Couture

Στον έντονα φορτισμένο κόσμο του Paris Fashion Week, οι ζωές τριών γυναικών διασταυρώνονται: η Μαξίν (Αντζελίνα Τζολί), σκηνοθέτιδα στα σαράντα της, ανακαλύπτει ότι έχει καρκίνο του μαστού και επανασυνδέεται απροσδόκητα με έναν γνώριμο συνεργάτη (Λουί Γκαρέλ). Η Άντα (Ανγέ Ανέ), ένα νέο πρόσωπο στο χώρο του μόντελινγκ, προσπαθεί να ξεφύγει από ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον στο νότιο Σουδάν. Η Ανζέλ (Ελά Ριμπφ) είναι μια μακιγιέζ που δουλεύει στη σκιά των πασαρέλων. Οι διαδρομές τους ενώνονται σε μια κρίσιμη στιγμή για τις ζωές και των τριών τους.

Τα τελευταία χρόνια, η Αντζελίνα Τζολί, ανέκαθεν μια ηθοποιός με φιλμογραφία κατώτερη του ταλέντου και των ικανοτήτων της, δείχνει να προσπαθεί να διαλέγει με περισσότερη σύνεση τις ταινίες όπου συμμετέχει, γι’ αυτό και τη βλέπουμε πιο αραιά πλέον στη μεγάλη οθόνη. Αυτό, βέβαια, δεν έχει ιδιαίτερα αποτελέσματα μέχρι στιγμής, αφού η τελευταία πραγματικά καλή ταινία όπου πρωταγωνίστησε χρονολογείται στο 2008, και ήταν το «Changeling» του Κλιντ Ίστγουντ. Κι ενώ η ίδια δίνει πάντα τον καλύτερό της εαυτό, με αποτέλεσμα εντυπωσιακές ερμηνείες, οι ταινίες συνήθως δεν έχουν τίποτα άλλο να καυχηθούν – δείτε, για παράδειγμα, το πρόσφατο «Maria» (2024) του Πάμπλο Λαραϊν, μια φιλόδοξη ταινία που όμως απέτυχε παταγωδώς να σκιαγραφήσει ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο της Κάλλας, παρά την ομολογουμένως εξαιρετική ερμηνεία της Τζολί.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στο, σαφώς χαμηλότερων φιλοδοξιών, νέο φιλμ της Αλίς Βινοκούρ, «Couture». Η Βινοκούρ είναι μια Γαλλίδα σκηνοθέτρια η φιλμογραφία της οποίας μας παρουσιάζει γυναίκες σε κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής τους, που καλούνται να εξισορροπήσουν την επαγγελματική φιλοδοξία με την οικογενειακή ζωή («Proxima») ή αγωνίζονται να ξεπεράσουν ένα τραυματικό παρελθόν («Revoir Paris»). Το πρόβλημα είναι πως το ταλέντο της Βινοκούρ δεν είναι ευθέως ανάλογο των ιδεών που έχει, με αποτέλεσμα οι ταινίες της να είναι μονότονες, αδιάφορες και να μην εμβαθύνουν όσο θα έπρεπε στα θέματα με τα οποία καταπιάνονται. Αυτό το πρόβλημα συναντάται και στο πρόσφατο εγχείρημά της, το οποίο μοιάζει σεναριακά συγχυσμένο, δίχως κέντρο βάρους και αχρείαστα φορτωμένο υποπλοκές και ιδέες που δε βγάζουν πουθενά.

Ποιο είναι, άραγε, το θέμα του «Couture»; Είναι η θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία; Ο κόσμος της μόδας; Οι γυναίκες στον κινηματογράφο; Η θνητότητα; Το μεταναστευτικό; Κι αν είναι όλα αυτά μαζί, πώς συνδέονται, εκτός από τη συνειρμική και εντελώς αυθαίρετη παράθεσή τους από τη σκηνοθέτρια; Δυστυχώς, απάντηση στα παραπάνω δεν υπάρχει, καθώς η ταινία δεν εστιάζει ποτέ σε τίποτα από αυτά, ούτε δίνει την εντύπωση πως θέλει να τα συνδυάσει ώστε να διατυπώσει ένα ευρύτερο σχόλιο πάνω στη γυναικεία φύση. Το «Couture» δίνει την εντύπωση πως είναι μια ταινία χρηματοδοτούμενη από κάποιον οίκο υψηλής ραπτικής, ο οποίος προσέλαβε τη Βινοκούρ να φτιάξει μια ταινία – διαφήμιση, κι εκείνη σκάρωσε διάφορες μικροϊστορίες που όχι απλά δεν κολλάνε μεταξύ τους, αλλά διακόπτουν η μία τη ροή της άλλης με τηλεοπτική λογική, ζημιώνοντας το συνολικό ρυθμό.

Χωρίς να είναι ακριβώς μια κακή ταινία, το «Couture» δεν έχει λόγο ύπαρξης. Δεν είναι ποτέ ξεκάθαρο τι ήθελε να πει η δημιουργός του με αυτό και γιατί το έκανε. Οι προηγούμενες ταινίες της Βινοκούρ μπορεί να μην ήταν επιτυχημένες, καταλάβαινες όμως την πρόθεση της σκηνοθέτριας πίσω από τη δημιουργία τους. Εδώ, κάτι τέτοιο είναι παντελώς αδύνατον. Το μεγάλο κρίμα είναι για την πρωταγωνίστρια της ταινίας, η οποία δίνει μερικές από τις κορυφαίες ερμηνευτικά στιγμές ολόκληρης της καριέρας της, σε μια ταινία που δεν ξέρει τι να κάνει με αυτές. Η Αντζελίνα Τζολί αξίζει να βρει άμεσα ρόλους αντάξιους του ταλέντου της και συνεργάτες πίσω από την κάμερα που θα ξέρουν πώς να το αξιοποιήσουν.