Στο νεο-νουάρ μυθιστόρημα του Ντένις Λεχέιν στράφηκε για έμπνευση ο Κλιντ Ιστγουντ για την ταινία του “Mystic River”, που προβλήθηκε σήμερα, Παρασκευή 23 Μαϊου στο διαγωνιστικό τμήμα του 56ου κινηματογραφικού φεστιβάλ των Καννών. Ο Ίστγουντ σκηνοθέτησε την ταινία χωρίς όμως τη φορά αυτή να πρωταγωνιστεί ο ίδιος. Η ιστορία της ταινίας αναφέρεται σε τρία μικρά αγόρια που βλέπουν το ένα απ’ αυτά να απαγάγεται από δυο άντρες που στη συνέχεια το κακοποιούν σεξουαλικά. Υστερα από χρόνια, όταν ο καθένας έχει πάρει το δικό του δρόμο, συναντάμε και πάλιν τους τρεις άντρες, όταν η νεαρή κόρη του ενός δολοφονείται. Ο ένας απ’ αυτούς που είναι τώρα αστυνομικός, αναλαμβάνει την υπόθεση και τα μονοπάτια των τριών διασταυρώνονται.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό, σκηνοθετημένο με οξυδέρκεια έργο, μελέτη πάνω στη συμπεριφορά και τα ηθικά και άλλα διλήμματα των τριών αντρών που αναγκάζονται να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους με ένα φριχτό παιδικό τραύμα και τον αντίκτυπο (όπως θα ανακαλύψουμε στη συνέχεια τραγικό) που αυτό έχει στην υπόλοιπη ζωή τους. Ταινία στην παράδοση του φιλμ νουάρ που η αντιμετώπισή της φέρνει στο νου τις ταινίες του Ιστγουντ “Οι ασυγχώρητοι” και “Μεσάνυχτα στον κήπο του καλού και του κακού”.
“Εκείνο που τράβηξε το ενδιαφέρον μου στο βιβλίο του Ντένις Λεχέιν”, ανάφερε ο σκηνοθέτης στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε την προβολή της ταινίας του, “ήταν η σεξουαλική κακοποίηση των ανήλικων και τα τρομερά συχνά αποτελέσματά της”. Πέρα από το έγκλημα, η ταινία δείχνει ότι η ζωή όλων εκείνων που συμμετείχαν με κάποιο τρόπο καταστράφηκε. Εκείνο που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα είναι τα καθημερινά, μικρά εγκλήματα, όχι όσα έχουν να κάνουν με ληστείες τραπεζών και άλλα παρόμοια.” Στη συνέντευξη πήραν μέρος δυο από τους πρωταγωνιστές της ταινίας – Τιμ Ρόμπινς και Κέβιν Μπέικον – και ο σεναριογράφος Μπράιαν Χέλγκελαντ. Μιλώντας για τη σκηνοθεσία του Ιστγουντ, ο Ρόμπινς τόνισε ότι “ο Κλιντ είναι από τους πιο καλούς επαγγελματίες σκηνοθέτες με τους οποίους έχω συνεργαστεί. Ξέρει καλά τη δουλειά του, δεν χάνει χρόνο και σε πάει κατ’ ευθεία σ’ αυτό που θέλει.”
Μάθημα κινηματογράφου
Εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν το “μάθημα κινηματογράφου” που έδωσε ο αμερικανός σκηνοθέτης Ολιβερ Στόουν (φωτό 4). Αφού μίλησε για την παιδεία του και την επίδραση που είχε πάνω του ο Μάρτιν Σκορτσέζε (ήταν καθηγητής του στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης), ο Στόουν, σχολιάζοντας το επίμαχο ντοκιμαντέρ του “Κομαντάντε”, πορτρέτο του Κάστρο που είχε παρουσιάσει στο φεστιβάλ Βερολίνου, ανάφερε: “με κριτίκαραν , είπαν ότι τα έφτιαξα με τη φαντασία μου, αλλά όλα είναι αληθινά. Κάθε φορά που η Αμερική πάει στον πόλεμο πρόκειτα για το χρήμα. Υπάρχει στις ΗΠΑ ένα είδος φασισμού. Οι περισσότεροι αμερικανοί πολιτικοί αγοράζονται… Σε μας, τα μίντια στοχεύουν μόνο στο κέρδος, δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια. Ολα είναι θέαμα. Κάλυψαν τον πόλεμο του Ιράκ με τρόπο εθνικιστικό και σωβινιστικό… Πράγμα πολύ επικίνδυνο.”
Αλεξάντερ Σοκούροφ
Σκηνοθετημένη με τη γνωστή έμπνευση του δημιουργού της ήταν και η ταινία “Πατέρας και γιος” του σκηνοθέτη της “Ρωσικής Κιβωτού” Αλεξάντερ Σοκούροφ (φωτό 4). Ταινία που περιγράφει τη στενή σχέση ανάμεσα σ’ ένα πατέρα και το γιο του σχέση που έρχεται να διακόψει η φιλία του νεαρού μ’ ένα νέο της ηλικίας του. Ταινία γυρισμένη βασικά σε κοντινά πλάνα, με τη σχέση ιδιαίτερα ανάμεσα σε πατέρα και γιο (που για τον πατέρα εκπροσωπεί τη νεκρή μητέρα) να παίρνει μια σχεδόν ερωτική μορφή με τα γυμνά σώματα να ενώνονται διαρκώς σε σκηνές δοσμένες σε κοντινά πλάνα που τονίζουν το ομοφυλοφιλικό στοιχείο.
