To «Αlter Εgo», από τη σύλληψή του μέχρι την πραγμάτωσή του, πλασαρίστηκε ως η ταινία με τον Σάκη. «Παίζει ο Σάκης στο σινεμά», «Του γυρίζουν ταινία» και άλλα τέτοια ακούγονταν στις ψιλές κουβέντες του κοινού. Μια ταινία βασισμένη πάνω του με σκοπό την εκμετάλλευση της φήμης του. Κανένα πρόβλημα ως εδώ – έχει ξανασυμβεί πολλάκις με διάφορους αστέρες στο παρελθόν.
Και πράγματι η ταινία είναι χτισμένη πάνω του, παρουσιάζοντάς τον με ιδιότητες που σε μια ιδανική περίπτωση θα άνοιγαν τις πιθανότητες στον fan-θεατή να ταυτιστεί σε μια από αυτές μαζί του: ο ποπ σταρ, ο φίλος, ο εραστής… Τελειώνοντας η ταινία, όμως, σε κάνει να νιώθεις ότι η ταινία δε «συμβαίνει». Ο ίδιος ο Σάκης δε «συμβαίνει» πουθενά. Η μουσική διάσταση του ρόλου του ακόμα αναζητείται. Οι μεταπτώσεις του από την τροπή της ζωής του κολλητού του δεν υπάρχουν. Γενικά, το «Αlter Εgo» γυρισμένο με προσοχή, χρήματα και επιμονή, σε σκηνοθεσία του φρέσκου Νικόλα Δημητρόπουλου έχει τον αέρα του event release, χωρίς όμως να κεφαλαιοποιεί καμία από τις πρώτες ύλες του.
Ο λόγος που η ταινία δεν προσφέρει κανένα πεδίο συζήτησης είναι επειδή, απλά, δε δίνει καμία αφορμή: η σκηνοθεσία της είναι μάλλον διεκπεραιωτική , αλλά δεν είναι και σε καμία περίπτωση κακή. Ο Σάκης, δεν είναι αποκαλυπτικός ως ηθοποιός, αλλά πουθενά δεν εμφανίζεται και ως τραγικός. Αν το στοίχημα ήταν το αν ο Ρουβάς μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του ρόλου του χωρίς να δώσει αφορμές για φαρμακερό κουτσομπολιό, τότε ναι, κερδήθηκε. Πουθενά δεν υπάρχουν αφορμές να καγχάσεις με την υποκριτική του. Πουθενά όμως δεν αισθάνεσαι να δικαιολογείς ως θεατής και την παρουσία του στο πανί. Φαντάζομαι όμως ότι οι προθέσεις της Village Films δεν ήταν να αποδείξει απλά ότι «ναι, ο Σάκης μπορεί». Πρόθεσή της ήταν να δημιουργήσει μια ταινία με τον Σάκη στο ρόλο του εμπρηστή της αδρεναλίνης του κοινού. Ο εμπρησμός, όμως, καταστέλλεται πριν καν ανάψει η σπίθα.
Ολη η ταινία πατάει σε ένα «ασφαλές»(;) μπαράζ από κλισέ: τίποτα δεν αποκλίνει από την πορεία. Η πραγματική ζωή είναι ένα γερό μάθημα για τους απογειωμένους «τρελούς» του ροκ εν ρολ και ο σταρ, παρότι στη δίνη της φήμης και των προσωπικών του αδιεξόδων, κερδίζει το δύσκολο κορίτσι και βρίσκει την ευτυχία, προφανώς. Και όλη αυτή η πορεία σε έναν τεχνικό καμβά άριστο (για τα δεδομένα της ελληνικής κινηματογραφικής πραγματικότητας), ένα πλαίσιο ηθοποιών σωστά επιλεγμένων, μια ματιά στο τι σημαίνει να είσαι αστέρι της ποπ αρκούντως συντηρητική και ένα αισθητικό προφίλ που δεν προσβάλλει, αλλά δεν συνάδει και με τη σύγχρονη πραγματικότητα της Ελλάδας.
Ολη η ουσία της… «αναίμακτης» φύσης αυτής της ταινίας βρίσκεται σημειολογικά, στη σκηνή του πούλμαν από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη. Ο Σάκης αρπάζει την κιθάρα του και αρχίζει να τραγουδάει το κλασικό «Suspicious Μinds» του Ελβις Πρίσλεϊ. Στο πρώτο κουπλέ ερμηνεύει με τη συνοδεία μόνο της κιθάρας, από το ρεφρέν όμως μπαίνουν σταδιακά στο καρέ και τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, που τον σιγοντάρουν στον «αυθορμητισμό» της στιγμής. Στο δεύτερο κουπλέ, έχει προστεθεί πλήρης ενορχήστρωση στο κομμάτι και ο Σάκης όρθιος πλέον και χαμογελαστός κορυφώνει το τραγούδι, με τους υπόλοιπους παραδομένους στη νιρβάνα της στιγμής. Με βλέμμα λαμπερό και χαμόγελο διάπλατο, ο Σάκης τραγουδάει το «Suspicious Μinds», προβάλλοντας το σεξαπίλ, την αισιοδοξία ενός αστέρα που δεν του λείπει τίποτα. Αυτοπεποίθηση, εμπειρία, ενέργεια, φωνητική ορθότητα… Ο,τι ακριβώς ΔΕΝ επικοινωνεί με τους πικρούς, δραματικούς στίχους του το «Suspicious Μinds»… Got it?
Μάρκος Φράγκος
