Είναι μερικά πράγματα που υπερβαίνουν το «απλό σινεμά». Κι ο Νικ Κέιτζ πρέπει νά έχει κάνει, τουλάχιστον, πέντε τέτοια. Όταν λοιπόν μιλά αυτός για «την μάλλον πιο τραβηγμένη» ταινία που έχω κάνει, ακούμε προσεκτικά σε βαθμό παράκρουσης.
Υπαίτιος ο σταθερά καταζητούμενος Σιον Σόνο, ο Ιάπωνας master and commander των κάπου ήδη 60 ταινιών (γυρίζει και 4-5 τη χρονιά άμα τύχει), ο «πλέον ανατρεπτικός Ιάπωνας σκηνοθέτης» λέει το παρατσούκλι, ο τύπος που απεχθάνεται το ιαπωνικό σινεμά και αγαπά τον Φασμπίντερ, τον Κασσαβέτη και τον Μάλερ.
Όταν λοιπόν δυο τέτοιοι τύποι βρίσκονται στο ίδιο πλατώ, όταν βάζεις τον Κέιτζ να υποδύεται κακοποιό ζωσμένο χειροβομβίδες ενόσω σε περιβάλλον μαύρης μαγείας, προκαλείς την τύχη σου, το ενδιαφέρον μας, το μέλλον του camp στην 7η τέχνη. Ο ηθοποιός λέει, διακριτικά: «Είναι αλλού. Φοράω εφαρμοστά δερμάτινα, ζωσμένος χειροβομβίδες σε διάφορα σημεία του σώματός μου κι αν δεν σώσω την κόρη του κυβερνήτη από τα φαντάσματα θα με ανατινάξουν. Είναι μακράν αλλού. Δεν μοιάζει με τίποτα που έχω κάνει κι αυτό πρέπει να σας λέει κάτι».
Μας λέει Νίκολας, μας λέει, και υπάρχουν πολλές λεκτικές και μη αντιδράσεις γι' αυτό που ατυχώς (…) δεν λογαριάζονται δέουσες (ακόμα και) στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία.
