Το Σφύριγμα του Θανάτου

Η Κρις (Ντάφνι Κιν), μια έφηβη μαθήτρια που προσπαθεί να ξεπεράσει το θάνατο του πατέρα της και τον εθισμό της στα ναρκωτικά, καταφθάνει σε καινούργιο σχολείο, όπου πρόσφατα πέθανε ένας μαθητής υπό μυστηριώδεις συνθήκες. Στο προσωπικό της ντουλάπι, που ανήκε στο νεκρό μαθητή, η Κρις εντοπίζει ένα περίεργο σκεύος, το οποίο είναι σαν κουτί που ανοίγει και αποκαλύπτει μια νεκροκεφαλή. Μαζί με τους καινούργιους φίλους της παίρνουν το σκεύος, δίχως να γνωρίζουν πως αυτό χρησιμεύει για να καλεί απόκοσμες και τρομακτικές δυνάμεις. Κάνουν το λάθος να το χρησιμοποιήσουν, και τώρα πρέπει να βρουν τρόπο να γλιτώσουν από το θάνατο που έρχεται να τους πάρει.

Ο Κόριν Χάρντι μας συστήθηκε κινηματογραφικά με το αξιόλογο «The Hallow» (2015), ένα γοτθικό θρίλερ τρόμου που αποκάλυπτε σκηνοθέτη με γνώση του είδους. Στη συνέχεια, δυστυχώς, έμπλεξε με το «Conjuring-verse» και σκηνοθέτησε το «The Nun» (2018), στο οποίο δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε ούτε ψήγματα από το ταλέντο του. Φέτος, επιστρέφει με το «Whistle», την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία είναι ένα βήμα μπροστά σε σχέση με το «The Nun», δεν φτάνει όμως στο επίπεδο του ντεμπούτου του, καθώς δε διαθέτει ιδιαίτερη πρωτοτυπία και επενδύει στα κλισέ του είδους προκειμένου να προκαλέσει ανατριχίλες και να χτίσει μια, όχι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, μυθολογία.

Το σενάριο του «Whistle», όταν δεν είναι βλακώδες και δεν καταφεύγει σε ευκολίες καθιστώντας τους χαρακτήρες του βολικά ανόητους, είναι απλά ρηχό. Ενώ θέτει τα θεμέλια για διάφορες θεματικές, όπως είναι η απώλεια, ο εθισμός, η ενοχή, τελικά τις χαραμίζει όλες στο βωμό της φτηνής ανατριχίλας και των τρομο-κλισέ. Οφείλουμε, ωστόσο, να αναγνωρίσουμε πως οι χαρακτήρες της ταινίας είναι ελαφρώς πιο ενδιαφέροντες και σύνθετοι από εκείνους της μέσης στουντιακής παραγωγής τρόμου. Η απόπειρα, ωστόσο, του Χάρντι να φτιάξει ολόκληρη μυθολογία πίσω από το φονικό αντικείμενο και η υπόσχεση για σίκουελ που αφήνει το τελευταίο πλάνο φλερτάρουν με τη γελοιότητα.

Στο σκέλος του τρόμου και του σοκ, ο σκηνοθέτης τα πηγαίνει λίγο καλύτερα. Οι τρόποι που εφευρίσκει ο Χάρντι να ξεπαστρέψει τους χαρακτήρες του είναι ευφάνταστοι και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδιαίτερα αιματηροί. Η ταινία δε φείδεται το gore και τα jump scares, τουλάχιστον όμως φροντίζει να είναι πραγματικά τρομακτική και όχι να επιδιώκει απλά το φτηνό, εύκολο «μπου». Υπάρχουν και στιγμές όπου το jump scare είναι προβλέψιμο, στην πλειοψηφία τους όμως οι σχετικές είναι επιτυχημένες και αρκετά τρομακτικές.

Οι ερμηνείες δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, τουλάχιστον όμως δεν είναι και εκνευριστικές, όπως συμβαίνει συχνά σε ταινίες του είδους. Ξεχωρίζουμε από το καστ τον Νικ Φροστ («Shaun of the Dead», «Hot Fuzz»), ο οποίος κάνει ένα σύντομο πέρασμα στο ρόλο του καθηγητή Κρέιβεν (αναφορά στον σκηνοθέτη Γουές Κρέιβεν). Θα θέλαμε να τον βλέπουμε συχνότερα, σε καλύτερους ρόλους και ταινίες, αλλά θα το πάρουμε και θα πούμε κι ευχαριστώ. Εκεί που δε θα πούμε ευχαριστώ είναι στον σχεδιαστή ήχου της ταινίας, ο οποίος δημιουργεί ένα εφιαλτικά θορυβώδες ηχοτοπίο, ικανό να σε κάνει να ορμήσεις απηυδισμένος έξω από την αίθουσα.

Συνοπτικά, το «Whistle» είναι μια χιλιοειδωμένη αλλά περιστασιακά καλογυρισμένη ταινία τρόμου που φέρει την αισθητική της mainstream παραγωγής του είδους της εποχής μας. Οι σκληροπυρηνικοί λάτρεις του τρόμου θα χαβαλεδιάσουν με μερικά από τα φονικά της, όλοι οι υπόλοιποι, όμως, θα τη βρουν μάλλον ανιαρή. Υπάρχουν δεκάδες καλύτερες ταινίες από τις οποίες το φιλμ του Κόριν Χάρντι δανείζεται στοιχεία και πολύ σύντομα το τελευταίο θα έχει ξεχαστεί, καθώς δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των σημείων αναφοράς του.