Tι να πούμε για τον Ντέιβιντ Λιντς. O master των κινηματογραφικών γρίφων, ο auteur των σουρεαλιστικών σκηνών και των σινεφίλ λαβυρίνθων, ο πολυπράγμων δημιουργός με όλη τη σημασία της λέξης – ασχολείται με το design, τη ζωγραφική, τα διαφημιστικά κι ένα σωρό άλλα πράγματα – έχει και μια διαφορετική, γοητευτικά «φθηνή» πλευρά, την οποία επιδεικνύει σε μια σειρά από μικρά animated επεισόδια με τίτλο «Dumbland», που ο ίδιος σχεδίασε και κυκλοφόρησε το 2002, την μετα-Mulholland Drive εποχή.
Τα 8 ψηφιακά βιντεάκια που γίνονται ένα σε ένα μισάωρο χορταστικό, χαοτικό, αθυρόστομο και πρωτόλειο καρτούν έχουν ήρωες απλά, ασπρόμαυρα, σχεδόν παιδικά κινούμενα σχέδια με σκοτεινό, βίαιο χαρακτήρα, άξεστη συμπεριφορά και τη φωνή του Λιντς, ενώ όταν είχαν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του δημιουργού πολλά χρόνια πίσω περιγράφονταν ως «ακατέργαστη, ανόητη, βίαιη, ασυνάρτητη» κινηματογράφιση. «Εάν είναι αλλόκοτο, είναι αλλόκοτο επειδή βλέπουμε την ασυναρτησία του όλου πράγματος» αναφερόταν στο διαδικτυακό του τόπο, την εποχή που μετά τη μεγάλη επιτυχία του «Mulholland Drive» ανέβαζε σταδιακά αυτήν την πειραματική, χονδροειδούς χιούμορ και απλοϊκά μινιμαλιστικής εικόνας σειρά.
Με κεντρικό χαρακτήρα μια καρικατούρα του Χόμερ Σίμσον και με μια υποτυπώδη πλοκή που επικεντρώνεται στην καθημερινότητα μιας οικογένειας Αμερικανών – αγροίκος πατέρας, μέγαιρα μητέρα και παιδί -τέρας – αυτό το καρτούν που μπορείτε να δείτε παρακάτω διαθέτει όλη την τρέλα, το παράλογο, τη βία, την αηδία και τη γελοιότητα ενός ψηφιακού «σκουπιδιού», σε τέτοιο όμως βαθμό που γίνεται απροκάλυπτη αλληγορία για τα κακόγουστα σύγχρονα οικογενειακά στερεότυπα της Αμερικής. Αν δεν το έχετε ξανασυναντήσει, πάρτε μια γεύση εναλλακτικής «λιντσικής» εμπειρίας.
