Στο νέο καυστικό ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ, η «εισβολή» του τίτλου αφορά όχι την αμερικανική εξωτερική πολιτική όπως προϊδεάζεται (το θέμα αυτό είχε σε μεγάλο βαθμό καλύψει στην προηγούμενη ταινία του, «Καπιταλισμός: Μια ιστορία αγάπης»), αλλά τις επισκέψεις του κινηματογραφιστή σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (και μία της Βορείου Αφρικής), όπου φθάνει ως αυτόκλητος «κατακτητής» για να κλέψει τις καλύτερες θεσμικές ιδέες και να τις πάει στη βαλτωμένη στην οικονομική διαφθορά, την ατομική προκοπή και τις ταξικοφυλετικές διακρίσεις χώρα του: το εκπαιδευτικό καθεστώς (Φινλανδία), τη σχολική διατροφή (Γαλλία), την πολιτική μισθολογίου (Ιταλία), το σωφρονιστικό σύστημα (Νορβηγία), τη μεταχείριση της γυναίκας (Ισλανδία), κ.ο.κ.
Εν ολίγοις, οποιονδήποτε κοινωνικό θεσμό αντιπροσωπεύει ίσα δικαιώματα, συλλογικό πνεύμα και αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ απάντων των πολιτών. Το ταξίδι του είναι φυσικά επιλεκτικό (το προεξοφλεί με την ατάκα «Ήρθα να μαζέψω τα λουλούδια, κι όχι τα χόρτα!») και στην επιχειρηματολογία του δεν αποφεύγει ούτε τις συνήθεις στο σινεμά του υπεραπλουστεύσεις ούτε τον λαϊκισμό.
Μολαταύτα, αποδεικνύει κι εδώ πως είναι ο μόνος ίσως σατυρικός ντοκιμαντερίστας που κατορθώνει να μετουσιώσει τις θέσεις του σε ένα θέαμα πραγματικά χρήσιμο και άκρως διασκεδαστικό.
