Το βαθύ σκοτάδι της ψυχής του Δρ. Λέκτερ αποκαλύπτεται σκόπιμα στο συνειδησιακό άλλο του μισό, καθώς ο Γουίλ Γκράαμ πασχίζει να καταλάβει εάν τα κομμάτια της ήδη κατακερματισμένης του ύπαρξης, σχηματίζουν την εικόνα του προσώπου του ή αυτήν του μεγαλύτερού του φόβου, από τον οποίο δεν μπορεί (και ίσως να μην θέλει) να ξεφύγει. Η χειραγώγηση που μεθοδικά χτιζόταν γύρω και μέσα του, τον έχει ολοκληρωτικά δεσμεύσει σε μια αναζήτηση τις αιτίας του κακού, γεμίζοντάς τον παράλληλα με ένοχες για τις διλημματικές αποφάσεις που δεν πήρε, για τις πράξεις που δεν έκανε.
Το δεύτερο επεισόδιο του νέου κύκλου, δίνει γρήγορα απαντήσεις για τη μοίρα των θυμάτων του μακελειού του φινάλε της προηγούμενης σεζόν. Ο Γουίλ είναι ζωντανός (κανείς άλλωστε δεν πίστευε το αντίθετο), βαριά τραυματισμένος αλλά κυρίως βυθισμένος στις τρομακτικές παραισθήσεις που αποτυπώνονται τόσο εύγλωττα μπροστά στα ματιά μας, αποτελώντας ταυτόχρονα και το σήμα κατατεθέν της σειράς. Ποτάμια αίματος πνιγούν τον ίδιο άλλα και την Άμπιγκειλ Χομπς (γρανάζι της μηχανής καθοδήγησης, ακόμη και της ίδιας της σκηνοθεσίας), συσχετίζοντας άμεσα τις σκηνές με αυτές του προηγούμενου επεισοδίου και ενισχύοντας παράλληλα το θεματικό δίπολο του κεντρικού χαρακτήρα και της γυναίκας-έρμαιο που κινείται σε τροχιά γύρω του.
Το φινάλε του δράματος σίγουρα δεν έχει παιχτεί. Το αντίθετο μάλιστα, τα θύματα -όσα έχουν καταφέρει να επιζήσουν- έλκονται προς το αντικείμενο της καταστροφής τους, τα συναισθήματά τους περιπλέκονται και ό,τι έμοιαζε λυτρωτικά τελεσίδικο μετατρέπεται σε αναγεννημένο εφιάλτη. Ο παραληρηματικός συνδετικός κρίκος των δυο ηρώων κάνει πάλι την εμφάνισή του, αυτή τη φορά όμως μεταμορφώνεται από σύμβολο της σκοτεινής συμμαχίας τους, σε ένα απειλητικό δαιμόνιο, ακριβώς τη στιγμή που ο Γουίλ αναγκάζεται να μεταβεί στην Ιταλία για να διαπιστώσει και από κοντά εάν ένας καινούριος φόνος (ο οποίος παρεμπιπτόντως κλείνει το μάτι στο θεατή υπενθυμίζοντάς του πονηρά και απόλυτα διαστροφικά, ότι βρίσκει απερίγραπτα καλλιτεχνική την αναπαράστασή του) είναι δημιούργημα του μεγάλου και σχεδόν ερωτικά πληγωμένου εχθρού του.
Παρέχοντας μικρές αλλά ουσιώδεις αναφορές στο παρελθόν του Χάνιμπαλ και χρησιμοποιώντας για ακόμη μια φορά τους ενδοσκοπικούς συμβολισμούς όσο πιο εύστοχα γίνεται, το “Primavera” (δεν θα αναφέρουμε που παραπέμπει γιατί αξίζει να το δείτε μπροστά στα ματιά σας) διεκδικεί τον τίτλο του πιο νοσηρά καλαίσθητου επεισοδίου που έχουμε δει μέχρι τώρα. Οι πτυχές του σχεδίου του πρωταγωνιστή του -ο οποίος δεν εμφανίζεται πάρα μόνο στο τέλος του- αποκαλύπτονται αντικρίζοντας το μεγαλείο της μηχανορραφίας, αφού ακόμη και οι πιο αποτρόπαιες πράξεις βρίσκουν μια διεστραμμένη αλλά πλήρως κατανοητή αιτιολόγηση, αφήνοντας τα υποχείριά του να αναρωτιούνται σε ποιο σημείο έχουν οι ίδιοι τους φταίξει.
Αυτό που θα μπορούσε εύκολα να οριστεί ως το πιο μακιαβελλικό σύνδρομο της Στοκχόλμης ολοκληρώνεται με μια άκρως συμβολική κάθοδο στις κατακόμβες του ναού του Παλέρμο, με τον Θεό-οδηγητή να παραφυλά κρυμμένος, σχεδόν απολαμβάνοντας την πολυπόθητη συγχώρεση από αυτόν που πριν περίπου ένα χρόνο είχε αφήσει ξεκοιλιασμένο στο πάτωμα του σπιτιού του. Ανατρέχοντας για ακόμη μια φορά στην ανεξάντλητη και μακάβρια έμπνευση της εικονογράφησης (θα έλθετε αντιμέτωποι με το πιο αιματοβαμμένο οριγκάμι που φτιάχτηκε ποτέ) αλλά και στο υπέροχο χρονικά ακαθόριστο της αφήγησης, φτάνεις να νιώθεις μαγνητισμένος από έναν χαρακτήρα (και σίγουρα από την ερμηνεία του ηθοποιού που τον ενσαρκώνει) που βασανίζει κομψά, αλλά και από έναν άλλο στην απέναντι όχθη, που αυτοκαταστροφικά συμπληρώνει το κενό του.
