Ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ δεν είναι διόλου ξένος με τις ενοχλήσεις των θεατών του σινεμά του. Για την ακρίβεια μάλλον χάνεις κάτι αν παρακολουθείς πολλά από τα έργα του δίχως σωματικές και ψυχολογικές αντιδράσεις. Πώς αλλιώς θα «έπρεπε» να είναι, όταν έχεις να κάνεις με μια φιλμογραφία που στις καλύτερες στιγμές της (δηλαδή σχεδόν σύσσωμη) πραγματεύεται μια εκδοχή της πραγματικότητας που περιλαμβάνει την αντοχή του θεατή στην θέα, αλλά και την λογική, του μεταλλαγμένου σώματος.
Φυσικά, ο Κρόνενμπεργκ, στο πρόσωπο του οποίου ακόμα κι αν κάποιος δεν βλέπει έναν μείζονα καλλιτέχνη οφείλει να παραδεχτεί έναν ακέραιο διανοητή-δημιουργό, δεν μένει στην σωματική αλλαγή. Μετα-κινείται σε έναν κόσμο που οι μεταλλαγμένοι του συνομιλούν με τους «κανονικούς» (κατά βάση όλους εμάς δηλαδή), παρατηρώντας το είδος μετα-ανθρωπολογικά και στη βάση εννοιών όπως το συναίσθημα, η αγάπη, το σεξ, ενώ υφέρπει διαρκώς μιας πολιτική υπογράμμιση πάνω στην κατάσταση του όντος και του μέλλοντός του στην (λέμε τώρα) οργανωμένη κοινωνία.
Με δεδομένους τους μέχρι στιγμής τίτλους αυτού του φεστιβάλ πρόκειται για μια ονείρωξη-ρεβάνς του σινεμά του δημιουργού, όπως το γνωρίσαμε το '80 και το '90
Πριν όμως απ' όλα αυτά, στο σινεμά του Κρόνενμπεργκ, ειδικά σε αυτό προτού μπει στην ύστερη φάση του έργου του (δηλαδή το 2005), η σωθική αντίδραση παίζει έναν κύριο ρόλο. Με άλλα λόγια βλέπεις ένα σινεμά που απειλεί τον οργανισμό σου με ναυτίες. Είτε γιατί η «αηδία» είναι μέρος της εικονογραφίας του ή, κυριότερα, γιατί οι συνέπειες αυτών που διαδραματίζονται…παραπάνε για πολλούς θεατές.
Ένας διεθνής προγραμματιστής που είδε το Crimes of the Future, ταινία που εδώ στο cinemagazine έχουμε και «οικογενειακό» ενδιαφέρον στην έλευσή της, μίλησε για έργο που «θα δημιουργήσει μεγαλύτερο χάος και διαμάχες απο το Crash του 1996. Τα τελευταία 20 λεπτά είναι δύσκολα στην παρακολούθηση. Περιμένω αποχωρήσεις, πραγματικές επιθέσεις πανικού και λιποθυμίες. Δεν υπερβάλλω. Ο ρόλος της Σεϊντού είναι τρελός και εντελώς ριζοσπαστικός για να παίξει στην Γυναικεία Ερμηνεία, κατά τη γνώμη μου, αλλά μακάρι να αποδειχθώ λάθος. Δεν βλέπω προηγούμενο ερμηνείας τέτοιου διαμετρήματος στις Κάννες».
Είναι προφανές ότι οι λάτρεις του Κρόνενμπεργκ βρίσκονται/βρισκόμαστε σε κατάσταση ακατάσχετης σιελόρροιας. Να θυμίσουμε ότι η επίσημη σύνοψη μιλά για ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον στο οποίο ο άνθρωπος μαθαίνει να προσαρμόζεται στο συνθετικό περιβάλλον. Η εξέλιξη αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο αλλάζοντας το βιολογικό του προφίλ. Ενώ κάποιοι εναγκαλίζονται αυτόν τον τρανς-ουμανισμό, άλλοι επιχειρούν να τον αστυνομεύσουν. Όμως το «Σύνδρομο Επιταχυνόμενης Εξέλιξης» εξαπλώνεται γρήγορα. Ένας performance artist το αποδέχεται πλήρως, βγάζοντας νέα, απρόσμενα όργανα διάσπαρτα στο κορμί του. Η παρτενέρ του κι αυτός έχουν μετατρέψει την αφαίρεση των οργάνων αυτών σε θέαμα που επιδεικνύεται στο θέατρο σε πραγματικό χρόνο. Όμως η κυβέρνηση και η υποκουλτούρα τον πιέζουν σε μια performance που δεν περιμένει κανείς.
Με δεδομένους τους τίτλους αυτού του φεστιβάλ, οπωσδήποτε την πιθανή επιστροφή Λιντς από το πουθενά και τούτο εδώ, πρόκειται για μια ονείρωξη-ρεβάνς του σινεμά του δημιουργού όπως το γνωρίσαμε το '80 και το '90, από δύο εκπροσώπους που πάντα με έναν μυστηριώδη τρόπο συγγένευαν, όχι στη θεματολογία, μα στον αντίκτυπο της δημιουργικής τους στόφας.
