Πρόσφατα είχαμε την είδηση στην οποία ο Ρόουαν Άτκινσον μιλούσε, σε σχεδόν πλήρη σύμπνοια τώρα με τον Τζον Κλιζ, για την αδυναμία της κωμωδίας να ανταπεξέλθει δημιουργικά σε ένα περιβάλλον πλήρες ομάδων (και ατόμων) που προσβάλλονται. Σχολιάστρια μάλιστα στην σελίδα του cinemagazine είχε αφήσει το λακωνικό και πνευματικά δύσοσμο σχόλιο των ημερών μας («ok boomer»), που περιληπτικά εκτελεί τους…γέροντες μιας άλλης εποχής, που δεν καταλαβαίνουν, δεν ξέρουν τι παίζει σήμερα και κουνάνε και το δάκτυλο. Στην πραγματικότητα βέβαια οι εν προκειμένω boomers αναλύουν πώς λειτουργεί η κωμωδία. Όμως οι αναλύσεις είναι too much στην εποχή που ο καθένας μπορεί να πει ένα πνευματικά ασήμαντο «ok boomer».
Το έτερο και σημαντικότερο βέβαια πρόβλημα είναι ότι με την Ακύρωση, τόσο στην κωμωδία (όσο και γενικότερα στην Τέχνη), δια μέσω των social, αλλά συμβάλλει και η οσφυοκαμπτική δημοσιογραφία, αποφασίζουν πλέον άνθρωποι, που οπωσδήποτε είναι μεγάλη πλειοψηφία, οι οποίοι δεν έχουν σχέση ούτε με την κωμωδία, ούτε με την τέχνη. Με άλλα λόγια, δημοκρατικά οπωσδήποτε, καθορίζονται οι ζωές λιγότερων, που εν προκειμένω απολαμβάνουν να γελάνε, από ανθρώπους που αν τους δεις έναν-έναν ποτέ δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά με το είδος της κωμωδίας. (Το αυτό συμβαίνει και σε μια περίπτωση όπως, φερ' ειπείν, του Γούντι Άλεν: Το «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν!» ουρλιάζεται από τόσους πολλούς που αν οι μισοί χρειάζονταν τις ταινίες του ο Άλεν θα ήταν ο Νόλαν των ταμείων).
Ο Τζον Κλιζ λοιπόν, ένα από τα εμβλήματα βέβαια της κωμωδίας, σε ανάλογη ιστορική θέση, περίπου, με τον Άτκινσον, βρέθηκε στο FreedomFest στο Λας Βέγκας και είπε πέντε πράγματα, όπως:
– Πάντοτε υπήρχαν όρια στο τι μπορείς να πεις. Όμως δεν μπορείς να δημιουργήσεις σε ανελεύθερη ατμόσφαιρα, σε ένα περιβάλλον όπου πρέπει να ελέγχεις ό,τι σκέφτεσαι πριν προχωρήσεις. Πρέπει να οικοδομείς χωρίς να ξέρεις που βαδίζεις, αυτό είναι δημιουργία.
– Μπορείς να δημιουργείς και μετά να ασκείς κριτική, αλλά όχι και τα δύο ταυτόχρονα. Αν διαρκώς τρέμεις μην προσβληθεί κάποιος δεν θα είσαι και πολύ δημιουργικός.
– Το κοινό μου είναι πολύ γηραιότεροι άνθρωποι που απλά δεν ενδιαφέρονται για woke συμπεριφορές. Πιστεύουν απλά ότι πρέπει να προσπαθείς να είσαι ευγενής με τους ανθρώπους και να μην τα περιπλέκεις παραπάνω.
– Τα πάντα εναπόκεινται στο κοινό. Αν πας σε ένα συνέδριο Ρεπουμπλικανών και κάνει αντι-Δημοκρατικά αστεία θα υπάρξει τέλεια αντίδραση. Αν πεις αντι-Ρεπουμπλικανικά αστεία, δεν θα την πάρεις. Οπότε πρέπει να ταιριάξεις με το κοινό σου. Κι αυτό είναι μέρος της δουλειάς. Αν πας στη γιαγιά σου και αρχίσεις να της λες αστεία για το σεξ δεν στέκει, όχι γιατί είναι παράνομο, αλλά γιατί είναι απλώς αγενές.
– Επίσης το χιούμορ έχει πάντα μια λειτουργία απελευθερωτική του άγχους μας. Αν κάνεις σεξουαλικό χιούμορ, πάντοτε παίρνεις πολλά γέλια, παρότι το αστείο μπορεί να μην είναι ανάλογα καλό. Σχετίζεται με την αγωνία και την απελευθερωτικότητα που έχει η κωμωδία σαν λειτουργία. Οι άνθρωποι χαλαρώνουν και γελούν με ενέργεια που πηγάζει από το ότι εκτονώνουν άγχος.
Εν συνεχεία ο Κλιζ έκλαψε λίγο για τις κωμωδίες που φτιάχνει σήμερα η βιομηχανία, έφτασε τόσο μακριά ώστε να μην του αρέσει τίποτα από τον καιρό του «Roxanne» και του «Απατεώνες και Τζέντλεμεν» (που είναι χάρμα βέβαια, αλλά όχι και οι τελευταίες καλές), ενώ δεν παρέλειψε να πει την άλλη μεγάλη αλήθεια, που δεν αφορά μόνο στην κωμωδία, ότι η βιομηχανία είναι πλέον δέσμια του νεαρού κοινού της. «Άλλοτε η βιομηχανία ήθελε επίσης να βγάλει λεφτά, αλλά ήθελε περισσότερο να κάνει και καλές ταινίες».
Μελαγχολούμε κι εμείς εδώ, ακριβώς για τα ίδια ωραίε Τζον Κλιζ, αλλά ευτυχώς (για μας) ανατρέχουμε γρήγορα στη δουλειά σου – και είναι άφθονη – και η ζωή εξακολουθεί, έστω κατά αποδραστική φαντασία, να είναι ωραία.
