«Η τεράστια απόσταση ανάμεσα στις διαστάσεις του 50χρονου πλέον Ντάνιελ Ντέι Λιούις στη μεγάλη οθόνη και στο μέγεθος του στην πραγματικότητα μοιάζουν με τη διαφορά που έχει το Empire State Building όταν το βλέπεις σε μια φωτογραφία και όταν τελικά το αντικρίζεις από κοντά» αναφέρει ο Μανώλης Κρανάκης στο καινούριο ΣΙΝΕΜΑ αναφέρει στη συνέντευξη του με το Ντάνιελ Ντέι Λιούις.
Κι έχει απόλυτο δίκιο. Αυτό ακριβώς νιώσαμε κι εμείς το βράδυ της Πέμπτης όταν τον συναντήσαμε στο Παλλάς, όπου παρευρέθησαν μαζί με το σκηνοθέτη της ταινίας Πόλ Τόμας Άντερσον («Magnolia», Punch-Drunk Love», «Boogie nights») για την πρεμιέρα του«Θα Χυθεί Αίμα». Μια διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας και της Audiovisual, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν στην Εταιρία Προστασίας Σπαστικών. Όπως ήταν αναμενόμενο, το Παλλάς γέμισε ασφυκτικά με ενθουσιασμένο κόσμο όλων των ηλικιών που θαυμάζουν τον Λούις και μ αυτή την ευκαιρία μπόρεσαν όχι μόνο να τον δουν από κοντά, αλλά και να συζητήσουν μαζί του.
Όταν τελειώνει το «Θα Χυθεί Αίμα» δεν ξέρεις πως ν’ αντιδράσεις. Θέλεις λίγο χρόνο μέχρι να συνειδητοποιήσεις το μέγεθος αυτής της ταινίας. Είναι πολύ δυνατή, με τρομερό σενάριο, στηρίζεται ολοκληρωτικά στην συγκλονιστική ερμηνεία του Λιούις, (που θα είναι μεγάλη αδικία αν δεν βγει νικητής στα φετινά Όσκαρ), ο Πολ Τόμας Άντερσον έχει κάνει την καλύτερη σκηνοθεσία της καριέρας του και η μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ, κιθαρίστα των Radiohead, έδινε το κατάλληλο συναίσθημα σε κάθε σκηνή καταφέρνοντας να εντυπωθεί έντονα στη μνήμη σου. Και ναι μπορείς να πεις, χωρίς να φοβάσαι ότι θα χαρακτηριστεί ιεροσυλία, πως είναι ένας σύγχρονος Πολίτης Κέιν.
Αφού έπεσαν και οι τελευταίοι τίτλοι τέλους, ο πρωταγωνιστής και ο σκηνοθέτης ανέβηκαν στη σκηνή, κάθισαν στο πάτωμα, δημιουργώντας ένα παρειστικο κλίμα για ν’ απαντήσουν στις ερωτήσεις και ν’ ακούσουν τα σχόλια του κοινού μερικά απ’ τα οποία ήταν πολύ εύστοχα κι έξυπνα.
Μερικά απ’ αυτά που ακούστηκαν ήταν:
Για το πως καταφέρνει να μεταμορφώνεται κυριολεκτικά σε κάθε ρόλο: «Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η επικοινωνία και η χημεία με τους συνεργάτες μου. Οποιαδήποτε δουλειά μου δεν έχει καμία αξία και θα μπορούσε να επιτύχει αν δεν υπάρχει αυτή η σχέση»
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Άντερσον να γυρίσει το «Τhere will be blood»: «Δεν υπήρχε μια πρόκληση. Η κάθε πρόκληση ήταν συναρπαστική. Το πώς θα βρούμε λεφτά, που και πως θα τη γυρίσουμε, ποιος θα έρθει μαζί μας να μας βοηθήσει. Ήταν πολύ σκληρή η διαδικασία του γυρίσματος αλλά τώρα που κοιτάμε πίσω έχουμε ωραίες αναμνήσεις..»
Γιατί ο ηθοποιός συμμετείχε στην ταινία: «Ηξερα τη δουλειά του Πολ και τον θαύμαζα και μόλις μου ήρθε το σενάριο δε μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια, μ’ άρεσε πάρα πολύ όλο οπότε δε φαινόταν να το αποφύγω!»
Για την ιδιοσυγκρασία του ήρωα Ντάνιελ Πλένβιου: «Όπως είπε κι ένα κριτικός είχε πεθάνει πριν το σώμα του. Είναι ένας φιλόδοξος άνθρωπος και πολύ σκληρός με μια πολύπλοκη ψυχολογία»
Γιατί δεν υπάρχουν γυναίκες στο φιλμ: «Δεν είναι ένα μέρος κι ένα περιβάλλον για ολοκληρωμένη οικογένεια. Θα ήταν παραμελημένες εντελώς. Είναι ένας βρώμικος κόσμος όπου υπάρχουν πόρνες απλά για διασκέδαση, οι οποίες για αυτό δε φαίνονται στο φιλμ».
Όλοι έχουμε το Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο μυαλό μας σαν κάτι πάρα πολύ μεγάλο και όταν παρακολουθούμε τις σπαρακτικές ερμηνείες του, νιώθουμε αυτό το δέος που σε κυριεύει με τους πραγματικά μεγάλους ηθοποιούς. Εκείνος όμως εμφανίστηκε τρομερά γήινος, χαμηλών τόνων, χαμογελαστός, επικοινωνιακός, με ευαισθησία, «ζεστός», με ειλικρινές και καθαρό βλέμμα. Είναι σίγουρα μια -έστω και σύντομη-συνάντηση που δε ξεχάσουμε ποτέ.
Κ.Π
