Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να επιχειρήσεις να περιγράψεις ή να εμβαθύνεις στο φινάλε μιας ολόκληρης σειράς χωρίς να αποκαλύψεις οτιδήποτε θα κατέστρεφε το σασπένς, την αγωνία, ή την κορύφωση όλων αυτών που διαδραματιστήκαν στα προηγούμενα επεισόδια, ακόμη και στους προηγούμενους κύκλους. Ιδιαίτερα όταν γνωρίζεις εδώ και πολύ καιρό (οι παράγωγοι της σειράς φρόντισαν να το ανακοινώσουν ήδη από νωρίς) πως το τελευταίο επεισόδιο θα κλείσει οριστικά τις βαριές, περίτεχνες ξύλινες πόρτες του οικοδομήματος που χτιζόταν εδώ και τρία χρόνια. Που ανέλυσε, ίσως όπως καμία άλλη τηλεοπτική σειρά, τον αδιαπέραστο εσωτερικό δαίμονα που μπορεί κάθε ένας από εμάς να κρύβει μέσα του, αποτυπώνοντάς τον στο γεμάτο γωνίες και σκιάσεις πρόσωπο του εκλεπτυσμένου κανίβαλου Δρ. Λέκτερ.
Το τρέιλερ του φινάλε
Οι απαντήσεις που δίνει, πρώτα ως αξιοσέβαστος ψυχίατρος και ύστερα ως ανθρωποφάγο τέρας πίσω από το χοντρό τζάμι της κλινικής, ξεσκεπάζουν τις σκοτεινές αδυναμίες και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε και να αμφιβάλουμε για την “ειρηνική” ανθρώπινη φύση.
Ο κόσμος του Χάνιμπαλ είναι γέματος λογικές απορίες, ασυνείδητους συμβολισμούς και καταπιεσμένα (αλλά πανανθρώπινα) ένστικτα. Μέσα στη δίνη των συναισθημάτων και των εσωτερικών αμφιβολιών, υπάρχει χώρος για την αγάπη, την ταύτιση, την εξιλέωση μέσα από τη συσχέτιση. Τη λύτρωση μέσα από το αίμα, που άλλοτε χτυπά στις φλέβες μεταφέροντας ζωή, και άλλοτε πάλι ξεπηδά από το λαιμό χρωματίζοντας το σκοτάδι με μια μαύρη απόχρωση που μόνο η πανσέληνος μπορεί να φανερώσει. “Κατάλαβες τελικά τι είχα στο νου μου για σένα;” ρωτά ο Δρ. Λέκτερ τον Γουίλ. “Είναι υπέροχο” απαντά εκείνος, παραδίνοντας τον εαυτό του (μαζί και εμάς) στα βιαιότερα και ταυτόχρονα ποιητικότερα τελευταία λεπτά ολόκληρης της σειράς. Εκεί όπου οι δράκοι συναντούν “τα παιδιά της νύχτας” και οι εφιάλτες αναμετρούν την δύναμη και την επιρροή τους πάνω μας.
Δεν θα είχε κανένα νόημα να αναφερθεί κανείς στην ως ένα βαθμό γνωστή εξέλιξη της υπόθεσης. Δεν χρειάζεται επίσης να γίνει γνωστό εάν υπάρχουν ανατροπές ή το φινάλε αφήνει κάποιο περιθώριο παράτασης, κάποιους αξεκαθάριστους λογαριασμούς.
Η αλήθεια είναι ότι το καλύτερο αυτή η σειρά το κρατά πάντα για το τέλος. Και εδώ, κυριολεκτικά στην εκπνοή, το δημιούργημα του Μπράιαν Φούλερ καταφέρνει να σε κάνει να ξεχάσεις τις αστοχίες, την υποτονική πορεία, ή τα σεναριακά αδιέξοδα που -χωρίς να θέλεις- αναγκάζεσαι να προσέξεις.
Κάθε χαρακτήρας του καταληκτικού επεισοδίου ζει το δικό του παραλήρημα, πνίγεται από τις δικές του ανομολόγητες επιθυμίες. Ο Φράνσις (που δεν είναι τελικά παρά ένας άνθρωπος που κουβαλά πάνω του το τέρας) θέλει να αγγίξει τη θέωση απορροφώντας κάποιον τόσο ισχυρό όπως το πρότυπό του. Η Ρέμπα θέλει να σταματήσει να ελκύεται από “ανεπιθύμητες συντροφίες”. Ο Φρέντερικ θα ήθελε να μπορούσε να “φορέσει” το δέρμα κάποιου άλλου. Ο Τζακ και η Αλάνα θα επιθυμούσαν να μην τους είχε δανειστεί τελικά ο επιπλέον χρόνος.
Η Μπεντέλια θα ήθελε ακόμη ένα τελευταίο δείπνο με την ερωτική της νέμεση. Όσο για τους δύο πρωταγωνιστές, αυτό που θέλουν είναι τόσο υπέρμετρο που τους ξεπερνά. Και αν θεωρηθεί ότι ο Χάνιμπαλ έχει τολμήσει να το εκφράσει, ο Γουίλ πρέπει να περιμένει την τελευταία στιγμή για να το αναγνωρίσει. Πρέπει να αισθανθεί ότι η συνθήκη στην οποία βρίσκεται από την ημέρα που γνώρισε το σκοτεινό άλλο του μισό “δεν έχει κανένα πλεονέκτημα, μόνο πολλές διαβαθμίσεις μειονεκτημάτων”. Τον διαβρώνει αργά άλλα σταθερά και παρόλα αυτά του δίνει νόημα στην ύπαρξη. Μέσω της υπέροχης μουσικής-οπτικής αλληλουχίας της κορύφωσης, γίνεται επιτέλους ξεκάθαρο γιατί δεν μπορεί ο ένας να ζήσει χωρίς τον άλλο. Γιατί το μαχαίρι οφείλει να καρφωθεί βαθιά και σε πολλά σώματα. Γιατί ουσιαστικά, ήταν πάντα οι δυο τους, απελευθερωμένοι από τα δεσμά του κόσμου, μόνοι και εξαρτημένοι ο ένας από την παρουσία του άλλου. Σε έναν αιώνιο εναγκαλισμό, θανατηφόρο.
Δεν αρνείται κάνεις το γεγονός ότι αυτή η σειρά που μόλις ολοκληρώθηκε, εμφάνισε αδυναμίες, σεναριακές διακυμάνσεις ή πολλές φορές οπτικοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό, που αποσπάστηκε από την ουσία. Όμως (και εδώ είναι που θα πρέπει κάποιος να σταθεί) κατάφερε κάτι που ίσως ελάχιστες τηλεοπτικές δημιουργίες μπόρεσαν να προσεγγίσουν.
Το τρέιλερ που πρότεινε στο κοινό την τηλεοπτική μεταφορά του «Hannibal»
Με μεγάλη αυθεντικότητα και ανελλιπή σεβασμό προς το κοινό της, κατόρθωσε να δώσει εικόνα στους βαθύτερους εφιάλτες, στις σκοτεινότερες εμμονές και στους προαιώνιους, σχεδόν παιδικούς φόβους. Διασαφήνισε αφοπλιστικά τη μαγεία που κρύβεται πίσω από τον τρόμο, την έλξη και τη γοητεία που ασκεί το σκοτάδι, τον έρωτα που ελλοχεύει μέσα στις καταραμένες ιστορίες, τον βασανισμό και την απελευθέρωση των τεράτων που παραμονεύουν στα σκονισμένα, ανήλιαγα δωμάτια της λογικής.
Και προπαντός, εικονογράφησε αυτό που ούτε χίλιες λέξεις δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν. Δεν είναι τυχαίο ότι εκθειάστικε σχεδόν από το σύνολο των κριτικών, πρωτίστως για την εικαστική και καλλιτεχνική της αξία. Ούτε είναι εύκολο να ξαναδεί κάνεις κάτι αντίστοιχο. Να χάσει το μυαλό του μέσα σε μια τρομακτική, οπτική πανδαισία που παίζεται με ψυχαναλυτικούς όρους και απορρέει από τις βαθύτερες και ελκυστικότερες φροϊδικές ανησυχίες.
