2 συζητήσεις, 1 σχόλιο και λίγη μουσική

Προτού αφήσω τη θέση μου για τους επόμενους, να χαιρετήσω και να πω “και του χρόνου”, κάποιες νέες σκέψεις για τις τελευταίες 3 μέρες που ήμουν στο φεστιβάλ…

Καταρχήν οι συζητήσεις / ημερίδες που έγιναν Δευτέρα και Τρίτη. Πέρα από οποιαδήποτε αντίρρηση που μπορεί κάποιος να έχει για το περιεχόμενο της ομιλίας του κάθε ομιλητή, οι θεματικές που επιλέχθηκαν [ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (16/3/2009) και Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ. ΤΡΟΠΟΙ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ (17/3/2009)] είχαν μια άμεση σχέση και με το φεστιβάλ ως οργάνωση αλλά κυρίως είχα μια σχέση με την εποχή τους.
Δηλαδή, δεν ήταν από αυτές τις ανούσιες γενικές συζητήσεις για το μέλλον του ελληνικού σινεμά ή/και του ελληνικού ντοκιμαντέρ που παρατηρούμε σε πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Και για αυτό το λόγο το σημειώνω ξεχωριστά. Επειδή ο χώρος εδώ είναι μικρός για ανάλυση και παρουσίαση των ομιλιών μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του φεστιβάλ να πάρετε μια πρώτη «γεύση» και απ’ ότι ξέρω σε λίγο καιρό θα είναι διαθέσιμες ολόκληρες και απομαγνητοφωνημένες στο ίδιο χώρο.

Σημαντικές στιγμές για τους ίδιους τους καλεσμένους του φεστιβάλ είναι και οι συναντήσεις του «Κουβεντιάζοντας», όπου δημιουργοί και επαγγελματίες του χώρου από όλον τον κόσμο έχουν την ευκαιρία να γνωριστούν και να ανταλλάξουν τις απόψεις και τις εμπειρίες τους. Είναι στιγμές που πραγματικά μπορείς να πλησιάσεις κοντά τους δημιουργούς και γι’ αυτό το λόγο, στο επίπεδο που βρίσκεται το φεστιβάλ αυτή η δραστηριότητα θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ελεύθερη για στο κοινό ή τουλάχιστον σε φοιτητές ή/και άτομα που θέλουν να ασχοληθούν στο μέλλον με το αντικείμενο του ντοκιμαντέρ.
Την Τετάρτη λοιπόν, 18 Μαρτίου καλεσμένοι της παράλληλης αυτής δραστηριότητας του Φεστιβάλ, ήταν οι σκηνοθέτες James Chressanthis (No Subtitles Necessary: Laszlo and Vilmos), Emel Celebi (Sisters of Lilith), Adam Schmedes (Chameleon Beach) και Jean Henri Meunier (Nothing To Lose) που μίλησαν για τις δικές τους συμμετοχές και εμπειρίες από το χώρο.

Και τέλος, επειδή ακόμα δεν γράψαμε για κανένα μουσικό ντοκιμαντέρ, (μια επίσης καλή ενότητα στο φεστιβάλ) είδα το έργο της Ελίζαμπεθ Τσάι Βασαρχέγι, «Γιουσού Ν’ Ντουρ: Φέρνω αυτό που αγαπώ». Το έργο ουσιαστικά ακολουθεί τον γνωστό καλλιτέχνη στην πορεία του τελευταίου άλμπουμ του (Egypt) που εκτός από τη πολύ επιτυχημένη πορεία του στον Δυτικό κόσμο ξεσήκωσε πολλά και αμφιλεγόμενα αισθήματα στον μουσουλμανικό κόσμο.
Ο δίσκος μιλάει για τη θρησκεία και τα ιερά πρόσωπα του Ισλάμ και ήταν κάτι για το οποίο – όπως εύστοχα δείχνεται και στο έργο- ο κόσμος αυτός δεν ήταν έτοιμος. Παρόλη τη δυναμική του έργου και τα πολύ ενδιαφέροντα πλάνα από θρησκευτικές δραστηριότητες και ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας, η επιλογή του να μείνει μόνο σε αυτή την (θρησκευτική) πλευρά του καλλιτέχνη ίσως αδικεί λίγο και το έργο και τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Ανταπόκριση: Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης