H καθιερωμένη συνάντηση με τον Τύπο – luncheon των υποψήφιων για Όσκαρ στο Μπέβερλι Χίλτον πραγματοποιήθηκε με τελευταίο «κλικ», μετρώντας αντίστροφα για την απονομή των βραβείων, την αναμνηστική φωτογραφία όλων αυτών που διεκδικούν τα χρυσά αγαλματάκια του 2014. Κέιτ Μπλάνσετ, Σάντρα Μπούλοκ, Μάθιου ΜακΚόναχι, Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Τζάρεντ Λέτο και πολλοί ακόμα υποψήφιοι μοιράστηκαν στο press room τις σκέψεις τους για την υποψηφιότητά τους, την εμπειρία τους στα σετ και τα σχέδιά τους για την επόμενη μέρα.
Παραθέτουμε χαρακτηριστικά σημεία των Q&A συνεντεύξεων:
Τζουν Σκουίμπ (β’ γυναικείος ρόλος για το «Nebraska»)
Η Σκουίμπ ανέφερε ότι η χαρακτηριστική χιουμοριστική σκηνή στο νεκροταφείο δεν είχε κανένα ίχνος αυτοσχεδιασμού, αλλά ήταν γραμμένη στο σενάριο, όπως την είδαμε. Όταν ρωτήθηκε γιατί οι ηθοποιοί θέλουν να κάνουν ταινίες με τον Αλεξάντερ Πέιν απάντησε «ο Πέιν γνωρίζει σε ποια κατεύθυνση κινούνται οι ηθοποιοί και τι θέλουν».
Λουπίτα Ναϊόνγκ’ο (β’ γυναικείος ρόλος «12 Χρόνια Σκλάβος»)
Η Λουπίτα εντυπωσίασε τους δημοσιογράφους με την άνεση με την οποία απάντησε ερώτηση στα ισπανικά, καθώς διαθέτει διπλή καταγωγή από το Μεξικό και την Κένυα, τις «δυο πατρίδες» της όπως τις αποκαλεί. Σε ερώτηση για το αν θα γιορτάσει μια πιθανή νίκη της με τεκίλα, επικεντρώθηκε περισσότερο στο απολαυστικό ταξίδι της κούρσας των βραβείων. Κι αν πάρει το Όσκαρ; Δεν είναι σίγουρη για το κατά πόσο θα επηρεάσει την καριέρα της, αλλά μάλλον δε θα αργήσουμε να μάθουμε.
Αλφόνσο Κουαρόν (σκηνοθεσία, «Gravity»)
Ο Κουαρόν εστίασε στη συναισθηματική εμπειρία της ταινίας, λέγοντας ότι «ο λόγος για τον οποίο η ταινία έχει τέτοια απήχηση στο ευρύ κοινό είναι ότι ο κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει καθημερινά κάποια αντιξοότητα στη ζωή του. Η στάση μας απέναντι σε ποικίλες αντιξοότητες είναι μια πτυχή που αναδεικνύει η ταινία». Η οδύσσεια της Σάντρα Μπούλοκ στο φιλμ δεν είναι παρά μια διαδικασία αντιμετώπισης προκλήσεων και επίλυση προβλημάτων.
Αλεξάντερ Πέιν (σκηνοθεσία, «Nebraska»)
Ο Πέιν ανέφερε ότι για το ρόλο του Μπρους Ντερν είχε σκεφτεί επίσης τους Χένρι Φόντα και Γουόλτερ Μπρέναν – αν ζούσε ο Γουόρεν Όουτς θα ήταν ιδανικός, αλλά τελικά «κανείς τους δε θα ήταν τόσο καλός όσο ο Μπρους». Ο σκηνοθέτης ανέφερε επίσης ότι πολλοί από τους μικρούς ρόλους είναι όχι επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά άνθρωποι από την περιοχή της Νεμπράσκα και της Άιοβα. Η διαδικασία του κάστινγκ του πήρε πάνω από ένα χρόνο, μέχρι να καταλήξει στα πρόσωπα, τα οποία αναζήτησε μέσα από τοπικό Τύπο και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ο Πέιν εξομολογήθηκε ακόμα ότι έμπνευση για πολλές σκηνές της ταινίας ήταν η προσωπική του σχέση με τους ηλικιωμένους γονείς του.
Τζόνα Χιλ (β’ ανδρικός ρόλος, «Ο Λύκος της Wall Street»)
Σε σχέση με τη νέα του συνεργασία με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο που πρόσφατα ανακοινώθηκε, ανέφερε ότι αμφότεροι συγκινήθηκαν με την ιστορία του ειδικού φρουρού Ρίτσαρντ Τζούελ. Όσο για το αν σκοπεύει να διαπραγματευτεί αυτήν τη φορά κάποια καλύτερη αμοιβή, αν τον ξανακαλέσει ο Σκορσέζε, δήλωσε: «Δε θα με ένοιαζε. Θα του έβαφα και το σπίτι αν αυτό ζητούσε από εμένα». Όσο για το αν ετοιμάζει ευχαριστήριο λόγο στα Όσκαρ, θεωρεί ότι δεν έχει πολλές πιθανότητες να τον εκφωνήσει – άλλωστε του βρίσκεται ένας από την προηγούμενη υποψηφιότητά του στο «Moneyball».
Στιβ ΜακΚουίν (σκηνοθεσία, «12 Χρόνια Σκλάβος»)
«Πάντα ήταν μέσα στις φιλοδοξίες μου να φέρω το βιβλίο Σόλομον Νόρθαπ στα σχολεία. Να αναδείξω έναν Αμερικανό ήρωα». Ο ΜακΚουίν αισθάνεται ότι η ταινία του αρχίζει να ξεπερνά το πρώτο «στίγμα» της «πολύ σκληρής για να την αντέξεις», ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Το κοινό ενδιαφέρεται για ταινίες – πρόκληση» λέει, ενώ σχετικά με το πώς αντιμετωπίζει τη φρενίτιδα της οσκαρικής κούρσας δήλωσε ότι το διασκεδάζει.
Μπράντλεϊ Κούπερ (β’ ανδρικός ρόλος «American Hustle»)
«Εύχομαι να ήταν κι ο Τομ Χανκς μέσα στους υποψηφίους» είπε ο πρωταγωνιστής του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ που παραδέχεται ότι «πραγματικά ζει το όνειρο» τα τελευταία δύο χρόνια, όπου βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο του οσκαρικού buzz.
Έιμι Άνταμς (α’ γυναικείος ρόλος, «American Hustle»)
«Ο Ντέιβιντ (Ο. Ράσελ) δημιούργησε για μένα δυο εντελώς διαφορετικούς ρόλους κι έχει το δικό του τρόπο να βάζει έναν ηθοποιό αντιμέτωπο με μια πρόκληση, ανεξάρτητα με το τι εκείνος πιστεύει ότι είναι μέσα στις δυνατότητές του. Σε κρατάει μέχρι να τους δώσεις αυτό που ο ίδιος διέκρινε σ’ εσένα. Είμαι τόσο ευγνώμων που συνεργαζόμαστε ξανά».
Σάντρα Μπούλοκ (α’ γυναικείος ρόλος, «Gravity»)
Για τη Μπούλοκ η εμπειρία στα σετ του Κουαρόν ήταν κάτι το φανταστικό: «Εργαζόμουν με τους καλύτερους δυνατούς συνεργάτες, που μπορούσαν να διαχειριστούν τις νέες τεχνολογίες και να με υποστηρίξουν ακόμα και σε καταστάσεις υψηλού στρες που μου δημιουργούσαν οι ιδιαιτερότητες του γυρίσματος». Τι την έκανε να εμπιστευτεί τον Αλφόνσο Κουαρόν; «Παρακολουθούσα τη δουλειά του για χρόνια και ανυπομονούσα να συνεργαστούμε. Τον εμπιστεύτηκα τυφλά γιατί ήξερα τα διαπιστευτήριά του. Αυτό διευκόλυνε τη συνεργασία μας και δεν είχα την αγωνία του αν η ταινία θα λειτουργήσει τελικά στην οθόνη ή όχι».
Μάθιου ΜακΚόναχι (α’ ανδρικός ρόλος, «Dallas Buyers Club»)
Πώς θα το γιορτάσει αν κερδίσει το Όσκαρ; «Δεν το έχω σκεφτεί, αλλά θα το γλεντήσω ούτως ή άλλως. Είναι η πρώτη υποψηφιότητά μου και πρώτη φορά δε θα ξανα- υπάρξει». Δήλωσε έκπληκτος με τη δυναμική παρουσία του φιλμ στα βραβεία: «δίνουμε πραγματικό “παρών”. H Ακαδημία ανέδειξε την ταινία μας με έξι υποψηφιότητες.» Και δε θεωρεί κοπιαστική την οσκαρική καμπάνια: «Θα μπορούσα να μιλάω για τον Ρον Γούντραφ μέχρι να πεθάνω».
Κέιτ Μπλάνσετ (α’ γυναικείος ρόλος, «Θλιμμένη Τζάσμιν»)
«Καμιά φορά είσαι απλώς έτοιμος να αρπάξεις ένα ρόλο – για μένα ήταν κάτι θα σύνθεση της δουλειάς μου στο θέατρο και στο σινεμά». Αναφερόμενη στη γκαρνταρόμπα υψηλής ραπτικής που διατέθηκε για την ταινία διευκρίνισε ότι δεν κράτησε τίποτα από τα επώνυμα ρούχα της Τζάσμιν, που άλλωστε δεν ήταν και τόσο ακριβά όσο φαίνονταν («τουλάχιστον, ήταν λιγότερο από την Hermès τσάντα τής ηρωίδας»). «Αλήθεια; Ουάου!» είναι η αντίδρασή της όταν της επισημαίνουν ότι αυτή είναι η έκτη της υποψηφιότητα.
Λεονάρντο Ντι Κάπριο (α’ ανδρικός ρόλος «Ο Λύκος της Wall Street»)
«Εντάξει, στην ταινία υπάρχει μεγάλη δόση αποκρουστικών συμπεριφορών. Θέλαμε αυτό να λειτουργήσει κάπως προειδοποιητικά, ήταν σαν αντίδραση γι’ αυτό που έγινε το 2008 (με την κρίση του χρηματιστηρίου). Ο Μάρτι δεν ήταν ποτέ διδακτικός σκηνοθέτης, που να υπολογίζει τις συνέπειες των όσων παρουσιάζει στην οθόνη. Και σκόπιμα δεν εστίασε στα θύματα. Δείχνει έναν χαρακτήρα που στο τέλος δεν παίρνει ακριβώς αυτό που του αξίζει, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Αυτό είναι που θέλει ο Σκορσέζε και οι ταινίες του είναι διαχρονικές, δεν επικεντρώνονται σε μια συγκεκριμένη περίοδο. Και σε τέτοιες δουλειές θέλω να συμμετάσχω».
Και για τον Σκορσέζε: «Είναι από τους πρώτους σκηνοθέτες που με καθήλωσαν. Ενέπνευσε ολόκληρη τη γενιά μου. Έμαθα (από αυτόν) τόσα πολλά για την ιστορία του σινεμά, για τον κινηματογράφο σαν Τέχνη και για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρεις γυρίζοντας μια ταινία. Είμαι πρόθυμος να κάνω μπροστά στην κάμερά του ό,τι μου ζητήσει».
Τζάρεντ Λέτο (β’ ανδρικός ρόλος, «Dallas Buyers Club»)
Για τη μητέρα του: «Ήμασταν πολύ φτωχοί και η μητέρα μου πάντα ήθελε να κάνει κάτι καλύτερο με τη ζωή της. Το μεγαλύτερο μάθημα που μας δίδαξε ήταν να ονειρευόμαστε και μετά να δουλεύουμε σκληρά για να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα». Γι ‘ αυτό κι ευχαριστεί τη μητέρα του, ντύνεται εκκεντρικά («γιατί θέλεις να αισθάνεσαι ότι είσαι ο εαυτός σου κι όχι ο ατζέντης σου»), ενώ δε θα ξαναεπιχειρούσε την αυστηρή δίαιτα στην οποία υποβλήθηκε για το ρόλο του («είναι πραγματικά πολύ κακό για το σώμα μου»).
