Η ελληνική κινηματογραφική κοινότητα είναι από χθες πιο φτωχή, μετά το θάνατο του Αντώνη Στεργιάκη, ιδρυτή της εταιρείας διανομής ΑΜΑ Films και του κινηματογράφου Άστυ, σε ηλικία 75 ετών. Η κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα 26/11 στις 15:00 στο νεκροταφείο της Καισαριανής.
Ο Αντώνης Στεργιάκης αφιέρωσε πολλές δεκαετίες στο σινεμά και δη το καλό σινεμά. Στις παλιότερες εποχές, τότε που η πρόσβαση στις πιο σινεφίλ επιλογές ήταν πολύ πιο περιορισμένη, το Άλφαβιλ στην οδό Μαυρομιχάλη (και το προσεγμένο και πολυαγαπημένο του ετήσιο Ταινιόραμα) γαλούχησε γενιές και γενιές κινηματογραφόφιλων, λειτουργώντας ως μια εναλλακτική Ταινιοθήκη: ένα μέρος όπου προβάλλονταν ό,τι πιο φρέσκο, ό,τι πιο δυναμικό είχε να προσφέρει το παγκόσμιο σινεμά.
Η πορεία του, που είχε ξεκινήσει με τα Elysee και Μετροπόλ και απογειώθηκε με το Άλφαβιλ, συνέχισε στο κινηματογράφο Studio, το Άττικα της πλατείας Αμερικής, τα Art Ecran στο Κουκάκι, και έπειτα στο σημερινό Άστυ της πλατείας Κοραή. Ο τελευταίος είναι και ο μόνος που επιβίωσε της άφιξης των πολυκινηματογράφων και της γενικότερης υποβάθμισης του κέντρου της Αθήνας. Είναι επίσης ένας από τους λίγους πια κινηματογράφους που μπορεί να περηφανεύεται για την χαρακτηριστική του ταυτότητα και το σταθερό κοινό του, τους θαμώνες του.
Οι εκλεκτικές επιλογές του ως αιθουσάρχη έφεραν με φυσικό τρόπο και το επόμενό του βήμα: πριν 18 χρόνια ίδρυσε την ΑΜΑ Films, που έφερε στην Ελλάδα εξαιρετικές ταινίες (και σε μερικές περιπτώσεις, ανέλπιστες εμπορικές επιτυχίες) όπως το «Μίσος» του Ματιέ Κασοβίτς, την «Οικογενειακή Γιορτή» του Τόμας Βίντερμπεργκ, τα «Μυστικά και Ψέματα» του Μαικ Λι, τις «Ζωές των Άλλων» και το «Old Boy», ταινίες δηλαδή που θεωρούνται πια κλασικές για όλους τους σινεφίλ.
Στο άρθρο που του αφιέρωσε η εφημερίδα «Τα Νέα» πέρσι, με αφορμή τα λυπηρά επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας που παρ' ολίγο να βλάψουν και το Άστυ, είπε στο Δημήτρη Δανίκα: «Σήμερα υπάρχουν τριών ειδών ταινίες. Η πρώτη με τις τρισδιάστατες. Η δεύτερη κατηγορία με τις υπερπαραγωγές. Και η τρίτη με τις καλλιτεχνίζουσες. Από τις 10 – 15 που βγαίνουν τον χρόνο, μόνο 2 – 3 είναι διαμάντια. Αυτό το είδος κινηματογράφου παίζεται στις αίθουσες του Κέντρου. Τα μπαμ-μπουμ θα τα δουν σε DVD και τα παιδιά τους στα multiplex. Όμως αν ρωτήσεις κάποιον που βγαίνει από αυτές τις αίθουσες να σου πει ποιος είναι ο Φελίνι, μπορεί να σου απαντήσει: "Μήπως είναι μπαρ ρεστοράν;"». Ακόμα χειρότερα. «Με απλά λόγια, οι περισσότερες αίθουσες κατάντησαν σούπερ μάρκετ και η κινηματογραφική δημοσιογραφία γευσιγνωσία. Όμως, κόντρα σε όλα, εμείς προχωράμε.»
Την ακούραστη πορεία του στο σινεμά συνεχίζουν οι δύο γιοι του, Γιώργος και Δημήτρης. Του ευχόμαστε καλό ταξίδι.
