Αποστολή Χαίρε Μαρία

Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Άντι Γουίρ (συγγραφέα, μεταξύ άλλων και του «The Martian»), το «Αποστολή Χαίρε Μαρία» είναι ένα sci fi φτιαγμένο από τη στόφα των «παλιομοδίτικων» μπλοκμπάστερ που στήνονται με όρους κινηματογραφικούς για το κοινό και την αίθουσα, πράγμα που σημαίνει πως αυτή η οπτικοακουστική εξτραβαγκάνζα – γιατί περί αυτής πρόκειται – είναι ότι κοντινότερο έχουμε δει εδώ και καιρό σε επιστημονική φαντασία που θέλει το θέαμά της να μοιάζει με ταινία και όχι με προϊόν που έχει γυριστεί εξ ολοκλήρου μπροστά σε μια πράσινη οθόνη.

Ο Ήλιος πεθαίνει. Μια μυστηριώδης ουσία προκαλεί το σταδιακό, αλλά αναπόφευκτο σβήσιμό του. Με τον χρόνο για τη Γη να μετράει ήδη αντίστροφα, μια πολυπληθής ομάδα επιστημόνων και ειδικών με επικεφαλής την Εύα Στρατ (Χιούλερ) βρίσκεται στις επάλξεις προκειμένου να εξασφαλίσει έστω και μια μικρή ελπίδα για τη σωτηρία του πλανήτη. Αυτή θα υπάρξει όντως όταν στην εξίσωση προστεθεί ο Ράιλαντ Γκρέις (Γκόσλινγκ), ένας καθηγητής φυσικών επιστημών που θα κληθεί(;) να συμμετάσχει σε ένα διαστρικό ταξίδι με στόχο την συλλογή πληροφοριών για έναν πλανήτη που έχει παραμείνει αμόλυντος από τον εξωγήινο μικροοργανισμό. Ο Γκρέις όμως δεν είναι μόνος.

Οι Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ («Βρέχει Κεφτέδες», «Η Ταινία Lego») παίρνουν το σενάριο του Ντρου Γκόνταρντ («Cloverfield», «Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος») και κατασκευάζουν ένα διαστημικό έπος που διαθέτει κάτι από τη ζεστασιά και τον ουμανισμό του Σπίλμπεργκ, φερμένα κινηματογραφικά στο σύγχρονο τώρα, με τους δυο σκηνοθέτες να αντλούν μεν έμπνευση από ταινίες που έχουν γράψει ιστορία στο είδος του sci fi (από τα «Ε.Τ.» και «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», μέχρι τα «Επαφή» και «Moon»), δημιουργώντας δε ένα αποτέλεσμα που διαθέτει δική του κινηματογραφική γλώσσα και ύφος.

Σεναριακά η ταινία εξερευνά γνώριμα μονοπάτια – κάποιος προσπαθεί να σώσει τον κόσμο – όμως το βάρος της επικείμενης καταστροφής απουσιάζει, ίσως επειδή η καταστροφή αυτή είναι σταδιακή, όχι ολοκληρωτική και απόλυτη μέσα σε μια στιγμή, κάπως όπως ζούμε και την εξωαφηγηματική μας ζωή δηλαδή, με χρόνο δανεικό, μέχρι τη στιγμή που ο πλανήτης θα αποφασίσει πως «αρκετά με τους ανθρώπους» και θα κάνει κάτι γι’ αυτό. Εκεί εντοπίζεται η ειδοποιός διαφορά της ταινίας σε σχέση με άλλες κινηματογραφικές απόπειρες επιστημονικής φαντασίας, στο γεγονός πως λειτουργεί σαν μια προληπτική δράση για τη βεβαιότητα του μακροπρόθεσμου Αρμαγεδδώνα και μαζί σαν ένας κοινωνικός σχολιασμός για αυτό που μας διαφεύγει καθημερινά ολοένα και περισσότερο: ότι ο καθένας από εμάς μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Εν προκειμένω τη διαφορά την κάνει ο Ράιν Γκόσλινγκ υποδυόμενος έναν καθηγητή που σηκώνει στις πλάτες του τη σωτηρία της ανθρωπότητας, όχι δίχως βοήθεια - επ’ αυτού όμως δεν θα πούμε τίποτα άλλο, είναι προτιμότερο να το ανακαλύψετε μόνοι σας στις αίθουσες.

Ας πούμε πως χωρίς τον Γκόσλινγκ η ταινία δεν θα λειτουργούσε, πρωτίστως γιατί «παίζει» με ένα χιούμορ αποδοχής, όχι μοιρολατρικό, αλλά αποφασιστικά αισιόδοξο που σου δημιουργεί την αίσθηση πως η ελπίδα, πράγματι, δεν έχει χαθεί και έπειτα γιατί πρόκειται, σε έναν μεγάλο βαθμό, για ένα «one man show» από έναν ηθοποιό που βλέπεται πανεύκολα όπου κι αν παίζει.

Σκηνοθετικά δεν γίνεται να μην εκτιμήσεις αυτό που κάνουν εδώ οι Λορντ και Μίλερ. Μέσα από flashbacks και γήινη επαφή στοιχειοθετούν ένα αφήγημα για έναν ήρωα που έχει δύσκολη δουλειά να φέρει εις πέρας, προκαλώντας άλλοτε ένα εκθαμβωτικό, αστρικό δέος με τις σεκάνς του διαστήματος και άλλοτε ειλικρινή συγκίνηση στη σχέση που χτίζεται ανάμεσα στον Γκρέις με κάποιον άλλον, εναλλάσσοντας σκηνοθετικά το δράμα με την περιπέτεια, για να αναδείξουν αξίες που ξεπερνούν τα όρια του δικού μας γαλαξία, αποδεικνύοντας πως η σωτηρία των ειδών είναι υπόθεση συλλογική.

Η μουσική επένδυση δια χειρός Ντάνιελ Πέμπερτον μετατρέπει την εμπειρία σε οπτικοακουστικό οργασμό και παρά το γεγονός πως η ταινία χαρακτηρίζεται από μια εσώτερη σεναριακή αφέλεια και μια μεγαλύτερη διάρκεια από ότι κανείς θα θεωρούσε φρόνιμο (ενδεχομένως και ανεκτό), το «Αποστολή Χαίρε Μαρία» αποτελεί το καλύτερο κλισέ ετούτης της σκοτεινής περιόδου που διανύουμε: είναι ακριβώς η ταινία που χρειαζόμαστε για να «ζεσταθεί» λιγάκι η καρδιά μας. Δε το λες και λίγο αυτό.