Ένας νεαρός ιερέας καταφθάνει σε προάστιο της δανέζικης πρωτεύουσας, Κοπεγχάγης, για να αναλάβει τα καθήκοντά του στην τοπική εκκλησία. Ο βοηθός του τον πείθει να αρχίσει να παρακολουθεί νυχτερινά μαθήματα ιταλικών, και σύντομα ο ιερέας γίνεται επίκεντρο μιας παράξενης ομάδας ανθρώπων -ένας τελειομανής κομμωτής, ένας αδέξιος αρτοποιός, ένας αφοσιωμένος ιερέας, ένας αθυρόστομος σερβιτόρος, ένας αγαθός ξενοδόχος, μια μοναχική γκαρσόνα – οι οποίοι βρίσκονται σε δύσκολη φάση της ζωής τους, αλλά εκτονώνονται με την εκμάθηση μιας “εξωτικής” γλώσσας.
Τα επικοινωνιακά προβλήματα και οι ερωτικές δυσλειτουργίες είναι το επίκεντρο της ταινίας της Λόνε Σέρφιγκ, η οποία εξερευνά τις ατέλειες των χαρακτήρων της υποχρεώνοντάς τους να βγουν από την απομόνωσή τους και να συναναστραφούν με ανθρώπους που βασανίζονται από ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Αν και η διάθεση της ταινίας είναι πιο ανάλαφρη από τα σκληροπυρηνικά (μελο)δράματα των συμπατριωτών της σκηνοθέτιδας, Λαρς Φον Τρίερ και Τόμας Βίντερμπεργκ, είναι ωστόσο αρκετά ρεαλιστική και προσγειωμένη ώστε ο θεατής να μη μένει με την αίσθηση πως οι προβληματισμοί των χαρακτήρων λύνονται ως δια μαγείας, ούτε πως όλα πακετάρονται σε μια “εύπεπτη” συσκευασία προς κατανάλωση.
Το “Ιταλικά για αρχαρίους” είναι μια γλυκιά και πνευματώδης κομεντί, γυρισμένη με ψηφιακή κάμερα, η οποία υπακούει στις προσταγές και τη μινιμαλιστική αισθητική του “Δόγματος ’95” (πρόκειται, μάλιστα, για τη δωδέκατη του κινήματος). Κέρδισε την Αργυρή Άρκτο και το βραβείο Fipresci στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2001.
