Ένα μόνο βήμα πριν το τέλος, οι προσκυνητές (ή όπως πολύ γλαφυρά διορθώνει ο Γουίλ “τα κατοικίδια”) της δαντικής κόλασης περιπλανώνται στους σκοτεινούς λαβυρίνθους του μυαλού τους, ψάχνοντας ο καθένας τη δική του δικαίωση, ή προσκρούοντας με σφοδρότητα στο προσωπικό τους αδιέξοδο. Οι ρόλοι που έμοιαζαν ξεκάθαροι αρχίζουν και πάλι να περιπλέκονται, καθώς μια ψυχαναλυτική συνάντηση της Μπεντέλια με τον ειδικό ερευνητή του FBI θα τον βάλει σε σκέψεις, αμφισβητώντας την ηθική του δέσμευση στην σύλληψη του ψυχοπαθούς δολοφόνου Φράνσις Ντόλαρχαϊντ.
«Είναι πολύ δύσκολο να προβλέψεις πότε οι σκληρά νοηματοδοτημένες σκέψεις και πράξεις θα εμφανίσουν ρωγμές, θα αρχίσουν να σπάνε» του αποκρίνεται μέσα από μακρόσυρτες, σχεδόν τελετουργικές φράσεις. Η ίδια της μοιάζει να έχει αποδεχτεί τη μοίρα της γυναίκας που δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει το ρόλο της, κρατώντας για το τέλος τη μεγαλειώδη αποχώρησή της από τη σκηνή του δράματος. Τα μόνιμα υγρά της μάτια προδίδουν την εσωτερική της αγωνία, παρότι οι αφοπλιστικές διαπιστώσεις της φαντάζουν ψυχρές και αδιάφορες. Η Τζίλιαν Άντερσον συνεχίζει να αποτελεί την ευχάριστη έκπληξη του κύκλου, προσθέτοντας κομψότητα και σαγηνευτική μεγαλοπρέπεια σε κάθε της εμφάνιση. Παίζει το μοιραίο παιχνίδι παίρνοντας μέρος σε μεγάλο βαθμό με δική της συγκατάθεση, και γνωρίζοντας σχεδόν από την αρχή ότι «αν παίξεις, θα έρθει η ώρα που θα πρέπει πληρώσεις».
Εν τω μεταξύ, ο Τζακ Κρόφορντ (μετά από τις πλούσιες ερμηνείες του πρώτου μισού της σεζόν, έχει υποχωρήσει σε διεκπεραιωτικές εμφανίσεις) και η Αλάνα Μπλουμ, βλέποντας ότι ο χρόνος περνά και τα αποτελέσματα της έρευνας δεν οδηγούν πουθενά, αποφασίζουν να δελεάσουν τον Φράνσις με μια στημένη συνέντευξη του Δρ. Τσίλτον (Ραούλ Εσπάρθα) στο σκανδαλοθηρικό περιοδικό της Φρέντι Λάουντς, θεωρώντας ότι η κατάφωρη υποτίμηση του «έργου» του θα τον εξωθήσει να αποκαλυφθεί ζητώντας εκδίκηση. Ο Γουίλ Γκράαμ στήνει περίτεχνα την παγίδα, κατανοώντας ότι χαρακτηρισμοί όπως “μια μεγάλη σεξουαλική αποτυχία” και «σαδιστικό τέρας» δεν θα περάσουν απαρατήρητοι. Ο αυτάρεσκος ψυχίατρος (ζηλεύοντας ακόμη και τώρα τη δόξα του φυλακισμένου συναδέλφου του) βρίσκεται εκτεθειμένος χωρίς να υποψιάζεται στην οργή του παράφρονα εγκληματία, ο οποίος αναλαμβάνει να ενορχηστρώσει μια σκηνή απαγωγής και βασανισμού βγαλμένη από τις πιο αιματοβαμμένες σελίδες του αυθεντικού τρόμου.
Οδεύοντας προς το φινάλε, η ψευδαίσθηση του έλεγχου δίνει τη θέση της στην αγωνία και τον τρόμο, με τον Φρέντρικ Τσίλτον να βρίσκεται γυμνός και δεμένος στο άντρο του Δράκου. Ο Ρίτσαρντ Άρμιταζ δίνει μια ακόμη εξαιρετική παράσταση, αποκαλύπτοντας το δέος και τη μεγαλοπρέπεια του σκοτεινού Θεού που τον εξουσιάζει. «Όλοι οι Θεοί όμως απαιτούν θυσίες» προειδοποιεί νωρίτερα ο Δρ. Λέκτερ, προδιαγράφοντας το μαρτυρικό τέλος αυτών που βλασφημούν το αντικείμενο της μεταμόρφωσης του Φράνσις. Ούτε η ξαφνική επίσκεψη της Ρέμπα στο σπίτι του δεν μπορεί πλέον να ανατρέψει τα γεγονότα. Και η ίδια της θα βρεθεί αιχμάλωτη, τη στιγμή ακριβώς που το «διάσημο» φλεγόμενο αναπηρικό καροτσάκι θα μεταφέρει το κατακρεουργημένο θύμα του Μεγάλου Κοκκίνου Δράκου, δοκιμάζοντας ταυτόχρονα την ηθική του Γουίλ που αναρωτιέται για ακόμη μια φορά ποιου το μέρος έχει πάρει πραγματικά.
Η οπτικά υπέροχη αυτή σειρά έχει πλέον φτάσει στην κορύφωσή της. Περιμένοντας με αγωνιά το τελευταίο επεισόδιο την επομένη εβδομάδα, το μυαλό επιστρέφει στο αναμφισβήτητα ανυπέρβλητο φινάλε της προηγούμενης σεζόν, αλλά μοιραία επανέρχεται και στην παρούσα αισθητική υπέρβαση που καλείται να πράξει ο δημιουργός του, κλείνοντας (ας ελπίσουμε πως όχι) μια για πάντα την πιο δαιδαλώδη και ενδοσκοπική σειρά τρόμου που έχουμε δει τελευταία.
