Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Το αγόρι ερωτεύεται. Το κορίτσι όχι. Αυτή είναι η απλή ιδέα της γλυκόπικρης κωμωδίας “(500) Μέρες με τη Σάμερ” που καταχειροκροτήθηκε στο τελευταίο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Sundance, καθώς και σε διάφορα άλλα κινηματογραφικά φεστιβάλ όπου έχει προβληθεί. Ο Μαρκ Γουέμπ σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, μετά από προϋπηρεσία σε μουσικά βίντεο διάσημων καλλιτεχνών, και εκμεταλλεύεται την μοναδική χημεία των πρωταγωνιστών Ζόε Ντεσάνελ και Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ.
Η Σάμερ (Ντεσάνελ) δεν πιστεύει στον έρωτα, αλλά αυτό δεν σταματάει τον Τομ(Λέβιτ) από το να προσπαθεί αδιάκοπα να κερδίσει την καρδιά της. Και να την πείσει πως υπάρχει το είδος του έρωτα που έχει τη δύναμη να συνταράξει την καρδιά και να συγκλονίσει τον κόσμο ενός ανθρώπου. Ρομαντισμός εναντίον κυνισμού.
“Πριν διαβάσω το “(500) Μέρες με τη Σάμερ”, είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον για το είδος της ρομαντικής κωμωδίας. Κάπου ανάμεσα στην εφηβεία και στην περίοδο που άρχισα να πληρώνω φόρους, σταμάτησα να πιστεύω στον κόσμο που μου υπόσχονταν τα κορίτσια με τα ροδοκόκκινα μάγουλα και τους πλεκτούς μπερέδες. Τι σχέση είχε αυτός ο κόσμος με μένα;” σχολιάζει ο Γουέμπ.
“Όταν έκατσα να διαβάσω το τσαλακωμένο σενάριο, μετά από τρεις εβδομάδες παραμέλησης στο σάκο μου, δεν το έκανα με ιδιαίτερη όρεξη. Ο τίτλος ήταν που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Δε χρειάζεται να πω πως κάτι έκανε κλικ μέσα μου. Οι σεναριογράφοι, Σκοτ Νεστάντερ και Μάικλ Βέμπερ, χωρίς να προσφεύγουν σε κάποια εξαιρετικά μεγάλη ιδέα, έπλασαν μια σχέση που ήταν ταυτόχρονα καλλιτεχνική και ρεαλιστική. Μεταφορική και κυριολεκτική” προσθέτει ο σκηνοθέτης.
Η ιδέα για την ταινία “(500) Μέρες με τη Σάμερ” προήλθε από δύο νέους σεναριογράφους – ο ένας ήταν εργένης που ανάρρωνε από μία βαριά περίπτωση ραγισμένης καρδιάς και ο άλλος βρισκόταν σε μακροχρόνια σχέση – οι οποίοι αναπολούσαν ρομάντζα που θα μπορούσαν να συμβούν, που ίσως να έπρεπε να συμβούν, αλλά με κάποιο τρόπο δεν συνέβησαν. Σχεδόν όλοι έχουν ζήσει κι από έναν έρωτα ενώ, σε μια εποχή που όλα συμβαίνουν με ταχύτερους ρυθμούς και πιο έντονα, οι έρωτες δείχνουν να εμφανίζονται συχνότερα.
Οι Νεστάντερ και Βέμπερ αναρωτήθηκαν πώς μπορεί ένας ρομαντικός νεαρός να επιβιώσει σε μια τέτοια πραγματικότητα. Πώς θα μπορούσε η σύγχρονη εκδοχή του ρομαντικού ιδεαλισμού να αποτυπωθεί στην οθόνη; Το σενάριο “παίζει” με το χρόνο, καθώς ο ήρωας ανατρέχει στις αναμνήσεις της σχέσης, προχωρώντας μπρος και πίσω χρονικά και ανακαλώντας ακόμα και πράγματα που δεν είχε ποτέ προσέξει κατά τη διάρκεια της ερωτικής ιστορίας.
Την ταινία θα δούμε στις ελληνικές αίθουσες στις 26 Νοεμβρίου. Το δελτίο Τύπου αναφέρει ότι δεν πρόκειται για μια «απλή ρομαντική ιστορία», αλλά για μια «πολύ ρομαντική ιστορία». Δεν ξέρουμε αν θα έχει και συγκίνηση αλλά καλού κακού εσείς ετοιμάστε τα μαντήλια σας…
