Άπειρη Γη

Σε ένα ηπειρώτικο χωριό, ο Λάζαρος σκοτώνεται κατά λάθος στο κυνήγι. Η τραγωδία συγκλονίζει την κοινότητα, αλλά ο ερχομός του παιδιού του ξαναφέρνει τη χαρά. Ο νεαρός Λάζαρος μεγαλώνει, ερωτεύεται και παντρεύεται τη Χάιδω. Η φτώχεια τούς αναγκάζει να μεταναστεύσουν. Η επαφή με τις ρίζες του χάνεται. Αλλά ο χρόνος κύκλους κάνει και το συνονόματο εγγόνι του συνεχίζει στον δρόμο που κληρονόμησε από τους προγόνους του.

Η νέα ταινία του Βασίλη Μαζωμένου επιχειρεί να κινηθεί σε ένα φιλόδοξο, σχεδόν φιλοσοφικό επίπεδο, ωστόσο το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με μια ατελή άσκηση ύφους παρά με μια ολοκληρωμένη κινηματογραφική εμπειρία. Παρά τις εμφανείς προθέσεις του δημιουργού να εξερευνήσει βαθύτερα ζητήματα υπαρξιακής αγωνίας και μεταφυσικής αναζήτησης, η ταινία καταλήγει να χάνεται μέσα στην ίδια της τη φιλοδοξία.

Ένα από τα βασικά προβλήματα της «Άπειρης Γης» είναι η αφηγηματική της ασάφεια. Αν και η αποσπασματικότητα μπορεί να λειτουργήσει δημιουργικά όταν εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη καλλιτεχνική πρόθεση, εδώ μοιάζει περισσότερο με αδυναμία συγκρότησης ενός συνεκτικού σεναρίου. Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σαφή σύνδεση, αφήνοντας τον θεατή να προσπαθεί μάταια να βρει έναν άξονα που να δίνει νόημα στα όσα παρακολουθεί.

Η σκηνοθεσία, αν και σε στιγμές παρουσιάζει ενδιαφέρουσες οπτικές ιδέες, πάσχει από υπερβολική αυτάρεσκη αισθητικοποίηση. Τα μακροσκελή πλάνα και οι αργοί ρυθμοί δεν συμβάλλουν απαραίτητα στη δημιουργία ατμόσφαιρας, αλλά αντίθετα κουράζουν και απομακρύνουν τον θεατή. Αντί να ενισχύεται η συναισθηματική εμπλοκή, δημιουργείται μια απόσταση που καθιστά δύσκολη οποιαδήποτε ταύτιση με τους χαρακτήρες.

Μιλώντας για τους χαρακτήρες, αυτοί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό επίπεδοι και ακαθόριστοι. Δεν αναπτύσσονται επαρκώς, ούτε διαθέτουν σαφή κίνητρα ή εσωτερική εξέλιξη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να λειτουργούν περισσότερο ως σύμβολα παρά ως πραγματικές ανθρώπινες παρουσίες, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση ψυχρότητας που διατρέχει ολόκληρη την ταινία. Ακόμη και σε επίπεδο διαλόγων, η ταινία δείχνει να υποφέρει. Οι λιγοστές ατάκες που ακούγονται συχνά μοιάζουν υπερβολικά βαρύγδουπες και επιτηδευμένες, σαν να προσπαθούν να μεταδώσουν βαθυστόχαστα νοήματα χωρίς όμως να τα στηρίζουν ουσιαστικά. Αντί να ενισχύουν το θέμα, καταλήγουν να το βαραίνουν και να το καθιστούν δυσπρόσιτο.

Τεχνικά, η ταινία παρουσιάζει αξιοπρεπή στοιχεία, ιδιαίτερα στη φωτογραφία, η οποία σε ορισμένα σημεία καταφέρνει να δημιουργήσει ενδιαφέρουσες εικόνες. Ωστόσο, ακόμη και αυτά τα θετικά στοιχεία δεν επαρκούν για να σώσουν το σύνολο, καθώς δεν ενσωματώνονται οργανικά σε μια ισχυρή αφήγηση.

Συνολικά, η «Άπειρη Γη» είναι μια ταινία που φιλοδοξεί να πει πολλά, αλλά τελικά καταφέρνει ελάχιστα. Η έλλειψη συνοχής, η υπερβολική έμφαση στο ύφος εις βάρος της ουσίας και η αδυναμία σύνδεσης με τον θεατή την καθιστούν μια κουραστική και άνιση εμπειρία. Παρά τις καλές προθέσεις, το αποτέλεσμα αφήνει την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας.