Στη μια πλευρά της Μεσογείου, στον καταυλισμό Κατεμάγια του Λιβάνου, παιδάκια από τη Συρία παλεύουν να επιβιώσουν μετά τον βίαιο ξεριζωμό τους από τα φλεγόμενα χωριά τους. Στην άλλη, στις φυλακές Βόλου, δύο νεαροί πρόσφυγες, Σύριος ο ένας και Ιρακινός ο άλλος, αντιμετωπίζουν 25ετή ποινή εγκλεισμού, έχοντας εξαναγκαστεί από παράνομους διακινητές προσφύγων να εμπλακούν στην συχνά φονική μπίζνα τους.
«Katermaya» του Βρετανοπολωνού Λούκας Γιεντρζέγιακ, «Ο Πιο Μακρύς Δρόμος» της δικής μας Μαριάννας Οικονόμου. Φιλμ που μας ταξιδεύουν σε διαφορετικές ηπείρους μιλώντας την ίδια κινηματογραφική γλώσσα -αυτή του ντοκιμαντέρ. Για να θίξουν παρενέργειες του ίδιου ζητήματος -αυτού του προσφυγικού. Και να τιμηθούν, αμφότερες, με τα Βραβεία Κοινού καλύτερης διεθνούς και ελληνικής Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου την περασμένη Δευτέρα, στην τελετή λήξης της 3ης διοργάνωσης, στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας.
Διακρίσεις που φανερώνουν ένα κοινό ανήσυχο για όσα συμβαίνουν πέρα από το εύρος της άνεσής του και προσυπογράφουν την αιχμή ενός φεστιβάλ που εύστοχα αφιέρωσε το μισό του σχεδόν φετινό πρόγραμμα στο προσφυγικό και στα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα από όχι μόνο προβολές ντοκιμαντέρ της διεθνούς και εγχώριας παραγωγής, αλλά και διαδραστικές εκδηλώσεις και events. Όπως την ανοιχτή συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα «Ανθρώπινα δικαιώματα – Παιδιά πρόσφυγες – Αλληλεγγύη» στο αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος του Εργατικού Κέντρου την περασμένη Κυριακή, ή τη ζωντανή σύνδεση με τον καταυλισμό Κατεμάγια από το αμφιθέατρο του Διοικητηρίου το Σάββατο, που έδωσε την ευκαιρία σε μαθητές της Καλαμάτας να συνομιλήσουν με παιδιά από το φιλμ του Λούκας Γιεντρζέγιακ, σε συντονισμό του ιδίου.
Μετά από 10 μέρες, 75 ταινίες (εκ των οποίων οι 41 σε πανελλήνια πρώτη προβολή) κι έναν τόσο επίκαιρο και «ζωντανό» κύκλο εκδηλώσεων, η Τζίνα Πετροπούλου, η δημιουργικά αγχώδης καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ, δεν μπορεί παρά να νιώθει περήφανη για τη γιορτή που έστησε σχεδόν από το μηδέν προ τριετίας. Και χαρούμενη για την σημαντικά αυξημένη φέτος συμμετοχή του κοινού σε σχέση με πέρυσι, όπως αφήνει να φανεί στον αποχαιρετιστήριο λόγο της στην τελετή λήξης, και λίγο πριν τη σκηνή καταλάβει ο Νεκτάριος Μητριτσάκης με το σιτάρ του για μια συναυλία κλασικής ινδικής μουσικής, στο πλαίσιο του ειδικού φετινού αφιερώματος του φεστιβάλ «Ινδία-Γκάντι-Γιόγκα» και με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Μαχάτμα Γκάντι στις 30 Ιανουαρίου 1948.
Όσο για μας, παρότι ήταν κυρίως ξένα τα ντοκιμαντέρ που κυνηγήσαμε στην τριήμερη επίσκεψή μας στην Καλαμάτα (πολλά από τα εγχώρια τα είχαμε ήδη δει σε άλλα φεστιβάλ το 2016), ελληνικό ήταν εκείνο που μας κέρδισε: «Τα σημάδια του ουρανού» της Μάρως Αναστοπούλου, μια σπάνιας θέρμης ξενάγηση στη δεμένη με τη φύση εντροπία των Αμοργιανών, δουλεμένη με όρους εξόχως κινηματογραφικούς.
