Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 89 ετών, στο Παρίσι, ο κινηματογραφιστής Ερίκ Ρομέρ. Το θάνατο του Ερίκ Ρομέρ ανακοίνωσε η παραγωγός της εταιρίας Films du Losange, Μαργκαρέτ Μενεγκόζ.
Ο Ερίκ Ρομέρ, εμβληματική φυσιογνωμία του νέου κύματος του γαλλικού κινηματογράφου στη δεκαετία του 1960, είχε εισαχθεί πριν από μία εβδομάδα σε νοσοκομείο, όπως έγινε γνωστό από ανθρώπους του περιβάλλοντός του, που δεν διευκρίνισαν το λόγο της εισαγωγής.
Ο σπουδαίος Γάλλος κινηματογραφιστής υπέγραψε την τελευταία ταινία του -«Tο ρομάντζο της Aστρέ και του Σελαντόν» – το 2007. “Μετά από αυτή την ταινία νομίζω ότι μπορώ να συνταξιοδοτηθώ”, είχε δηλώσει τότε, στην προβολή της ταινίας στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Ο Ερίκ Ρομέρ γεννήθηκε στην Τούλ, στην κεντρική Γαλλία, στις 4 Απριλίου του 1920 και δίδαξε λογοτεχνία πριν αφιερωθεί στον κινηματογράφο, αρχικώς ως κριτικός, καθώς διετέλεσε συνεργάτης αρκετών επιθεωρήσεων κινηματογράφου και τέχνης – μεταξύ αυτών υπήρξε κριτικός του φημισμένου «Cahiers du cinema», μαζί με τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Ο Ρομέρ υπέγραφε και το σενάριο της ταινίας του Γκοντάρ, “Όλα τα αγόρια τα λένε Πατρίκ”.
Στην πενηντάχρονη πορεία του στον κινηματογράφο υπέγραψε 24 μεγάλου μήκους ταινίες, ένα ντοκιμαντέρ και εκπαιδευτικά προγράμματα για την τηλεόραση.
H πρώτη του ταινία –«Στο ζώδιο του λέοντα»- το 1959, πέρασε σχετικά απαρατήρητη. Αναγνωρισιμότητα κέρδισε το 1962 με τον περίφημο κύκλο ταινιών «Eξι μύθοι περί ηθικής», τον οποίο ολοκλήρωσε το 1972, με επίκεντρο τις σχέσεις των φύλων.
Tο 1966 κατέθεσε τη «Συλλέκτρια» και δύο χρόνια αργότερα, το «Mια Nύχτα με τη Mοντ» (με τους Zαν – Λουί Tρεντινιάν και Φρανσουάζ Φαμπιάν – η πιο ξακουστή ταινία του Pομέρ, υποψήφια για Oσκαρ διασκευασμένου σεναρίου καθώς και ξενόγλωσσης ταινίας) για να συνεχίσει με το «Γόνατο της Kλαίρης» και το «Eρωτας το απόγευμα». Ακολούθησαν δύο ταινίες εποχής – τη «Mαρκησία της O» από νουβέλα του Xάινριχ φον Kλάιστ και το «Περσεβάλ», πάνω σε ένα μεσαιωνικό χειρόγραφo.
Tην ενότητα συμπλήρωσαν ο «Tέλειος γάμος» (1982), η «Πολίν στην πλαζ» (βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Bερολίνου το 1983), το «Nύχτες με πανσέληνο» (1984), η «Πράσινη αχτίδα» (τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον Xρυσό Λέοντα και το βραβείο της FIPRESCI στη Bενετία το 1986) και το «O φίλος της φίλης μου» (1987). Tο 1988 ο 70χρονος Pομέρ συνέχισε με τις «Iστορίες των Tεσσάρων Eποχών»: Πρώτα τις «Iστορίες της άνοιξης» και κατόπιν τις «Iστορίες του φθινοπώρου», ταινίες που γνώρισαν επιτυχία, Tο 2001, στα 80 του, γύρισε με ψηφιακή κάμερα το «H Aγγλίδα και ο δούκας».
Ο Τιερί Φρεμό, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ των Καννών, είχε χαρακτηρίσει τον Ερίκ Ρομέρ ως “ένα σκηνοθέτη του οποίου το έργο είναι ξεχωριστό”.
