Δες τώρα ένα σκηνικό: Μάικλ Κέιν, Ντάνελ Ντέι Λιούις, Νίκολας Κέιτζ, Έιντριεν Μπρόντι, με οικοδεσπότη Τζακ, να μαζεύονται σ' ένα σπίτι, όχι για να παίξουν πόκερ, όχι για ανομολόγητους λόγους, όχι για hangin' out, αλλά γιατί ο Νίκολσον, απ' όλους τους ανθρώπους, είχε την φαεινή ιδέα να μποϊκοτάρει σύσσωμος ο Α' Ανδρικός τα Όσκαρ λόγω της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ, για δεύτερη φορά, το 2003, εισβολή που είχε ξεκινήσει τέσσερεις μέρες πριν.
Θα μου πεις και τι το γελάς. Πρώτον μεταξύ πούρου και ουίσκι δεν στήθηκαν ποτέ ουσιώδεις στάσεις κι επαναστάσεις. Δεύτερον o Τζακ, που όλοι ξέρουν ότι ορκιζόμαστε στ' όνομά του, θα έπρεπε να μην έχει πάει σε τουλάχιστον άλλες πέντε απονομές έτσι. Τρίτον τι σχέση έχουν τα Όσκαρ με την πολεμική σύρραξη και τέταρτον πήγαν κι οι πέντε τελικά.
Όλα αυτά τα περί μποϊκοτάζ τα θυμάται ο Μπρόντι σε συνέντευξή του στους Sunday Times και προς τιμήν του αναφέρει ότι αυτός τους το ξεκαθάρισε. «Εσείς όλοι έχετε βραβευθεί, εμένα έχουν έρθει οι δικοί μου, τέτοιες ευκαιρίες δεν έρχονται συχνά, εγώ θα πάω, κάντε εσείς ότι θέλετε». Κάπως έτσι θα τα είπε και προς τιμήν του, ξαναλέμε εμείς.
Για την ιστορία ο Μπρόντι το πήρε κιόλας, η εντιμότητα βραβεύεται, παρότι τότε φαβορί παιζόταν ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις για την ερμηνεία του ως Ρόμπερτ Ντε Νίρο στις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης». Επίσης για την ιστορία και πάλι πάντα, ο Μπρόντι στην ομιλία του παρακάλεσε τον Θεό, σε όποιον πιστεύει ο καθένας, για γρήγορη και ειρηνική επίλυση των διαφορών και λήξη του πολέμου. Τίποτα δεν έχει σταματήσει έκτοτε, αντίθετα αρχίσαν και καινούργια όπως όλοι καλά γνωρίζουμε. Ηθικό συμπερασμα: Άσε τον Θεό, πάρε το Όσκαρ σου και στ΄αλήθεια, όπως ωραία και λαϊκά το λέει και ο Ρίκι Ζερβέις, ουδείς ενδιαφέρεται για τα επαναστατικά καπρίτσια ή ευχολόγια διασημοτήτων.
Για του λόγου το αληθές…:
