Γεννήθηκε το 1922 στο Κολωνάκι της Αθήνας και σπούδασε στο Παρίσι, τη Ρώμη και τη Φλωρεντία, σε μια εποχή που οι σπουδές δεν θεωρούνταν απαραίτητες στη ζωή μιας γυναίκας.
«Ο πατέρας μου υποστήριξε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες. Μας έλεγε, για παράδειγμα: "Σας αρέσει η ζωγραφική; Ας φωνάξουμε τον Τσαρούχη να σας διδάξει". Έτσι μεγαλώσαμε με τον αδερφό μου, τον Χρήστο, με τον οποίον ήμασταν πολύ δεμένοι, γιατί είχαμε μόνο έναν χρόνο διαφορά ηλικίας», είχε δηλώσει σε παλιότερη συνέντευξή της στον Αγγελιαφόρο.
Μετά από μια σύντομη περίοδο ως εργαζόμενη εταιρείας παραγωγής στη Ρώμη (δουλειά που κέρδισε χάρη σε διατριβή της για την Αίγυπτο των Φαραώ), ήρθε η πρώτη της ανάθεση: τα κοστούμια της παράστασης «Ωραία Ελένη» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυράτ με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη.
Ήταν στενή φίλη της Μερκούρη -σύχναζαν, άλλωστε, στο θρυλικό καφέ Βυζάντιο με θαμώνες μερικούς από τους λαμπρότερους καλλιτέχνες και διανοούμενους- και ανέλαβε να ντύσει και την πρώτη της ταινίας: «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη.
«Στέλλα»
«Η "Στέλλα" ήταν η πρώτη μου ταινία. Και επειδή ταιριάζαμε με τις εξεγερμένες γυναίκες -γιατί κι εγώ είχα μεγάλωσει μέσα σε τρία αγόρια, ο πατέρας μου μού έλεγε ότι πρέπει να εξοπλιστείς στη ζωή έτσι ώστε οι μάχες σου να γίνονται επί ίσοις όροις, και όχι ως ασθενές φύλο- εκεί συμπέσαμε. Γι' αυτό συμπέσαμε και στις άλλες δουλειές μας.»
«Ποτέ την Κυριακή»
Ακολούθησε το «Ποτέ την Κυριακή» και «Φαίδρα» του Ζιλ Ντασέν –για τις οποίες ήταν υποψήφια για Όσκαρ Ενδυματολογίας- καθώς και για τις θεατρικές της παραστάσεις. «Με το «Ποτέ την Κυριακή» κέρδισα την πρώτη μου υποψηφιότητα για Όσκαρ, γιατί οι Αμερικάνοι κατάλαβαν ότι δεν επρόκειτο για decorative αλλά για character costumes. Ήταν ένα θαύμα – το τι έγινε στις Κάννες δεν περιγράφεται. Ξεσήκωσε τις Κάννες, ξεσήκωσε τον κόσμο», είχε πει.
«Φαίδρα»
«Στη "Φαίδρα" είχα ωριμάσει και έχω κρατήσει τις σημειώσεις που έχω κάνει για την ταινία. Είπα θα την ντύσω με αντρικά ρούχα, ένα βραδινό ρούχο της ήταν σμόκιν. Είχε ιδανικό σώμα η Μελίνα, ήταν ο ερωτισμός ο ίδιος, ήταν τόσο γοητευτική που δεν μπορούσες να κρεμαστείς από αυτήν.»
Στη φιλμογραφία της περιλαμβάνονται και οι ταινίες «Οedipus Rex» με τους Κρίστοφερ Πλάμερ, Όρσον Ουέλς και Ντόναλντ Σάδερλαντ, το «Giudizio Universale» του Βιτόριο Ντε Σίκα και το «Laughter in the Dark» του Τόνι Ρίτσαρντσον. Δούλεψε επίσης και για τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Ροβήρου Μανθούλη και της ΕΡΤ το 1986, ενώ στο τελευταίο κομμάτι της ενεργού δράσης της ασχολήθηκε με την όπερα.
Το κοστούμι της για την θεατρική παράσταση της «Μήδειας» με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη (1975) εκτίθεται στο Μουσείο του Κόβεντ Γκάρντεν ως αντιπροσωπευτικό του αρχαίου δράματος.
Ήταν αδερφή του σκηνοθέτη Χρήστου Βαχλιώτη, ξαδέρφη της επίσης διάσημης ενδυματολόγου Θεώνης Βαχλιώτη-Όλντριτς, που κέρδισε το Όσκαρ Κοστουμιών για τον «Υπέροχο Γκάτσμπι» το 1974 και το βραβείο Τόνι για το παγκοσμίως πρώτο ανέβασμα της παράστασης «Το Κλουβί με τις Τρελές» στο Μπρόντγουεϊ, και θεία της Ντένης Βαχλιώτη που υπογράφει σκηνικά-κοστούμια σε θεατρικές παραστάσεις όπως το «Δύο Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί», «Ψύλλοι στα Αυτιά» και «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό» και της σκηνοθέτιδος Ειρήνης Βαχλιώτη.
Η κηδεία θα γίνει αύριο στη μία από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Η Ντένη Βαχλιώτη είχε διηγηθεί την συναρπαστική ζωή και καριέρα της στο τηλεοπτικό «Παρασκήνιο» – δείτε το εδώ.
