Τέσσερις δεκαετίες μετά, ο «Ταξιτζής» του Μάρτιν Σκορσέζε παραμένει μία από τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές διαδρομές της μεγάλης οθόνης.
«Κάθε μέρα εδώ και 40 χρόνια, τουλάχιστον ένας θα με πλησιάσει για να μου πει: You talking to me?», εξομολογήθηκε ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Tribeca, που διεξάγεται αυτές τις μέρες και φιλοξένησε το καστ της ταινίας για μία επετειακή προβολή.
Στο Q&A που ακολούθησε ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο σεναριογράφος Πολ Σρέντερ, ο παραγωγός Μάικλ Φίλιπς και οι Τζόντι Φόστερ, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Σίμπιλ Σέπερντ κουβέντιασαν με το κοινό και μοιράστηκαν αναμνήσεις από τα γυρίσματα και τα ακόλουθα trivia.
1. Το σενάριο ξεκίνησε ως «αυτο-θεραπεία». Παρά την κοινή πεποίθηση ότι o «Ταξιτζής» βασίζεται στην ιστορία του Άρθουρ Μπρέμερ, ο οποίος επιχείρησε να δολοφονήσει τον υποψήφιο Πρόεδρο Τζορτζ Γουάλας το 1972, ο Σρέντερ αποκάλυψε πως τα κίνητρα ήταν πιο εσωστρεφή. «Είχα έναν φόβο πως θα μεταμορφωνόμουν σ' αυτόν τον Ταξιτζή», δήλωσε ο Σρέντερ. «Αισθάνθηκα πως αν έγραφα γι' αυτόν, θα κρατούσα τις αποστάσεις και όντως λειτούργησε. Κάτι που αποδεικνύει πως η τέχνη έχει θεραπευτικές δυνάμεις».
2. Ο Ντε Νίρο έβγαλε άδεια για ταξί ώστε να προετοιμαστεί για τον ρόλο του. Φρέσκος μετά το Όσκαρ Β' Αντρικού ρόλου για το «Νονός Μέρος ΙΙ» και ενώ ταυτόχρονα γύριζε το «1900» με τον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ο Ντε Νίρο είχε μόλις δύο εβδομάδες στη Νέα Υόρκη πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα του «Ταξιτζή». «Ξεκίνησα την οδήγηση ενός ταξί για 10 μέρες και οδηγούσα για όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα», δήλωσε ο Ντε Νίρο και ο Σκορσέζε πρόσθεσε το εξαιρετικό: «Έμαθα πως ένας τύπος που βρέθηκε στο ταξί παρατήρησε το όνομα του Ντε Νίρο στην άδεια του οδηγού και είπε "Θεέ μου, μόλις κέρδισες ένα Όσκαρ! Είναι τόσο δύσκολο να βρεις δουλειά;"».
3. Αλλά δεν ξύρισε το κεφάλι του για την τρίτη πράξη της ταινίας. Η ιδέα για το κούρεμα-μοϊκάνα του Τράβις στην ταινία, βασίστηκε σε έναν φίλο του Σκορσέζε που υπηρετούσε στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού στη Νοτιοανατολική Ασία, όπου αρκετοί από τους συναδέλφους του στρατιώτες, είχαν κουρέψει τα μαλλιά τους με αυτόν τον τρόπο. Μετά την ταινία ο Ντε Νίρο θα ξεκινούσε τα γυρίσματα του «Τελευταίου των Μεγιστάνων» του Καζάν και αποφάσισε να φορέσει ένα προσθετικό. «Είχα αποκοιμηθεί και κάποιος με σκούντηξε στον ώμο. Άνοιξα τα μάτια μου και ήσουν εκεί με αυτό το πράγμα. Ήταν τρομακτικό!», δήλωσε χαριτολογώντας ο Σκορσέζε.
4. Η Φόστερ παραλίγο να μην εμφανιστεί στην ταινία. Η Τζόντι Φόστερ ήταν μόλις 12 ετών όταν επιλέχθηκε για το ρόλο της έφηβης πόρνης Άιρις. Λόγω της ηλικίας της χρειάστηκε να κάνει μία συνέντευξη τεσσάρων ωρών με έναν ψυχίατρο αφού το Διοικητικό Συμβούλιο Πρόνοιας του Λος Άντζελες αρνήθηκε να της δώσει άδεια εργασίας, λόγω του βίαιου περιεχομένου της ταινίας. «Προσέλαβαν έναν δικηγόρο για να καθορίσουν αν ήμουν ψυχολογικά αρκετά υγιής ώστε να παίξω τον ρόλο», είπε η Φόστερ. «Υποθέτω ότι πέρασα το τεστ!».
5. Ο Καϊτέλ «εκπαιδεύτηκε» με νταβατζή. Ο ηθοποιός αναζήτησε έμπνευση για τον χαρακτήρα του Σπορτ, του νταβατζή της Άιρις, σε έναν πρώην επαγγελματία. «Κάναμε αρκετούς αυτοσχεδιασμούς» αστειεύτηκε ο Καϊτέλ. «Μου δίδαξε το πως είναι να είσαι ένας πραγματικός νταβατζής. Έπαιζα το κορίτσι κι αυτός τον δικό του ρόλο. Θα κάναμε καλές δουλειές μαζί!».
6. Η Φόστερ μισούσε τα ρούχα της Άιρις. Ενώ λάτρεψε τους κουβάδες ψεύτικο αίμα, υπήρχαν κάποια πράγματα που η ηθοποιός δεν μπορούσε να αντέξει. «Τα καυτά σορτς, το χαζό καπέλο και τα γυαλιά ηλίου», είπε ο Φόστερ. «Την πρώτη μέρα των γυρισμάτων έκλαψα».
