Ο Αιχμάλωτος

Είναι χρόνια που έχει εκδοθεί amber alert για τον σκηνοθέτη που κάποτε μας έδινε σερί τύπου «Thesis», «Open Your Eyes», «The Others» και ναι, ας μην προκαλούμε ήθη, της «Θάλασσας Μέσα μου», της ταινίας που σφραγίζει την αδιάλειπτη λαοφιλία του δημιουργού. (Και, πράγματι, ευγενικέ αναγνώστη, δέξου με παραπάνω επιφύλαξη την κριτική αυτή, διότι και τούτη η ταινία παρούσα στα βραβεία Γκόγια είναι, και τούτη μοιάζει γεγονός στα ισπανικά χωράφια και ο κόσμος όπως αποτυπώνεται στο imdb θετικός είναι.) Εδώ, μολονότι με μια επί της αρχής κεντρική ιδέα με συναίσθηση του ενδιαφέροντός της, το πράγμα παραγίνεται.

ανάμεσα βιβλικό έπος 21^ου αιώνα β’ ευρωπαϊκής τηλεοπτικής συμπαραγωγής, ήπια αναχρονιστικών 1001 Νυχτών και μυοχαλαρωμένου queer ρεβιζιονισμού

Τα δύο πιο ενδιαφέροντα υλικά της ιστορίας συνδέονται από τη μια με την σημασία των ιστοριών και των αφηγήσεών τους, αφού ο Θερβάντες σώζει τη ζωή και βελτιώνει την διαβίωσή του υπό τον Μαυριτανό Χασάν Μπατζά λέγοντάς του ιστορίες που τον συνεπαίρνουν, και από την άλλη με την διαλεκτική καταγραφή των ανθρώπων και των συμπεριφορών τους απέναντι στην (λίαν απειλητική, πράγματι) Εξουσία. Για το πρώτο γρήγορα θυμάσαι την «Ζωή του Πι» και ξεκινάς το μοιρολόι για ό,τι συμβαίνει μπρος σου, για το δεύτερο το σενάριο, ας το πούμε ευγενικά, όποτε δεήσει ακολουθεί, ειδάλλως βολοδέρνει στην ασυνέπειά του.

Και τα δύο για τον Αμενάμπαρ είναι οχήματα-λαβές για να προχωρήσει παρατακτικά την δική του αφήγηση, εν μέσω, μάλλον, του πραγματικού του στόχου δηλαδή την ύφανση μιας ατμόσφαιρας εποχής, υπό το ανενόχλητο από όποιες τύψεις βλέμμα της εποχής μας. Κάπως έτσι εγκαταλειπόμαστε άκαρδα στις αγκάλες ενός σκηνογραφικού κλίματος ανάμεσα βιβλικό έπος 21^ου αιώνα β’ ευρωπαϊκής τηλεοπτικής συμπαραγωγής, ήπια αναχρονιστικών 1001 Νυχτών και μυοχαλαρωμένου queer ρεβιζιονισμού, με την παραδοξότητα όμως μιας στυλιζαρισμένης softcore σαχλαμαρίτσας νοθευμένης από ένα παράξενο βλέμμα κηρύγματος και συνάμα (αυτο)απελευθέρωσης. Κι αν μεριάζεις με κάποια ευκολία τις μυθοπλαστικές ελευθερίες, αλίμονο, είναι κατάτι δυσκολότερο να δεχθείς την ασάφεια και, κυριότερα, το πόσο αποκαρδιωτικά σκηνοθετείται το όλον. Σαν τηλεοπτική σαπουνόπερα εποχής, με μια εικαστική μέριμνα τόσο τρέχουσα, τόσο κοινότοπη που να πενθείς, τόσο μπλαζέ που να διερωτάσαι αν δύναται πια ο Αμενάμπαρ να σκηνοθετήσει δράση, κι εν τέλει τόσο αδιέξοδη με τα νήματα που πιάνει (και ψαλιδίζει).

Για να προστεθεί και η προσβολή στην κοινοτοπία, ο κεντρικός ρόλος πηγαίνει στον Χούλιο Πένια, σε μια ασυννέφιαστη όψη-σπονδή σε gay icons του σινεμά άλλων εποχών (και ο Βισκόντι το έκανε, Αλεχάντρο μας, αν δεν είμαι ιερόσυλος να σας βάζω την ίδια πρόταση, αλλά ήταν ο Αλέν Ντελόν και ο Χέλμουτ Μπέργκερ οι επιλογές του) και ταυτόχρονα κάποιου κρεμώδους κι απαστράπτοντος λαϊκού αοιδού πίστας σε καζίνο. Στον ρόλο ενός ευγενούς σε φυλακή-χαρέμι Μαυριτανού που κόβει αυτιά και τα ταΐζει στον πρώην κάτοχό τους, σε μια εποχή κακουχιών και ασθένειας, ο Αμενάμπαρ κοσμεί την ταινία του με ένα ανέκφραστο μανεκέν-σύμβολο του αναχρονισμού που θέλει να παρουσιάσει – σύμβολο επίσης του τι φυσιογνωμίες πιστεύει πώς θέλουμε η βιομηχανία σήμερα. Ωστόσο (τι ξέρω;) είναι υποψήφιος για Γκόγια, μεγάλη καριέρα θα διαβεί κι αυτός.

Αφηγηματικά ξέπνοο, ισόπεδο δραματουργικά, με ελάχιστες σκόρπιες στιγμές κάποιας έντασης (κυρίως με τον Αλεσάντρο Μπόργκι μέσα ο οποίος διασκεδάζει το διεστραμμένο δράμα του ρόλου του), εικόνες έτοιμες για πλατφορμική νύστα και ιδέες που πάνω που πας να χαρείς («α, θα βάλω δυόμισι!») μένουν έκθετες ή ακορύφωτες, δεν έχουμε παρά να βράσουμε κόλλυβα, ο Αμενάμπαρ που ξέραμε δεν μένει πια εδώ.