Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου, που κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το βραβείο Σκηνοθεσίας της Ένωσης Σκηνοθετών Αμερικής, «πασπάλισε» τον ευχαριστήριο λόγο του, και μ’ ένα επίχρισμα κοινωνικοπολιτικών προεκτάσεων, για να μην μείνει εκτός «παιχνιδιού».
Αφού, όπως φαίνεται, τα φετινά Όσκαρ, θα μοιάζουν περισσότερο με προεκλογική αναμέτρηση, αντιτιθέμενων ιδεολογικά, παρατάξεων και λιγότερο με κινηματογραφική γιορτή, ο Ινιάριτου, δεν παρέλειψε να μετατρέψει την βράβευση του σε αφορμή για να πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις το ζήτημα που έχει προκύψει.
Πρώτος του στόχος ήταν ο Ντόναλτ Τραμπ, και γίνεται ξεκάθαρο πια ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος έχει διαισθανθεί την παγκόσμια απειλή που σηματοδοτεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος, και κάνει ό,τι μπορεί για να αφυπνίσει το εκλογικό σώμα. Ο Ινιάριτου στηλίτευσε την διασπορά στερεοτύπων που αφορούν τους συμπατριώτες του, τους μεξικάνους, από τον Τραμπ:
«Όταν πήγα ως υποψήφιος, εκεί πίσω, υπήρχαν πάνω από 120 μεξικάνοι στην κουζίνα, που σέρβιραν ζεστό φαγητό, και ήταν το καλύτερο πάρτυ που έχω ζήσει! Βίβα Μεξικό, αυτοί δεν είναι οι άνθρωποι που σας περιγράφει ο Ντόναλντ Τραμπ, σε καμία περίπτωση», δήλωσε ο μεξικάνος σκηνοθέτης, παραλαμβάνοντας το βραβείο του.
Στα παρασκήνια, ο δημιουργός της «Επιστροφής» είχε κι άλλα να πει, όμως, σε σχέση με τη διαμάχη που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην κινηματογραφική βιομηχανία, και αφορά τον αποκλεισμό των μειονοτήτων, από τις μεγάλες ευκαιρίες:
«Η δύναμη αυτής της χώρας, προέρχεται από την ποικιλία. Αυτή η χώρα γονιμοποιήθηκε από τόσες πολλές, διαφορετικές φυλές, και η δύναμη της βασίζεται σ’ αυτό. Το να προσπαθείς να χτίσεις έναν τοίχο για να σταματήσεις αυτή την διαδικασία, είναι, επί της ουσίας, σαν να προδίδεις τη δύναμη αυτής της χώρας, κι οτιδήποτε υπήρξε απολύτως εκπληκτικό, αξιοθαύμαστο και μοναδικό στις Ηνωμένες Πολιτείες.»
Αυτό που έχει ενδιαφέρον σε δηλώσεις όπως η παραπάνω, αλλά και σε αρκετές άλλες που γίνονται επί του θέματος, με τον ίδιο επικό τόνο, είναι η βεβαιότητα που καταμαρτυρούν όσοι εκφράζουν τέτοιες γνώμες, ότι η κατάσταση είναι πράγματι αυτή, ότι δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το αν όλο αυτό δεν είναι παρά η διάχυση απίστευτων υπερβολών, που διογκώνονται όλο και περισσότερο, αφού κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τις εξετάσει λίγο πιο διεξοδικά.
«Οι πραγματικοί εχθροί, δεν είναι τα ανθρώπινα όντα» συνέχισε ο μεξικάνος σκηνοθέτης, τονίζοντας ότι οι ιδεολογίες μπορούν να τροφοδοτούν το μίσος και να ανακόψουν την πορεία αυτής της υπέροχης κοινωνίας. Έκλεισε, λέγοντας ότι πρόκειται για ένα πολιτιστικό πρόβλημα, κι όχι για ένα πρόβλημα της Ακαδημίας.
Άρα, τελικά, για ποιο πράγμα μιλάει, και ο ίδιος, αλλά και τα άλλα σημαίνονται πρόσωπα που γενικεύουν το ζήτημα, ανάγοντας το σε μια ευρεία συνθήκη που περικλείει όλα τα κοινωνικά στερεότυπα; Υπάρχει μια ύποπτη συγκατάβαση σε δηλώσεις σαν αυτές.
Ο Ινιάριτου δείχνει να θέλει να τα έχει καλά με όλους: και με τις μειονότητες που αισθάνονται ότι αδικούνται (οι μεξικάνοι είναι μια τέτοια μειονότητα), και με την Ακαδημία, στην οποία ποντάρει ότι θα τον τιμήσει ξανά, μετατρέποντάς τον σε κάτοχο ενός ρεκόρ. Δεν τον συμφέρει να στρέψει εναντίον του, όσους αισθάνονται αδικημένοι, όχι όμως να τα βάλει και με την Ακαδημία, εν όψει της μεγάλης βραδιάς. Γι’ αυτό και γενικεύει, πετώντας το μπαλάκι στην κοινωνία. Εφαρμόζει, δηλαδή, μια πολιτικάντικη στρατηγική, πολύ εύκολη και διπλωματική: τηρεί ίσες αποστάσεις.
Αν θα του βγει σε καλό, θα το μάθουμε σε λίγες μέρες.
