Η δεύτερη ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, ακριβώς 52 χρόνια πριν, λεγόταν «Εγκλήματα του Μέλλοντος». Και είναι ιδιαίτερα συμβολικό, πέρα από συγκινητικό, ότι μισό αιώνα και δυο χρόνια μετά, ο φέρελπις δημιουργός της ταινίας εκείνης (που είναι πρωτόλειο με τα όλα του) κλείνει ενσυνείδητα έναν κύκλο επιστρέφοντας σε έναν τίτλο και μια λογική που τον καθόρισε.
Ποια είναι αυτή η λογική; Αυτό που κατά κόρον γράφεται ως «body horror» σινεμά, αλλά στην πραγματικότητα είναι όρος που αδικεί τον σκηνοθέτη. Τον αδικεί διότι body horror έχουν κάνει πολλοί – και νωρίτερα. Ο Κρόνενμπεργκ κάνει σινεμά πάνω στην έννοια της φυσικής μετάλλαξης για λόγους που ο ίδιος εξαρτά στα εκάστοτε έργα με βιο-σωματικές, συναισθηματικές, ή/και τεχνολογικές και εξελικτικές «ανάγκες». Στο αστείρευτο σινεμά του Καναδού ελλοχεύει μια ολόκληρη ανθρωπολογία, που μικρή σχέση έχει με το απλό κι ανόθευτο body horror, και περιέχει (όχι λίγο) σεξ υπό μια οπτική που υπερβαίνει τόσο την πράξη, όσο και, συχνά, την έννοια καθαυτή του φύλου.
Το παραπάνω είναι ευκρινές και από την υπόθεση της νέας του ταινίας. Η οποία πραγματεύεται μια μελλοντική ανθρωπότητα όταν και το είδος μας μαθαίνει να προσαρμόζεται σε συνθετικό περιβάλλον. Το «Σύνδρομο Επιταχυνόμενης Εξέλιξης» επιτυγχάνεται στο έργο μέσω ενός μηχανήματος που βοηθά σε όλες τις σωματικές λειτουργίες, ακόμα και στην διατροφή ή τον ύπνο.
Ο Τένσερ (Βίγκο Μόρτενσεν) κοιμάται σε ένα αιωρούμενο μητροειδές κρεβάτι, επονομαζόμενο OrchidBed (σαφής συμβολική αναφορά), που διαθέτει το software να προβλέπει και να προσαρμόζεται σε κάθε σωματική ανάγκη. Η μηχανή εντοπίζει την δημιουργία νέων οργάνων, που η συνεργάτιδά του Καπρίς (Λεά Σεντού) παρατηρεί και καταγράφει (θα δούμε πώς). Μαζί έχουν μετατρέψει την ανακάλυψη και την αφαίρεση νέω οργάνων σε performance art που παρουσιάζουν σε μοσχοπουλημένα σόου. Σε αυτά, μέσα σε μια μηχανή-σαρκοφάγο, εκτελούνται χειρουργεία για ένα φιλήδονο, οφθαλμολάγνο κοινό. Όμως μια κυβερνητική οργάνωση, το Εθνικό Αρχείο Οργάνων (enter Κρίστεν Στιούαρτ – γραφειοκράτισσα!), σημειώνει τα ανθρωπολογικά τεκταινόμενα, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις του Τένσερ. Η πιο σοκαριστική καλλιτεχνική πράξη του τελευταίου καραδοκεί…
Εξαιρώντας πόσο ευτυχή οικονομικά θα είχε κανείς από τις μεταμοσχεύσεις των κάθε τόσο καινούργιων του οργάνων (…), έχουμε εδώ την πιο φυσική μετεξέλιξη του δημιουργού του Videodrome, της Νεκρής Ζώνης, της Μύγας, του eXistenZ, του Crash και των Dead Ringers (για να πιάσουμε μερικές από τις πιο έκδηλες μεταλλακτικά δημιουργίες του), μια ταινία που μοιάζει να ανασυνθέτει και να προχωρά ένα βήμα μπροστά τις αναζητήσεις ενός δημιουργού που με τον πιο σοκαριστικό, αλλά ποτέ προβοκατόρικο, τρόπο αναλογίζεται τους εξελικτικούς περιορισμούς του Ανθρώπου ως έχει.
Πριν 30-40 χρόνια η θεματολογία του Κρόνενμπεργκ έμοιαζε ίσως εστέτ ή τραβηγμένη, «κουλτουριάρικη» στους συνήθεις (καχ)υπόπτους των περί της τέχνης, σήμερα μοιάζει όλο και λιγότερο προφητική. Και αναπόφευκτη, τρόπον τινά.
