Οι “13 Δολοφόνοι” του φημισμένου (και υπερ-παραγωγικού) Τακάσι Μίκε άναψαν φωτιές. Ξεκινώντας από τους 7 Σαμουράι, ο ιάπωνας κινηματογραφιστής στολίζει τον πορφυρό καμβά του με θεαματικές αναμετρήσεις αλλά και με χιούμορ υποδόριο, διαβρωτικό, άκρως ανατρεπτικό. Η εναρκτήρια σεκανς, όπου μια πανέμορφη γυναίκα, με όλα τα μέλη της ακρωτηριασμένα και με κομμένη γλώσσα προσπαθεί να περιγράψει τι ακριβώς συνέβη στην οικογένεια της, σε αφήνει άναυδο. Ο ίδιος ο Τακάσι, εμφανίστηκε με tricolore μαλλί στις συνεντεύξεις, και έσπασε με τους δημοσιογράφους όση πλάκα έσπασαν κι αυτοί με την ταινία του.
Μένοντας στο Διαγωνιστικό, πόσο παράξενη ταινία η “Μαύρη Αφροδίτη” του Αμπντελατίφ Κεσίς (του υπέροχου Κους-Κους με Φρέσκο Ψάρι που αγάπησαν και οι έλληνες θεατές). Η αληθινή ιστορία της μαύρης Σάαρτζι Μπάρτμαν, από τη Νότια Αφρική (με παραρμορφωμένα κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που δύσκολά περιγράφει κανείς στο χαρτί) που στις αρχές του 19ου αιώνα, ακολούθησε στην Ευρώπη τον λευκό αφέντη της. Θέαμα για freak show. Που εξευτελιζόταν καθημερινά σε δημόσια θεάματα από το Λονδίνο ως το Παρίσι. Ταινία θλιβερή, άκρως καθηλωτική, ερμηνευμένη με σπαρακτική ειλικρίνεια από μια ερασιτέχνιδα, την Γιαχίμα Τόρες. Να μου το θυμηθείτε, η ταινία θα τσιμπήσει σίγουρα κάποιο βραβείο.
Κατα τ’αλλα, το “Attenberg” της Αθηνας Ραχηλ Τσαγκάρη αγοράστηκε από 10 χώρες αμέσως μετά την πετυχημένη προβολή του. Και ενδέχεται να κάνει την δική του έκπληξη. Όλα αυτά ενώ το φεστιβάλ τελειώνει. Ένα φεστιβάλ πολυσυλλεκτικό, σίγουρα πιο ενδιαφέρον από το τελευταίο των Καννών, αλλά και λιγότερο λαμπερό. Ειδικά αν το συγκρίνει κανείς με αυτό του Τορόντο που ακολουθεί, αλλά και του Λονδίνου που ξεκινά στις 13 Οκτωβρίου.
Άκης Καπράνος
Μαύρη Αφροδίτη:
13 Δολοφόνοι:
