Η γλώσσα του κινηματογράφου μπορεί να συνοψιστεί σε σκηνές που γίνονται στιγμιαία κλασικές και σε ατάκες που μένουν για πάντα στο θυμητικό του θεατή. Οπως, για παράδειγμα, η σκηνή του ντους στο «Ψυχώ», οι δύο νεαροί εραστές στην πρύμνη του κρουαζιερόπλοιου στον «Τιτανικό», οι φιγούρες πάνω στο ποδήλατο μπροστά από το ολόγιομο φεγγάρι στο «Ε.Τ. o εξωγήινος»…
Οι συντάκτες των «Times» του Λονδίνου αποφάσισαν να κάνουν το δικό τους τοπ 10 καλύτερων σκηνών από απρόοπτα σοκ, έξοχα μουσικά κομμάτια και μικρές και μεγάλες αποκαλύψεις. Οι αριθμοί εδώ δεν έχουν σημασία γι αυτό και η λίστα διαβάζεται με όποια σειρά θέλουμε εμείς:
«Αποκάλυψη τώρα» (1979): Ο στρατηγός Κίλγκορ (Ρόμπερτ Ντιβάλ) ισοπεδώνει ένα χωριό των Βιετκόνγκ εκστομίζοντας τη μνημειώδη ατάκα: «Λατρεύω τη μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί». Η μουσική του Βάγκνερ συνοδεύει τα ελικόπτερα που ρίχνονται στη μάχη.
«Το παιχνίδι των λυγμών» (1992): Ποιος θα το έλεγε ότι η τραγουδίστρια είχε στην πραγματικότητα αντρικά γεννητικά όργανα; Το ξεγύμνωμα του Τζέι Ντέιβιντσον άφησε με το στόμα ανοιχτό τον ερωτοχτυπημένο Στίβεν Ρία, το ίδιο και τους θεατές. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νιλ Τζόρνταν κέρδισε Οσκαρ σεναρίου.
«Ο φίλος μου κι εγώ» (1986): Ο χοντρός γκέι θείος του Γουιδνέιλ φτάνει ξαφνικά μέσα στη νύχτα στην αγροικία του για σεξ με τον ανυποψίαστο συγκάτοικο του ανιψιού του, που πανικοβάλλεται σε μια εξαίσια σκηνή «ετεροφυλόφιλου τρόμου».
«Καμπαρέ» (1972): Ο Μπομπ Φόσι μας ξελογιάζει, καθώς ένας ξανθός νεαρός άγγελος τραγουδά με αισθαντική φωνή πριν αποκαλυφθούν τα ναζιστικά διακριτικά στο μανίκι του. Ο ναζιστικός ύμνος δυναμώνει, καθώς οι παρευρισκόμενοι τραγουδούν όλοι μαζί.
«Τα κακά παιδιά» (1990): Ο Χένρι Χιλ (Ρέι Λιότα) γελά με μια ιστορία που λέει ο Τόμι Ντε Βίτο (Τζο Πέσι). Μόνο που η τραγελαφική παγωμάρα που διαδέχεται τη χαρούμενη ατμόσφαιρα του κόβει τα ύπατα σε μια σεκάνς που τον καθιστά υποψήφιο… πτώμα.
«Η λάμψη» (1980): Η Γουέντι (Σέλεϊ Ντιβάλ) ανακαλύπτει ότι ο άντρας της (Τζακ Νίκολσον) το έχει χάσει τελείως γυρίζοντας σελίδες, που αποκαλύπτουν μια επαναλαμβανόμενη πρόταση: «Ολο δουλειά και καθόλου παιχνίδι κάνουν τον Τζακ βαρετό αγόρι».
«Ο ξυπόλυτος Τζο» (1989): Σε μια σκηνή που κάνει τους άντρες να κλαίνε, ο Ρέι Κινσέλα (Κέβιν Κόστνερ) κάνει μια βόλτα το δειλινό με το φάντασμα του πεθαμένου πατέρα του σε ένα χωράφι. Οι διάσπαρτοι διάλογοι του Φιλ Αλντερν Ρόμπινσον και η μουσική του Τζέιμς Χόρνερ κάνουν όλη τη δουλειά.
«Τhe Μatrix» (1999): Στο μαρμάρινο λόμπι ενός ουρανοξύστη εξελίσσονται τα 190 πιο στυλιζαρισμένα δευτερόλεπτα της νεότερης κινηματογραφικής ιστορίας σε ένα «βαλλιστικό» μακελειό σε αργή κίνηση με τη συνοδεία των «Ρropellerheads». Ξεκίνησε μια νέα εποχή.
«Οι διαβολογυναίκες» (1955): Ο διευθυντής ενός οικοτροφείου δολοφονείται από τη σύζυγο και την ερωμένη του μόνο και μόνο για να σηκωθεί από τον υγρό τάφο του βγάζοντας με αργές κινήσεις τα ίδια του τα μάτια σε μια στοιχειωτική σκηνή.
«Το λιμάνι της αγωνίας» (1954): Ο Μάρλον Μπράντο πήρε Οσκαρ για την τραγική του αναφώνηση στο πίσω κάθισμα ενός ταξί: «Δεν καταλαβαίνεις! Θα μπορούσα να είμαι διεκδικητής του τίτλου…».
