Η ένταση και η πυκνότητα του βασανιστηρίου του Φράνσις Ντόλαρχαϊντ αποτελούν το σημείο αναφοράς του τελευταίου επεισοδίου της σειράς. Καθώς αυτή πλησιάζει στο τέλος της (μόνο δύο κομμάτια έχουν απομείνει ακόμη για να ολοκληρωθεί το παζλ του τρίτου κύκλου) ο Μεγάλος Κόκκινος Δράκος αναδύεται από τα βάθη της ψυχής και του εγκλωβισμένου μυαλού του «ντροπαλού παιδιού» και ξεδιπλώνει μέσα του την υπέροχη και καταστροφική δύναμη της εμμονής με το αντικείμενο της κατάρρευσης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο σκηνοθέτης Μάικλ Ράιμερ ανοίγει την αυλαία με την καταληκτική σκηνή του προηγούμενου επεισοδίου: Με τον Φράνσις μέσα σε έκσταση να τρώει τον αυθεντικό πίνακα του Μπλέικ, απορροφώντας έτσι την απεριόριστη δύναμή του. «Είναι στο στομάχι σου τώρα. Αν δεν ήταν αυτός δεν θα την είχες γνωρίσει ποτέ» απαντά ο Χάνιμπαλ στις απεγνωσμένες αμφιβολίες του «μαθητευόμενού» του, καθώς η παρουσία της Ρέμπα αποτελεί ίσως τη μοναδική επαφή του με την πραγματικότητα. Ο Άρμιταζ αφήνει την έκταση των συναισθημάτων του να τον παρασύρουν, σαγηνεύοντας για ακόμη μια φορά σε έναν ρόλο που ασφαλώς απαιτεί απίστευτη σωματικότητα, αλλά χτίζεται πάνω στο ενδοσκοπικό δίλημμα της παραδοχής του εαυτού ως υποκειμένου ή ως μέσου έκφρασης των επιθυμιών και των ανείπωτων πόθων.
Ο ίδιος βυθίζεται όλο και περισσότερο στη δίνη του τέρατος, το οποίο τώρα πια ζητά το αίμα των ανθρώπων που αγαπά. Η μάχη σώμα με σώμα του συμβόλου με ό,τι έχει απομένει από τον άνθρωπο (με την κάμερα να αλλάζει συνεχώς οπτικές γωνίες παρουσιάζοντας τις στρεβλώσεις του ίδιου ουσιαστικά αντικειμένου) έχει ξεκάθαρους νικητές και ηττημένους. Και η επόμενη πανσέληνος δεν αργεί να έρθει.
Παρότι είναι ξεκάθαρο ότι τα επεισόδια λίγο πριν το φινάλε ενός κύκλου (κατά πάσα πιθανότητα και μιας ολόκληρης σειράς) δρομολογούν τις εξελίξεις μην έχοντας να προσθέσουν κάτι καινούριο στην πλοκή, εντούτοις οι ομολογουμένως αναγνωρίσιμες σκηνές επενδύονται αυτή τη φορά από κάτι το διαφορετικό. Η εμβληματική μάσκα του Δρ. Λέκτερ σηματοδοτεί το τέλος της επιείκειας και της αόριστης αίσθησης του τρόμου. Η εκδίκηση του φυλακισμένου πρωταγωνιστή μοιάζει περισσότερο χειροπιαστή, μιας και ο ίδιος παροτρύνει τον μεγάλο θαυμαστή του να «σώσει τον εαυτό του σκοτώνοντας τους πάντες».
Μοιάζοντας με προδομένο εραστή κατευθύνει την οργή του παρανοϊκού του υποχείριου στο μοναδικό άνθρωπο που είχε τη δύναμη και την αντοχή να τον καταλάβει πραγματικά. Η έχθρα, μετά το τέλος της θεωρητικής περιόδου ανακωχής ανάμεσα στον Γουίλ και τον Χάνιμπαλ, μεγαλώνει όλο και περισσότερο, αποδίδοντας όλο και καλύτερα στην αφήγηση. Οι νέα οικογένεια του πρώτου βρίσκεται σε κίνδυνο, με τον δεύτερο να το απολαμβάνει. “Δεν είναι η δική μου οικογένεια, δεν τους αφήνω εγώ να πεθάνουν. Εσύ τους αφήνεις” σχολιάζει με μακάβρια ειλικρίνεια.
Το σασπένς παίρνει το πάνω χέρι σε αυτό το (αρκετά είναι η αλήθεια) μεταβατικό επεισόδιο, αφήνοντας στην άκρη τους πυκνούς και θεατρικούς διαλόγους. Το καλύτερο όμως ως συνήθως μας επιφυλάσσεται για το τέλος, με την αναμέτρηση πρόσωπο με πρόσωπο των δύο όψεων της τρέλας: της παντοδυναμίας της οριστικής παραφροσύνης και της ισοπέδωσης που φέρνει η συνειδητοποίησης της καταστροφικότητάς της. Μέσα από τα νεύματα της έντασης και του μίσους όμως αντιλαμβάνεσαι ότι η αρχική παραπλάνηση θα οδηγήσει τελικά σε επικοινωνία. Σε μια επαφή, μια άρρηκτη σχέση που δεν σε σκοτώνει οριστικά, σε αλλάζει ωστόσο αμετάκλητα.
