That was all, folks.
Τα Looney Tunes μιας περασμένης, ένδοξης εποχής της Warner Bros. δίνουν την τέλεια ατάκα για το πέρασμα στη νέα εποχή του Χόλιγουντ και της βιομηχανίας (και του κόσμου της Ψυχαγωγίας). Τα είπαμε, τα φωνάξαμε, διάσημοι αντιτέθηκαν, οι ισχυροί απλά πέρασαν το δικό τους. Money talks, που λέει και το άσμα.
Εχθές λοιπόν, Τετάρτη 30.9.2026, το δικαστήριο έκλεισε τον διακανονισμό της Paramount με τις 12 Πολιτείες και τους Γενικούς Εισαγγελείς τους που είχαν κάνει την αγωγή μπλοκαρίσματος της συγχώνευσης. Ήταν το τελευταίο εμπόδιο. Στις 6 Οκτωβρίου σφραγίζεται η συμφωνία μια και καλή. Και τότε ο θάνατος ενός ιστορικού χολιγουντιανού στούντιο 103 ετών θα είναι και επίσημος, να ζήσουμε να το θυμόμαστε, METAXA τριών αστέρων στο βάθος. Η γοητεία της εποχής των στούντιο έχει ουσιαστικά παρέλθει, τώρα και πρακτικά αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια μας. Όπως συνέβη και με την εξαγορά της MGM από την Amazon, και της 20th Century Fox από την Disney. Αλλά και λίγο χειρότερα. Το όνομα της Warner Bros. θα πάψει να υφίσταται.
Με την ολοκλήρωση της συμφωνίας η Paramount δίνει 111 δις δολάρια και αγοράζει μαζί με την WB το HBO Max, και τα CBS, CNN, MTV, TBS, μεταξύ αρκετών άλλων. Μαζί με την Warner έρχονται και franchises κάποιου μεγέθους όπως το σύμπαν της DC, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, το Matrix, τα Harry Potter, το Mad Max, το Friends, το Game of Thrones, καταλάβατε… (Α και σχεδόν όλος ο κατάλογος του Κλιντ Ίστγουντ – που στα 96 του θυμάται το στούντιο από τις πρώτες μέρες του.)
Ο Ντέιβιντ Ζάσλαβ, ο CEO της Warner, ένα πρόσωπο που δεν πάψαμε ποτέ να απεχθανόμαστε για λόγια και πράξεις του (και δεν είμαστε βέβαια οι μόνοι), φεύγοντας από μια υπόθεση που έχτισε μεθοδικά επί όχι και τόσα πολλά χρόνια, θα τσεπώσει περίπου 600 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και μετοχές. Ισότητα, αδελφότητα, δικαιοσύνη.
Στις υποχρεώσεις της Paramount με την εξαγορά να σημειωθούν: Δεν μπορεί να πουλήσει τον υλικό χώρο του στούντιο (αχανείς εκτάσεις εγκαταστάσεων, πλατώ κλπ.) για τα επόμενα πέντε χρόνια. Οφείλει παραγωγή 300 εκατομμυρίων τον χρόνο σε αμερικάνικες παραγωγές. Οφείλει έξοδο στην αίθουσα 30 ταινιών ετησίως για τα πρώτα δύο χρόνια και τουλάχιστον άλλων 32 στα τρία επόμενα χρόνια με αιθουσιακό παράθυρο 45 ημερών (για τις ταινίες ευρέως κυκλώματος).
Αυτά μεταξύ κάμποσων άλλων που δεν πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι αφορούν ένα μεγαλύτερο κοινό, αν και αυτό το μεγαλύτερο κοινό θα βιώσει τις συνέπειες. Αλλά σιγά, είναι μόνο ψυχαγωγία. Δεν χάθηκε ο κόσμος.
