Στα 91 της παραμένει διαυγής, σταράτη, χιουμορίστα. Να ένα χούι που θα φύγει τελευταίο. Η Dame Τζούντι Ντεντς έβγαλε την αυτοβιογραφία της, με τίτλο «Is it Too Late to Make a Run for it» και το Variety διάλεξε ένα εδάφιο περί των χρόνων της ως Μ, από τα 1995 έως το 2012, για διάρκεια οκτώ ταινιών. Στο βιβλίο μιλά με τον Μπρένταν Ο’ Χέι, ηθοποιό και σκηνοθέτη, σε μια μακρά, συναρπαστική είμαι βέβαιος, συνέντευξη για την καριέρα και τη ζωή της. Η Ντεντς είναι από τις συνεντευξιακές απολαύσεις, είναι το φλέγμα της, τα αγγλικά της, το ποτάμι της ζωής της. Απόλαυση.
Μιλά για το ότι ήταν η πρώτη γυναίκα στον ρόλο της Μ, και το κατά πόσο αυτό ήταν επηρεασμένο από το ότι η Στέλα Ρίμινγκτον είχε στην παραγματικότητα αναλάβει την διεύθυνση της υπηρεσίας 3 χρόνια πριν [1992] την ταινία, το Goldeneye, που έκανε την Ντεντς διάσημη «αλλιώς». «Ω αναμφίβολα. Οι παραγωγοί ήθελαν να κατοπτρίσουν την εποχή, και σωστά. Αλλά δεν προσπάθησα να μοιάσω στην Ρίμινγκτον, αν και είμαι βέβαιη ότι πολλοί θα έκαναν την σύγκριση. […] Την αγάπησα την Μ γιατί ήταν θαυμάσιο να βάζω άντρες στη θέση τους. ‘Είσαι ένα μισογύνης δεινόσαυρος’ λέω στον Πιρς Μπρόσναν στην πρώτη μας συνάντηση. Είχα μεθύσει από την εξουσία. Φόρεσα επίσης και μερικά τέλεια κοστούμια, εκτός του ότι έκανα πώς ήξερα τι έλεγα. Ή ότι έπαιζα με διάφορα γκάτζετς ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρω ούτε να σιδερώνω.»
Μπορείτε στο τέλος του άρθρου να ακούσετε την Τζούντι στο πλήρες απόσπασμα της παραπάνω ερώτησης.
Στην ερώτηση για τον αγαπημένο της Μποντ δεν μπορεί να ξεπεράσει την πρώτη της αδυναμία, που είναι φυσικά ο Σον, αλλά λέει ότι «είναι αδύνατον να απαντήσω. Και ο Πιρς και ο Ντάνιελ τον έκαναν δικό τους τον χαρακτήρα. Έχουν και οι δύο μια εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ και δεν παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους, κάτι που βρίσκω γοητευτικότατο στη ζωη και είναι κύριο στον Μποντ. […] Ως προς τις ταινίες δεν πιστεύω ότι τα σενάρια τους είναι τόσο ευφυή και χιουμοριστικά όσο στο παρελθόν, πράγμα που είναι μάλλον λυπηρό, αλλά ο Μποντ προχωρά και καθρεφτίζει τους καιρούς».
«Στον Τύπο αναφέρθηκε ότι κλάψατε όταν μάθατε ότι θα αντικατασταθείτε», την ρωτά ο Ο’ Χέι. «Ασφαλώς και δεν έκλαψα. Μα πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να κλάψω μετά από 20 ένδοξα χρόνια και οκτώ ταινίες, οι οποίες παρεμπιπτόντως είναι μία παραπάνω από τον Ρότζερ Μουρ, που είναι ο ηθοποιός με τις περισσότερες ταινίες.»
Κρατάμε ένα ακόμα, αν και υπάρχουν αρκετά διασκεδαστικά, όπως ας πούμε το ζόρι της με τις ακατάπαυστες διορθώσεις/νέους διαλόγους που της έρχονταν στο Tomorrow Never Dies, όπου και καμωνόταν ακόμα πιο έντονα ότι ήξερε τι έλεγε, αυτό που έχει σχέση με τον σεναριακό της θάνατο στο Skyfall. «Ήταν ιδέα του Ντάνιελ Κρεγκ να με καθαρίσουν. Αλλά πρώτα έπρεπε να υποστώ την αναξιοπρέπεια να αντικατασταθώ από τον Ρέιφ Φάινς».
Μπορείς να μην την αγαπάς;






