Από την πρωταγωνιστική παρουσία στη «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη και τις συμμετοχές στις τελευταίες ταινίες του Νίκου Περάκη, έως το σανίδι και προσωπικά πρότζεκτ σαν το «Εργασία Βάκχες» ή τη συνεργασία του με τον Γιώργο Λάνθιμο στο Εθνικό Θέατρο το 2011, ο Ανδρέας Κωνσταντίνου δικαίως συγκαταλέγεται στο νέο – και μάλιστα κοχλάζον – υποκριτικό αίμα της χώρας.
Ο γεννημένος στη Γερμανία και μεγαλωμένος στη Θεσσαλονίκη 33χρονος ηθοποιός, επιμένει να κρατά έξω από τα σχέδιά του την τηλεόραση, παραμένοντας προσηλωμένος στο θέατρο και το σινεμά.
Έχει να επιδείξει συνεργασίες τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενώ κρατούσε βασικό ρόλο στην τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η οποία έμεινε ανολοκλήρωτη εξαιτίας του ατυχήματος που έκοψε το νήμα της ζωής στον θρυλικό σκηνοθέτη. Μία εμπειρία τραυματική, την οποία όπως ο ίδιος έχει πει έκανε καιρό να ξεπεράσει.
Αυτές τις ημέρες τα φώτα της εγχώριας κινηματογραφικής επικαιρότητας στρέφονται εκ νέου πάνω του, καθώς πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Πάνου Καρκανεβάτου με τίτλο «Όχθες». Υποδύεται τον Γιάννη, έναν φαντάρο στον Έβρο, σε ένα ναρκοθετημένο σταυροδρόμι με Ανατολής-Δύσης όπου καθημερινά εκτυλίσσονται σκηνές του μεταναστευτικού δράματος. Το ξεχωριστό του χάρισμα στη ναρκαλιεία, φέρνει μοιραία τον Γιάννη στο ίδιο μονοπάτι με τη Χρύσα, μία μητέρα που βγάζει τα προς το ζην περνώντας μετανάστες από τις όχθες του ποταμού.
Το τρέιλερ της ταινίας «Όχθες»
Με αφορμή την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες, επικοινωνήσαμε με τον Ανδρέα Κωνσταντίνου για να συζητήσουμε πάνω στις πτυχές της τελευταίας του δουλειάς, αλλά και για τα άμεσα επαγγελματικά του σχέδια.
Ο χαρακτήρας που υποδύεσαι έχει κάτι το αλαφροΐσκιωτο, κινείται σαν να τον ακουμπά ένα άγγιγμα σχεδόν μεταφυσικό. Αλήθεια, πώς τον προσέγγισες;
Ενστικτωδώς. Το σενάριο ήταν πολύ ελλειπτικό έτσι κι αλλιώς οπότε έπρεπε να κινηθώ με βάση αυτά που διαισθανόμουν εγώ σε συνεννόηση με τον Πάνο, για τον χαρακτήρα αυτόν.
Έχεις ήδη συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Πώς ήταν η συνεργασία με τον Πάνο Καρκανεβάτο, αλλά και με τη συμπρωταγωνίστριά σου, Έλενα Μαυρίδου;
Η συνεργασία μου με τον Πάνο μου έδωσε πολλά μαθήματα τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Με την Έλενα είχαμε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν για μια θεατρική παράσταση, οπότε γνώριζα το ήθος και την εργατικότητά της. Ήταν ευτυχές που ξανασυναντηθήκαμε κάτω από άλλες συνθήκες και ξανασυστηθήκαμε με αφορμή μια κινηματογραφική περιπέτεια αυτή τη φορά.
Η ταινία περιελάμβανε πολλά εξωτερικά γυρίσματα. Μίλησέ μας για τις απαιτήσεις τους.
Όπως όλα τα εξωτερικά γυρίσματα, έτσι και αυτά της συγκεκριμένης ταινίας είχαν τις δυσκολίες τους. Ο καιρός, ενώ μας παίδεψε πολύ, σε σημείο μάλιστα να αρρωστήσουμε και εγώ αλλά και ο Λεβέντ, ο τούρκος πρωταγωνιστής, μας χάρισε όμορφες εικόνες οι οποίες αποτυπώθηκαν και αποτέλεσαν το σκηνικό όπου έλαβε τελικά χώρο αυτή η ιστορία.
Το ναρκοπέδιο στις «Όχθες» είναι μάλλον προφανές πως παραπέμπει στον πολυσυζητημένο φράχτη του Έβρου. Πόσο σας επηρέαζε η επικαιρότητα γύρω από το μεταναστευτικό ζήτημα στην εξέλιξη της ιστορίας και της παραγωγής;
Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να αναρωτηθούμε αν μας επηρέασε η επικαιρότητα γύρω από το συγκεκριμένο θέμα. Είναι ένα φαινόμενο ενδιαφέρον και πολύπλευρο από μόνο του ακόμα και να μην είναι στην επικαιρότητα συνέχεια. Νομίζω πως την ταινία λοιπόν δεν την απασχόλησε το επίκαιρο του θέματος αλλά η διαχρονικότητα του φαινομένου αυτού της μετανάστευσης με αυτόν τον τρόπο, σε αυτό τον τόπο.
Ποια τα άμεσα επαγγελματικά σου σχέδια και πόσο σινεμά περιλαμβάνουν;
Τον επόμενο μήνα αρχίζω γυρίσματα για την καινούρια ταινία του Μανούσου Μανουσάκη «Ουζερί Τσιτσάνης» όπου και θα υποδύομαι τον Βασίλη Τσιτσάνη. Συζητάω επίσης και για άλλες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Επίσης, μέσα στην άνοιξη-καλοκαίρι, θα παρουσιάσω και πάλι την σόλο περφόρμανς «Εργασία Βάκχες» στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, με νέες εγκαταστάσεις.
