Δόθηκαν τα βραβεία του 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, που αναστατώθηκε από τους σκηνοθέτες που οι ταινίες τους κόπηκαν από το διαγωνιστικό πρόγραμμα
Τι είναι ντοκιμαντέρ; Πού σταματάει η καταγραφή της πραγματικότητας και πού ξεκινάει η μυθοπλασία και η επιτήδευση; Τι ορίζει ένα «τηλεοπτικό» ή «δημοσιογραφικό» ντοκιμαντέρ και τι ένα «κινηματογραφικό»;
Τα ερωτήματα είναι παμπάλαια και οι εκάστοτε απαντήσεις, σωστότερα οι προσπάθειες για απάντηση, πάντα γόνιμες για συζητήσεις χρήσιμες. Αρκεί η συζήτηση να μη μετελεξιχθεί σε μια σύγκρουση άχαρη εξαιτίας παραγόντων που δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη του ντοκιμαντέρ καθαυτή.
Οπως φέτος, που το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης-Εικόνες του 21ου Αιώνα αναστατώθηκε από το «αντιφεστιβάλ» των σκηνοθετών των οποίων οι ταινίες είχαν κοπεί από το διαγωνιστικό πρόγραμμα, κάτι που έδωσε την αφορμή για έναν εκπληκτικά αναχρονιστικό ετικετοπόλεμο.
Ενα ζήτημα θεσμικό, που έχει να κάνει μονάχα με τον νόμο (αυτόν περί προϋπόθεσης συμμετοχής ενός ντοκιμαντέρ στις Εικόνες του 21ου Αιώνα για να μπορεί να έχει εκλογιμότητα στα Κρατικά Βραβεία του Νοεμβρίου), αντιμετωπίστηκε σαν ένα πρόβλημα αισθητικό, δίνοντας τροφή σε μια δημόσια αντιπαράθεση ολότελα άσχετη με την έννοια της δημιουργίας.
Πάντως το 10ο κεράκι τους φρόντισαν να το σβήσουν γιορτινά οι Εικόνες το περασμένο Σάββατο, στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ στον κινηματογράφο «Ολύμπιον» της πλατείας Αριστοτέλους.
Οχι απλά μια επετειακή βραδιά, «αλλά μια ευκαιρία για απολογισμό, για νέα στοιχήματα, για νέους φιλόδοξους στόχους που μπορούμε να πετύχουμε με τη βοήθεια όσων μας στήριξαν και μας στηρίζουν», όπως είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Δημήτρης Εϊπίδης, καλωσορίζοντας τους καλεσμένους.
Από την τελετή απονομής με οικοδέσποινα τη Μάγια Τσόκλη, με Βραβείο Κοινού (σπόνσορας φέτος ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός) έφυγαν στις μεγάλου μήκους ταινίες (άνω των 45) το ελληνικό «Πουλιά στον βάλτο» της Αλίντας Δημητρίου, πάνω σε μαρτυρίες αντιστασιακών γυναικών επιζωσών της Κατοχής και το αμερικανικό «Μέσα απ τα μάτια» της Χίλαρι Χελστάιν, το οποίο και προβλήθηκε ως ταινία λήξης μετά την τελετή.
Στις κάτω των 45 ταινίες, τα αντίστοιχα βραβεία απονεμήθηκαν στο ελληνικό «Τhe archelon bubble» του Ελευθέριου Φυλακτού και στο βρετανικό «Η πόλη των γερανών» της Ιβα Ουέμπερ.
Το «Πουλιά στον βάλτο» διακρίθηκε και στα βραβεία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, το οποίο επίσης τίμησε τις μεσαίου μήκους «Εtel Adnan εξόριστες λέξεις» της Βουβούλας Σκούρα και «Αλεξ» των Αλέξανδρου Παπανικολάου και Εμιλυς Γιαννούκου και τις μεγάλου μήκους «Ο τρίτος Τάκης» της Κατερίνας Πατρώνη, «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» του Δημήτρη Βερνίκου (τιμημένο και με το βραβείο του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης) και «Οι εραστές της Αξού» του Νίκου Λυγγούρη -το πιο πολυβραβευμένο φιλμ της 10ης διοργάνωσης, που απέσπασε ακόμη το βραβείο FIPRESCI για ελληνική παραγωγή και το βραβείο της ΕΤ3.
Τέλος, το βραβείο Διεθνούς Αμνηστίας πήγε στο αμερικανικό «Η τιμή της ζάχαρης» του Μπιλ Χέινι και το βραβείο WWF στο περιβαλλοντικό ντοκιμαντέρ «Για το νερό: Ανθρωποι και κίτρινα μπιτόνια» του Αυστριακού Ούντο Μάουρερ.
Ρόμπυ Εκσιέλ
[email protected]
