Σύμφωνα με τον ξένο Τύπο, τους ειδικούς δημοσιογράφους και πολύ κόσμο γύρω-γύρω, το Rocky V είναι η ταινία που και οι πιο σκληροπυρηνικοί φανς παραβλέπουν στην saga του Ρόκι Μπαλμπόα. Αυτός ο φαν, που εκτιμά με σηκωμένο φρύδι ότι παίζει και να είναι ο πιο σκληροπυρηνικός φαν της σειράς των ταινιών αυτών, διαφωνεί. Δυστυχώς δεν έχω κοντά μου τον Σλάι να του πω γιατί και να τον αποτρέψω. (Ώστε να μην επαναλάβει και την επίδειξη της filmmaking ικανότητάς του με το Rocky IV, που δεν ήταν ατυχής αλλά είναι ανίερη. Ποιος είπε ότι τα έργα ανήκουν στους δημιουργούς τους;)
Τέλος πάντων.
«Δώστε μου τρεις εβδομάδες», λέει ο Σταλόνε σε κάποιον από τους άπειρους σταθμούς των συνεντεύξεων που δίνει εξαιτίας της έκδοσης της αυτοβιογραφίας του, «Steps», πριν λίγες ημέρες. «Θέλω να ξαναμοντάρω την ταινία.»
Προσθέτει ότι είναι 100% βέβαιος ότι θα την βελτιώσει, επίσης πειράζοντας το score και επαναφέροντας περισσότερη από την μουσική του Μπιλ Κόντι. Ωστόσο η ραπ κακουχία στο σάουντρακ εκείνης της ταινίας, όχι μόνο την κάνει μέρος της εποχής της – και αρκετά προφητικό μάλιστα – την θέτει και σε βαθύτερη σύνδεση με τις λαϊκές καταβολές του χαρακτήρα, που είναι θέμα της ταινίας.
«Είναι αγκάθι στην ψυχή μου», λέει ο Σταλόνε, ακόμα και 36 χρόνια μετά.
Προχώρα Σλάι, ξέρεις καλύτερα. Εκτός αυτού η όλη υπόθεση με τους δημιουργούς που θέλουν να φινίρουν ή και να ανακατασκευάσουν ένα έργο τους χρόνια μετά την πρώτη προβολή του είναι μια κακιά-κακιά συνήθεια, έστω και αν πράγματι σε κάποιες περιπτώσεις το director’s cut συνιστά σχεδόν μεταμόρφωση του υλικού. Αν μη τι άλλο η αρχική μορφή πρέπει πάση θυσία να διατηρείται, αντί να σβήνεται από τους καταλόγους, και ας υπάρχει και το director’s cut από δίπλα για τους μελετητές.
