Συνεπής στις αριστερές πολιτικές της απόψεις, οι οποίες επηρέαζαν σε μεγάλο βαθμό τα θέματα που ενδιέφεραν την δουλειά της, η σκηνοθέτης αφιέρωσε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο κομμάτι του έργου της στην ανάδειξη των (αφανών, κατά κύριο λόγο) αγώνων των γυναικών στις ταραγμένες πολιτικές περιόδους της Ελλάσας – χωρίς τη δική της έρευνα, πολύτιμες μαρτυρίες και ελάχιστα γνωστές πτυχές της ελληνικής ιστορίας θα είχαν μείνει στο σκοτάδι.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 και σπούδασε σκηνοθεσία στην σχολή Σταυράκου. Παράλληλα με τη διοργάνωση κινηματογραφικών προβολών κατά την περίοδο 1970-1975, συμμετείχε σε σεμινάρια για την ταινία μικρού μήκους, έγραψε και μετέφρασε άρθρα σε κινηματογραφικά περιοδικά, καθώς και το βιβλίο «Φιλμογραφία Ταινιών Μικρού Μήκους» (1939-1979), ενώ αργότερα το 1992 εξέδωσε το «Λεξικό Ταινιών Μικρού Μήκους».
Ολοκλήρωσε από το 1977 ως το 1994 πάνω από 50 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το Υπουργείο Πολιτισμού (π.χ. «Το Θέατρο στο βουνό», «Ανθρώπινα Δικαιώματα», «Γυναίκες»), ενώ από το 1994 ως το 2003 ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ κάνοντας 15 ταινίες για τη ΔΕΗ.
Το σπουδαιότερο κομμάτι της δουλειάς της, όμως, και εκείνο που αφήνει ως σημαντικότερη παρακαταθήκη στο σινεμά αλλά και την ελληνική ιστορία, είναι η τριλογία ντοκιμαντέρ που έριξε φως στη συμμετοχή των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες του 20ου αιώνα.
Με τα «Πουλιά στο Βάλτο», το 2008, καταπιάστηκε με τη δράση των γυναικών στην Κατοχή, ενώ η «Ζωή στους Βράχους», το 2009, κατέγραψε τους αγώνες των γυναικών στον εμφύλιο και την εξορία.
Στα «Κορίτσια της Βροχής», η Αλίντα Δημητρίου παρουσίασε τα συγκινητικά πορτρέτα μερικών γυναικών που αντιστάθηκαν στη δικτατορία, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν – διαβάστε εδώ τη συνέντευξη που παραχώρησε στο cinemag με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας.
