Το επεισόδιο αυτής της εβδομάδας είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται η σειρά για να δρομολογήσει τις εξελίξεις, ολοκληρώνοντας ένα κεφάλαιο και ταυτόχρονα ανοίγοντας την αυλαία λίγο πριν τη μεγάλη έναρξη των γεγονότων του “Red Dragon”. To «Digestivo» επιχειρεί να λύσει μια και καλή τις ημιτελείς σκοτεινές υποθέσεις του παρελθόντος ανάμεσα στον κυνηγό και το πληγωμένο του θήραμα.
Μόνο που αυτή τη φορά οι ρόλοι είναι ανεστραμμένοι. Κάπου μέσα στη φρίκη κατοικούν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες της σειράς, συνειδητοποιώντας πια ολοκληρωτικά ότι είναι νεκροί μέσα τους, ότι περπατούν σε έναν σκοτεινό δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Μπορεί κάποιοι να έχουν αποτύχει να καταλάβουν το κακό (είναι εξαιρετικά αποδοτική, μέσα στην απλότητά της, η σκηνή της συνάντησης της Αλάνα με τον Χάνιμπαλ) όμως, χωρίς να υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία, όλοι τους έχουν αγκαλιάσει το σκοτάδι.
Το προηγούμενο επεισόδιο μας αφήνει μέσα στους πίδακες αίματος που ξεπηδούν από το κεφάλι του Γουίλ, τη στιγμή που ο Δρ. Λέκτερ είναι έτοιμος να ολοκληρώσει το αποτρόπαιο γεύμα του. Ένα απότομο κατ όμως διακόπτει την μακάβρια αλλά ελεγειακή οπτικοποίηση του σχεδόν βέβαιου θανάτου, εμφανίζοντας στη συνέχεια τους δύο πρωταγωνιστές κρεμασμένους ανάποδα σε ένα κελάρι. Είναι προφανές ότι τα πλούτη του Μέισον κερδίζουν ακόμη μια φορά, καθώς η σειρά μεταφέρεται πάλι στην Αμερική και συγκεκριμένα στην απομονωμένη φάρμα του κατακρεουργημένου μεγιστάνα, ο οποίος είναι επιτέλους έτοιμος να εκπληρώσει τη μεγάλη του επιθυμία: Να φάει τον Χάνιμπαλ κομμάτι κομμάτι, με τη βοήθεια του μακιαβελικού Δρ. Κορντέλ (Γκλεμ Φλέσερ).
Η αιθέρια και εγκεφαλική κινηματογράφηση σχεδόν όλων των προηγούμενων επεισοδίων του κύκλου, δίνει τη θέση της στη γεμάτη ρυθμό κορύφωση του σασπένς, ενώ κανένας από τους χαρακτήρες που φτάνουν στο ζοφερό τόπο της τελικής αναμέτρησης δεν μοιάζει πραγματικά ασφαλής. Η απεικόνιση της σκοτεινότερης πλευράς του ανθρώπου παίρνει και πάλι τη θέση που της αξίζει, με τα αργά βασανιστήρια των δυο κεντρικών χαρακτήρων να αποτελούν τον πυρήνα της παλλόμενης αφήγησης.
Ο μοναδικός που διατηρεί μια απίστευτη ψυχραιμία σε όλη τη διάρκεια του μακελειού είναι ο Δρ. Λέκτερ, δείχνοντας σε στιγμές να απολαμβάνει οξύμωρα την τιμωρία του, όπως και αυτά που πρόκειται να του συμβούν. Με απόλυτη μεθοδικότητα κρύβει το τέρας μέσα του το οποίο και αφήνει να βγει στην επιφάνεια με ένα και μοναδικό βλέμμα (στην υποβλητικότερη σκηνή ίσως ολόκληρης της σεζόν), όταν αλυσοδεμένος σε στάση μεσαιωνικού βασανιστηρίου ζητά από έναν ανέλπιστο σύμμαχο της τελευταίας στιγμής να του χαλαρώσει λίγο τα δεσμά. “Εγώ θα κάνω τα υπόλοιπα” αποκρίνεται, δίνοντας παράλληλα την πιο τρομακτική υπόσχεση του επεισοδίου.
Η διαστροφή του Μέισον Βέρτζερ τον μετατρέπει στο απόλυτο κακό του “Digestivo”, καθώς ο ίδιος επιφυλάσσει μια φρικιαστική έκπληξη και στη θηλυκή συμμαχία της Αλάνα και της Μάργκο. Η παραίτηση της τελευταίας από την πολυπόθητη μητρότητα θα μετατραπεί σε ανέλπιστη αναστάτωση και προσμονή, μόνο και μόνο για να κορυφωθεί με μια σεκάνς παράλληλων αιματοβαμμένων στιγμιοτύπων ανυπολόγιστου σαδισμού και ανατριχιαστικής συνειδητοποίησης της βιαιότητας του ανθρώπινου μυαλού. Ξαφνικά η λύση βρίσκεται μπροστά στα μάτια της• για να πετύχει όμως πρέπει αναπόφευκτα να ολοκληρώσει τον κύκλο της βιας, πρέπει να εξελιχθεί.
Ο Μπράιαν Φούλερ αφήνει επιτέλους πίσω τους συμβιβασμούς των προηγούμενων επεισοδίων και ανεβάζει το δείκτη της έντασης χαρίζοντάς μας ένα επεισόδιο αντάξιο του φινάλε του δεύτερου κύκλου. Οι ειδεχθείς καταστάσεις που πλέον αντιμετωπίζουν οι ήρωές του τους φέρνουν πιο κοντά, χτίζοντας τα «παλάτια της μνήμης» τους με κοινά δωμάτια. Σε ένα από αυτά συναντώνται για ακόμη μια φορά ο Χάνιμπαλ με τον Γουίλ, αναζητώντας τα κομμάτια της θρυμματισμένης ύπαρξής τους, μόνο που πια ο ένας το απολαμβάνει και ο άλλος απλά το ανέχεται. Καθως οι σειρήνες προσεγγίζουν το αγρόκτημα, ο αποχωρισμός μοιάζει βέβαιος. Είναι όμως έτσι;
