Το Ημερολόγιο της Βέριτι

Verity

Βασισμένο στο ομότιτλο best seller της Κολίν Χούβερ «Το Ημερολόγιο της Βέριτι» είναι μια ταινία για το πως να κάνεις ένα ψυχολογικό, ερωτικό θρίλερ να μοιάζει πιο μπανάλ και από βόλτα στο σούπερ μάρκετ.

Συντάκτης: Βαρβάρα Κοντονή

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Αφήστε που πλέον μια επίσκεψη στην αγορά ενέχει περισσότερα plot twists από όσα θα ήθελε να καμώνεται o Μάικλ Σοουγουόλτερ για τούτη την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Χούβερ, που το αποτέλεσμά της μοιάζει ως η πιο ταιριαστή απάντηση στο γιατί κάποιες φορές τα βιβλία είναι καλύτερο να μένουν στις σελίδες τους.

Η Λόουεν Άσλι (Τζόνσον) είναι μια συγγραφέας που δεν έχει λάβει ακόμη την αναγνώριση που ποθεί. Η ευκαιρία θα έρθει ουρανοκατέβατη, όταν δεχθεί μια πρόταση προκειμένου να γράψει στη θέση μιας άλλης, φοβερά επιτυχημένης και ευπώλητης συγγραφέως της Βέριτι Κρόφορντ (Χάθαγουεϊ) η οποία έπειτα από ένα φρικτό ατύχημα, αδυνατεί να συνεχίσει την συγγραφή. Η Λόουεν θα περάσει ένα μεγάλο διάστημα στο σπίτι της Κρόφορντ παρέα με τον σύζυγό της Τζέρεμι (Χάρτνετ) προκειμένου να βάλει σε μια τάξη της εκατοντάδες σημειώσεις της και να ξεκινήσει το επόμενο βιβλίο, όμως σύντομα θα καταλάβει πως κάτι μυστήριο συμβαίνει στο σπίτι.

Το κακό ερωτικό θρίλερ πολλοί εμίσησαν, τη smut λογοτεχνία ουδείς. Η ταινία του Σοουγουόλτερ θα μπορούσε να είναι ένα απελευθερωμένο, τολμηρό ρομάντζο/θρίλερ για καυτές θεάσεις, αν δηλαδή δεν έπαιρνε τον εαυτό του τόσο στα σοβαρά, σε βαθμό που να κάνει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών και να μετατρέπεται σε άβολη κωμωδία ενηλίκων που δεν μπορούν να σταυρώσουν μια – μια! – σωστή απόφαση στη ζωή τους. Απορείς δηλαδή και πως δεν ξεχνάνε να αναπνέουν.

Υπάρχει λόγος που πολλά από τα βιβλία που βρίσκονται εντός της λογοτεχνικής «ομπρέλας» των ρομάντζων και των σύγχρονων «Άρλεκιν» δεν μπορούν να μεταφερθούν αποτελεσματικά στη μεγάλη οθόνη και αυτός λέγεται «απομυθοποίηση της φαντασίας». Αυτό ισχύει για την πλειονότητα των μυθιστορημάτων, όταν όμως αφορά σε σχέσεις, δράμα, συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα και απιθανότητες πλοκής τα πράγματα γίνονται σαφώς πιο ταιριαστά αδιάντροπα στο μυαλό κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης σε σχέση με τη θέαση.

Πέραν των σεναριακών ελευθεριών που δεν βγάζουν κανένα νόημα, η ταινία του Σοουγουόλτερ αδυνατεί να κοινωνήσει το πάθος και τη φλόγα που απαιτείται από τέτοιους, έστω στερεοτυπικούς, χαρακτήρες προκειμένου να δικαιολογηθούν οι εκάστοτε αποφάσεις τους, με αποτέλεσμα και οι τρεις πρωταγωνιστές (σώζεται ελάχιστα η Χάθαγουεϊ) να καταλήγουν ολοκληρωτικά αχώνευτοι και αδιάφοροι, δίχως να αξίζουν στο ελάχιστο την παραμικρή συμπάθεια του κοινού.

Η όποια σκηνοθετική επιλογή γίνεται για την ανάδειξη του σασπένς κατακρημνίζεται από νωρίς, αφού τα πάντα είναι ξεκάθαρα, ακόμα και αν ο δημιουργός προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο, με την ταινία να εξαντλείται (η διάρκειά της είναι σχεδόν δυο ώρες) σε ξεψυχισμένα ξαφνιάσματα, horny στιγμές απείρου κάλλους (υπάρχει μια στιχομυθία κατά την οποία ο Τζέρεμι λέει στη Λόουεν ότι έχει λίγο γλάσο, ενώ έχει μόλις δαγκώσει ένα cupcake και εκείνη τον ρωτάει «πού;») και άβολες σκηνές που απέχουν παρασάγγας από οτιδήποτε σέξι.

Αλίμονο, πάνω και πέρα από τις κακοτοπιές του αφηγήματος τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί πραγματικά με τις ερμηνείες της ταινίας που μοιάζουν βγαλμένες από σεξο-παρωδία περασμένης δεκαετίας. Η Χάθαγουεϊ έχει ομολογουμένως το μικρότερο μερίδιο ευθύνης, αλλά την βοηθάει και ο ρόλος που τη θέλει έστω αόριστα δραματική. Το μεγάλο πρόβλημα αφορά πρωτίστως στη Τζόνσον που περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο με την πιο βαριεστημένη έκφραση του κόσμου, ανήμπορη (μάλλον θα βαριέται) να εκδηλώσει οποιοδήποτε άλλο (συν)αίσθημα πέρα από εκείνο της ατόφιας πλήξης. Ο Χάρτνετ είναι απλά διεκπεραιωτικός, αλλά τουλάχιστον φαίνεται να διασκεδάζει την επιστροφή του στα κινηματογραφικά πράγματα.

«Το Ημερολόγιο της Βέριτι» είναι μια ταινία που δεν διαθέτει καμία γοητεία. Αν θέλετε να γοητευτείτε και να αναστατωθείτε, ίσως είναι προτιμότερο να ξεφυλλίσετε το βιβλίο, τουλάχιστον εκεί η ιστορία μάλλον θα «παίξει» καλύτερα στο μυαλό σας.