Η συνάντηση την οποία περιμέναμε από την αρχή της σεζόν επιτέλους πραγματοποιείται. Καθώς ο κλοιός στενεύει και όλα τα γρανάζια της ιστορίας έχουν τοποθετηθεί και τεθεί σε κίνηση, οι δυο αλληλένδετοι χαρακτήρες συναντιούνται προσπαθώντας να χωρίσουν τους εαυτούς τους από την σύντηξη των συναισθημάτων και των εμπειριών.
Καθώς συζητούν -τοποθετημένοι έξυπνα από την σκηνοθεσία στον τόπο της εικαστικής αλλά και προσωπικής μεταμόρφωσης- ανασύρουν αναμνήσεις και οδυνηρά αποσπάσματα,καθώς το παρόν και το παρελθόν συναντώνται σε ένα κοινό βίωμα. Αυτό που πρόκειται να επακολουθήσει μάλλον κάνεις από τους δύο δεν το έχει προβλέψει, με την εξέλιξη της πλοκής να ελίσσεται ανάμεσα από σεκάνς εικονογραφικού παραληρήματος και γεγονότα που προμηνύουν δομικές αλλαγές στο σενάριο οικοδόμημα.
Ο Χάνιμπαλ μετά την επεισοδιακή συνάντηση με τον Τζακ αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος του στην Φλωρεντία έχει πια τελειώσει. Πριν φύγει όμως πρέπει να ολοκληρώσει αυτό που στη Βαλτιμόρη παρέμεινε ανεκπλήρωτο. Η ιστορία μοιάζει παροδικά να επαναλαμβάνεται αλλά με διαφορετικούς όρους. Η Μπεντέλια (ίσως ο πιο δυσανάγνωστος χαρακτήρας του επεισοδίου) συνεχίζει να μην αντιλαμβάνεται σε ποιο βαθμό έχει χάσει τον έλεγχο, αν και τελικά αποδεικνύεται πιο αδιαπέραστη και λιγότερο εύθραυστη απ’ ότι φαίνεται.
Μετά το θάνατο και του επιθεωρητή Πάτσι όλες οι υποψίες πέφτουν πάνω σ’ αυτήν και στον σύζυγό της, όμως η ίδια παραμένει ατάραχη (με τη βοήθεια και των ηρεμιστικών ενέσεων του Χάνιμπαλ) επιμένοντας στο αδύνατο και σαγηνεύοντας ακόμη περισσότερο με την μη ξεκάθαρη στάση της. Ο διάλογος με την Τσίγιο (Τάο Οκαμότο) απλά επιβεβαιώνει την καθόλου ενδιαφέρουσα προσθήκη της νεαρής γυναικάς από το παρελθόν του Δρ. Λέκτερ, αφού η θολή και αδύναμη παρουσία της πνίγεται μέσα στις πολυδιάστατες απεικονίσεις των πολλών γυναικείων χαρακτήρων της σειράς.
Διαβάστε ακόμη:
«Χάνιμπαλ» επ.3.05 – Πασχίζοντας να νιώσεις ζωντανός
Τρέιλερ: Αποκαλυπτήρια για το «Batman vs Superman»
Μέσα από το πρίσμα ενός ερωτικού καλειδοσκόπιου συναντάμε την Μάργκο, αδελφή του Μέισον Βέρτζερ, η οποία συμμαχεί με την ολοένα και περισσότερο σκοτεινή Αλάνα Μπλουμ (Κάρολιν Ντάβερνας), μοιάζοντας με δύο τολμηρές όψεις του ίδιου νομίσματος. Τους ενώνει (πέρα από το ερωτικό τους πάθος, το οποίο αποκαλύπτεται με ηδονική επιδεξιότητα) το μίσος και η κοινή τους απέχθεια για τον Μέισον, που παραληρώντας σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζει να πιάσει και να φάει τον Χάνιμπαλ, αποφασίζει ότι θέλει τελικά να γίνει γονιός καταφέρνοντας να ακουστεί πιο αποκρουστικός από τον ίδιο τον κανιβαλισμό της σειράς.
Ενώ οι παραισθησιογόνες εικόνες ανακατεύουν τους καπνούς με το αίμα και οι φιγούρες ενώνονται η μία μέσα στην άλλη, το ημιτελές τραπέζι που στήθηκε στη Βαλτιμόρη επιτέλους ολοκληρώνεται με την αδρή οπτικοποίηση των σκηνών να αποπροσανατολίζει ελαφρώς, αλλά ταυτόχρονα να αποδεικνύεται αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης.
Το “Dolce” αφήνει την ναρκωτική επήρειά του να διαχέεται αργά μέσα μας. Γεμάτο καίριες ανατροπές (ακόμη και στο τελευταίο δευτερόλεπτο) και με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες, κινείται στις παραισθήσεις προκαλώντας (όπως έξαλλου και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του) θεατές και αντιπάλους να ρίξουν τις άμυνες, γοητευμένοι ίσως από την εκφραστικότητά του. Αλλάζοντας κλιμακωτά τις ισορροπίες της πλοκής, φτάνει στο σημείο να αναρωτιέται ποιός τελικά είναι το άλφα αρσενικό, αντηχώντας πάνω στις βουβές αναπαραστάσεις των νεκρών που αφήνει πίσω του.
Καθώς τα περιγράμματα των δύο άρρηκτα συνδεδεμένων προσώπων αρχίζουν να θολώνουν, η συγχώρεση βρίσκει μια μοιραία διέξοδο. Αφήνοντας τελικά τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους, ο επιβλητικός οπτικός προσανατολισμός του επεισοδίου καταλήγει να σου ζητά επίμονα να επικεντρώσεις την προσοχή σου στους νέους και εξ ορισμού ανεστίαστους κανόνες του παιχνιδιού.
