Η υπόθεση του «Green Room» θέλει τα μέλη ενός punk συγκροτήματος να συμφωνούν να δώσουν μια συναυλία, σε απομονωμένη περιοχή του Όρεγκον και μέσα σ’ ένα μπαρ γεμάτο από σκίνχεντ. Όταν οι νεαροί μουσικοί θα γίνουν μάρτυρες μιας δολοφονίας οι νέο-ναζί θα αποφασίσουν να «καθαρίσουν» όλους τους μάρτυρες και η μπάντα, δεν θα έχει άλλη επιλογή, παρά να παλέψει επιστρατεύοντας όλα της τα μέσα, για την επιβίωση.
Αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι ένα όργιο gore απίστευτης σκληρότητας αλλά και μια καταπληκτική άσκηση ύφους από τον σκηνοθέτη, που θα εκμεταλλευτεί προς όφελός του τους περιορισμούς του budget που οριοθετούν τη δράση σε μικρούς χώρους για να δημιουργήσει μια εκπληκτική ατμόσφαιρα αγωνίας και εξοντωτικού σασπένς.
Το τρέιλερ, παρότι αρκούντως «γλαφυρό», δεν μπορεί να προετοιμάσει επαρκώς για την «βαρβαρότητα» του φιλμ που σίγουρα θα κρατήσει μακριά τους μη εξοικειωμένους με το είδος ή όσους ενοχλούνται εύκολα από την νατουραλιστική απεικόνιση της βίας στο σινεμά. Πάντως η ταινία δεν σκοπεύει απλώς στο να ενοχλεί για να ενοχλεί. Έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει μέσα στην πολιτικής υφής –αλλά όχι κραυγαλέα- σημειολογία της.
Το «Green Room», όπως μπορείτε να δείτε και στο τρέιλερ, διαθέτει επίσης έναν εξαιρετικό Πάτρικ Στιούαρτ (από τις ελάχιστες φορές που τον βλέπουμε σε ρόλο κακού) να ηγείται της συμμορίας των νέο-ναζί και να σκορπά ρίγη τρόμου. Πέρα, όμως, απ’ την εντυπωσιακή παρουσία του Στιούαρτ (που –αναμενόμενα- κλέβει την παράσταση) η δουλειά που έχει γίνει στο ερμηνευτικό κομμάτι απ’ όλο το καστ, είναι πραγματικά αξιοπρόσεκτη.
Μπορεί το ιδιαίτερου ύφους ανεξάρτητο διαμαντάκι «Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα» (με τις λεπτές κοενικές επιρροές) του 2013 να γνώρισε το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του Σόλνιερ σε ένα περιορισμένο κοινό, εικάζουμε όμως ότι είναι το «Green Room» που θα τον μετατρέψει σε πολλά υποσχόμενο, νέο δημιουργό στη συνείδηση μιας μεγαλύτερης μερίδας του κινηματογραφόφιλου κόσμου.
