Γνωστό απλώς ως «το σεμινάριο» στους κύκλους των σπουδαστών του Actors Studio, η εκπομπή του Τζέιμς Λίπτον «Inside The Actors Studio» αποτελεί από την πρώτη της παρουσίαση 18 χρόνια πριν μέχρι σήμερα, ένα αυθεντικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους καλλιτέχνες του σινεμά. Κι εκτός από τις δράσεις της Σχολής ο Λίπτον έχει καταφέρει μέσα σε αυτά τα χρόνια να καλύψει μια ευρεία γκάμα διάσημων auteurs της οθόνης, που έχουν φιλοξενηθεί στο show του κι οφείλει να τους δει και να τους ακούσει να μιλούν για την τέχνη τους κάθε κινηματογραφιστής στον πλανήτη. Ακολουθούν πέντε χαρακτηριστικά βίντεο (συγκεντρωμένα στο IndieWire) που αξίζει να τους αφιερώσετε το χρόνο σας.
Λέει ο Λίπτον για τον Σπάικ Λι την εποχή που του πήρε συνέντευξη: «Αυτή η δουλειά θα ήταν ούτως ή άλλως φοβερή, αλλά για έναν κινηματογραφιστή κάτω των 40 ετών είναι ένα μοναδικό επίτευγμα από κάθε άποψη και στάνταρ. Ορίζει για την εποχή και τη γενιά του τον όρο κινηματογραφιστής».
Ο Λι για το πώς έγινε σκηνοθέτης: «Το καλοκαίρι που τελείωσα το σχολείο γύρισα στη Νέα Υόρκη για να βρω μια εποχιακή δουλειά. Καθώς δεν τα κατάφερα, με μια super eight στο χέρι πέρασα όλο το καλοκαίρι τριγυρίζοντας στην πόλη και φιλμάροντας διάφορα. Ήταν εκείνο το καλοκαίρι που είχε συμβεί το black out και επίσης το πρώτο καλοκαίρι της ντίσκο – παντού γίνονταν πάρτι στους δρόμους και o κόσμος έβγαζε τα πικάπ στις γειτονιές. Ήταν το πρώτο καλοκαίρι που γινόταν τέτοιος χαμός και από εκείνα τα γυρίσματα, που συνδύαζαν τα στιγμιότυπα μιας πόλης στο σκοτάδι με τα υπαίθρια πάρτι βγήκε το «Last Hustle Brooklyn». Τότε ήταν που πραγματικά αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω σκηνοθέτης».
Ο Τζέιμς Λίπτον για τον Μάρτιν Σκορσέζε: «Είναι πολύ προφανές εδώ απόψε ότι βρισκόμαστε παρουσία ενός τζέντλμαν. Ενός ευγενούς ανθρώπου».
Ο Σκορσέζε για τη μαγεία της κινηματογράφησης: «Έχει ενδιαφέρον, όταν κόβεις ένα στιγμιότυπο – γι’ αυτό εξακολουθώ να αγαπώ το μοντάζ- το κόβεις και η κάμερα κινείται αλλού και δημιουργεί μια άλλη εικόνα που οδηγεί σε κάτι άλλο κι όλο αυτό μέσα στο μυαλό σου ξέρεις ότι δεν είναι πραγματικό. Είναι εντελώς υποκειμενικό κι αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο μαγικό».
Ο Λίπτον παρουσιάζει τον Στίβεν Σπίλμπεργκ: «Καταλαβαίνω γιατί είναι ο πιο διάσημος σκηνοθέτης της Αμερικής. Γιατί δε βλέπει ταινίες απομονωμένος στις αίθουσες των ιδιωτικών προβολών. Αγοράζει ποπ κορν και βλέπει τα έργα μαζί με το πραγματικό και ειλικρινές κοινό τους!»
Ο Σπίλμπεργκ για το πώς αισθάνθηκε το «κάλεσμα»: «Νομίζω ότι ήταν η «Ιστορία Δύο Πόλεων». Πώς ζητάς από ένα δωδεκάχρονο να διαβάσει το κλασικό βιβλίο; Αυτό που έκανα ήταν να φτιάξω σκιτσάκια στα περιθώρια του βιβλίου και με την κίνηση των σελίδων ήταν κάτι σαν flip book. Ήταν η πιο πρώιμη φορά που μπόρεσα να δημιουργήσω μια κινούμενη εικόνα».
Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα για τη συγγένεια μουσικής και φιλμ: «Φυσικά η μουσική και το φιλμ σχετίζονται από την άποψη ότι και τα δυο γραμμικά μέσα, κινούνται στο χρόνο, αλλά ταυτόχρονα εξελίσσονται και στο χώρο – στη μουσική έχουμε την αρμονία και τις συγχορδίες και φυσικά οι κινούμενες εικόνες είναι επίσης και γραμμικές και διαστηματικές. Υπάρχει δηλαδή μια φυσική σχέση ανάμεσα στη μουσική και τον κινηματογράφο».
