Το «Ένα Ήσυχο Μέρος» ήρθε το 2018 να περιγράψει ένα από εκείνα τα είδη δυστοπικών sci-fi κόσμων, που κατά μια έννοια έχουν έρθει κοντύτερα πια. Όχι γιατί οι ασθένειες, τα μικρόβια, οι εξωγήινοι και οι μετεωρίτες είναι «πλέον» μια πραγματικότητα, αλλά γιατί η αντίδρασή μας στις καλλιτεχνικές αυτές μελλοντολογίες είναι το πραγματικό θέμα των ταινιών αυτών. Πόσο κοντά είμαστε ο ένας με τον άλλον, πόσο αλληλοστηριζόμαστε, ποιοι και γιατί είναι αυτοί που προσκαλούν, τρόπον τινά, την επικράτηση του εχθρού των ανθρώπων.
Στο «Ήσυχο Μέρος», που έχει λογιών τρόπους να διαβαστεί, μια οικογένεια προσπαθεί να επιβιώσει σε μια δυτοπική μελλοντική Γη, όπου φονικοί εξωγήινοι εξολοθρεύουν οτιδήποτε κάνει…θόρυβο. Η ταινία του Κραζίνσκι, με την Έμιλι Μπλαντ στο κέντρο της, κόντεψε τα 400 εκατομμύρια δολάρια και απέφερε κριτικό παραλήρημα. Με το γύρισμα, τη σινεφιλία, την αποτελεσματικότητά και τις αναγνώσεις της είναι μια από τις καλύτερες ταινίες είδους των τελευταίων 20 ετών.
Το σίκουελ πήρε αναβολή λόγω κορονοϊού κι έχει μεταφερθεί στον Απρίλιο του 2021. Όμως ο Κραζίνσκι, που βλέπει στην ιδέα μια δυνατότητα ενός κόσμου με νέους κανόνες και πλαστική δύναμη, βλέπει μπροστά – διαισθανόμενος βέβαια και την οικονομική δυνατότητα της αρχικής ιδέας. Το καλό του πράγματος είναι η συζήτηση του ονόματος του Τζεφ Νίκολς («Midnight Special», «Το Καταφύγιο», «Loving»), ενός δημιουργού που ανέπτυξε ιδιαίτερα στο «Καταφύγιο» μια όψη του εγκλεισμού, την ψυχολογία της επιβολής, του αποκαλυπτικού τρόμου, της φύσης της οικογένειας και, «προφητικά», της πατριαρχίας.
Ο Νίκολς λοιπόν πρόκειται να καθήσει στην καρέκλα για το τρίτο μέρος του «Ένα Ήσυχο Μέρος» με αποστολή όχι μόνο σκηνοθετική αλλά και συγγραφική. Μόνο έπαινοι στον Κραζίνσκι λοιπόν, η επιλογή του συνιστά ρίσκο (ο Νίκολς και η εμπορική επιτυχία δεν έχουν συστηθεί), υπόσχεται όμως και τροπές που δεν φανταζόμαστε για μια εγκυμονούσα κεντρική ιδέα.
