολο να συμφιλιώσει το τρίπτυχο όπερα-θέατρο-σινεμά, αφού, όπως είχε πει, για εκείνον «είναι και τα τρία ακριβώς το ίδιο: λες ιστορίες με ηθοποιούς».
