Μπορεί το όνομα Ρόμπερτ Σέρμαν να μην σας λέει πολλά αλλά είναι σίγουρο ότι κάποιο από τα τραγούδια του θα ξυπνήσει παιδικές αναμνήσεις – ο Αμερικανός μουσικοσυνθέτης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, ήταν ένας από τους σημαντικότερους συντελεστές στο εργοστάσιο ονείρων της Ντίσνεϊ.
Το βιογραφικό του είναι γεμάτο από κλασικά τραγούδια (όπως το πασίγνωστο «It’s a Small World After All») που έντυσαν υπέροχα τις παιδικές ταινίες του Ντίσνεϊ και έχουν γίνει μέρος της ποπ κουλτούρας: «Μέρι Πόπινς», «Το Βιβλίο της Ζούγκλας», «Αριστόγατες», «The Parent Trap» «Γουίνι το Αρκουδάκι» και πολλές άλλες ταινίες επωφελήθηκαν από το μουσικό του ταλέντο, που δημιούργησε αθάνατες μελωδίες, απόλυτα ταιριαστές με τις (συχνά ζαχαρένιες) τάσεις του Ντίσνεϊ.
Ο ίδιος ο Γουόλτ Ντίσνεϊ έτρεφε μεγάλο σεβασμό για τον Σέρμαν και τον αδερφό του, Ρίτσαρντ Μόρτον Σέρμαν, με τον οποίο συνήθως δούλευαν – το τραγούδι «Feed the Birds» από τη «Μέρι Πόπινς», μάλιστα, λέγεται ότι ήταν το αγαπημένο τραγούδι του θείου Γουόλτ, από όλα όσα είχαν ακουστεί στις ταινίες του στούντιο.
Τα δύο αδέρφια μεγάλωσαν στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησαν την καριέρα τους στη μουσική χάρη στην επιρροή του Ρώσου μετανάστη πατέρα τους, επίσης τραγουδοποιού, αν και ο Ρόμπερτ έδειξε κλίση και σε άλλες τέχνες όπως ποίηση και ζωγραφική. Οι εμπειρίες του στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (κατατάχθηκε στην ηλικία των 17 ετών και ήταν από τους πρώτους που μπήκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου τον Απρίλιοτου 1945, ενώ ένας τραυματισμός του στο γόνατο τον ανάγκασε να περπατάει με μπαστούνι για την υπόλοιπη ζωή του) τον σημάδεψαν για την υπόλοιπη ζωή του και, έχοντας αναρρώσει στη Βρετανία, τον οδήγησαν να επιλέξει τη χώρα σαν δεύτερη πατρίδα του.
Η συνεργασία του με τον αδερφό του ξεκίνησε από τα χρόνια του πανεπιστημίου κιόλας και η παραγωγικότητά τους σύντομα τους εξασφάλισε μόνιμη θέση στο στούντιο της Ντίσνεϊ. Στη πολύχρονη καριέρα τους, τα δύο αδέρφια είχαν 23 (!) χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, δύο νίκες και επτά ακόμη υποψηφιότητες για Όσκαρ, δεκάδες άλλες διακρίσεις σε άλλες απονομές, και φυσικά το δικό τους αστέρι στο Walk of Fame στο Χόλιγουντ.
Η συνεργασία τους, βέβαια, δεν ήταν πάντα αρμονική, κάτι το οποίο μάλιστα τόνισε το ντοκιμαντέρ «The Boys: The Sherman Brothers’ Story» – μετά το θάνατο του Γουόλτ Ντίσνεϊ τα δύο αδέρφια διαφώνησαν και απομακρύνθηκαν για πολλά χρόνια, εξαιτίας και των διαφορετικών τους στόχων: ο Ρίτσαρντ ήθελε να συνεχίσει να γράφει μουσική, ενώ ο Ρόμπερτ προτιμούσε να στραφεί στη συγγραφή μυθιστορημάτων.
Ο πρόεδρος της Ντίσνεϊ, Μπομπ Άιγκερ, απέτισε φόρο τιμής σε έναν από τους θρύλους της εταιρείας του, λέγοντας ότι «σήμερα θρηνούμε την απώλεια ενός εξαιρετικού ταλέντου, ενός από τους καλύτερους τραγουδοποιούς του κόσμου και ενός πραγματικού θρύλου της Ντίσνεϊ. Η κληρονομιά του θα ζει για πάντα χάρη στη μαγεία της μουσικής του».
Χριστίνα Λιάπη
