Δουλεύουν μαζί από το 1987 σε ταινίες μυθοπλασίας, ενώ προηγουμένως είχαν δοκιμαστεί στο ντοκιμαντέρ. Η πρώτη τους ταινία με τίτλο «Falsh», ένα πολεμικό δράμα δεν βρήκε την ανταπόκριση που θα τους έδινε την ώθηση να γίνουν γνωστοί. Η καταξίωση έρχεται το 1996 με την «Υπόσχεση», και εγκαθιδρύουν τη φήμη τους τρία χρόνια αργότερα με τον πρώτο τους Χρυσό Φοίνικα με την «Ροζέτα». Θα κερδίσουν ξανά τον Χρυσό Φοίνικα το 2005 για το «Παιδί», το βραβείο σεναρίου το 2008 για τη «Σιωπή της Λόρνα» και το μεγάλο βραβείο της Επιτροπής το 2011 με το «Παιδί με το Ποδήλατο».
Ο λόγος για τους Βέλγους Ζαν Πιερ και Λυκ Νταρντέν, ένα σκηνοθετικό (όσο και συγγραφικό) δίδυμο που δουλεύουν μαζί σχεδόν 30 χρόνια.
Το τρέιλερ της ταινίας «Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα»
Πριν 2 χρόνια ήταν η τελευταία τους ταινία, με τίτλο «Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα» που έφτασε τη Μαριόν Κοτιγιάρ στις υποψηφιότητες για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου σε μια ιστορία που κοιτούσε κατάματα την οικονομική κρίση, και περιέργως κατέληξε να είναι η (σχεδόν μοναδική) ταινία των Νταρντέν που φτάνει στο φεστιβάλ των Καννών και φεύγει με άδεια χέρια (από άποψη βραβείων).
Στο «Άγνωστο Κορίτσι» η ιστορία επικεντρώνεται στη Τζένι, μια γιατρό που αρνείται να δει μια κοπέλα που θα φτάσει στην πόρτα της, μαθαίνοντας αργότερα πως είναι νεκρή. Χωρίς την βοήθεια της Αστυνομίας θα προσπαθήσει αργότερα να ανακαλύψει την πραγματική της ταυτότητα.
Στην ταινία, τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατάει η 26χρονη Αντελ Χένελ, ήδη κάτοχος δυο βραβείων Σεζάρ (το 2014 για το «Suzanne» και φέτος για το «Les Combattants») και τιμημένη με το βραβείο ανερχόμενου αστεριού στο φεστιβάλ Βερολίνου το 2012.
"Το Άγνωστο Κορίτσι"
Ωστόσο, και αυτή τους η ταινία φεύγει όχι μόνο μη βραβευμένη από τις Κάννες, αλλά και με διχασμένες κριτικές, που μιλούν για μια συνετή, μα όχι και πρωτότυπη ταινία, όπως μας είχαν συνηθίσει οι Νταρντέν τα προηγούμενα χρόνια.
Χαρακτηριστικά το «La Fille Inconnue» εκκινεί όπως ακριβώς θα περίμενε κάποιος που έχει μια σχετική έστω εξοικείωση με το έργο τους: μία όχι εξεζητημένη σεναριακή συνθήκη, λειτουργεί ως αφορμή προκειμένου οι Νταρντέν να περιπλανηθούν στη δαιδαλώδους μορφής ηθική δομή που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο ως μέρος του κοινωνικού όλου. (από την κριτική του Νεκτάριου Σάκκα τον περασμένο Μάιο από τις Κάννες)
